De eerste lunch en het eerste college
Door: Johanna
Blijf op de hoogte en volg Johanna
19 Januari 2011 | Verenigde Staten, Austin
JAAAA!!! Nieuwe ingevulde vragenlijsten!!!
Voor de niet-collega’s onder jullie: excuus! Vanochtend werd ik namelijk erg blij wakker. Tijdens mijn ontbijt (en eigenlijk tijdens een Skype met zussie Hendrieke) kreeg ik 9 ingevulde vragenlijsten terug van het niet nader te noemen Lucht- en Ruimtevaart Laboratorium in de polder terug. Heeeeel belangrijk voor mijn onderzoek. Nu had ik gisteren ook wel wat reminders uitgestuurd, dus heel toevallig was het niet. Maar toch was ik er erg blij mee! Inmiddels staat de stand op maar liefst 129 ingevulde vragenlijsten, waarvan 2 met veel missings, dus effectief 127. Dat is op zich al een hele mooie tussenstand, maar ik hoop nog een paar extra vragenlijsten binnen te krijgen.
Omdat 127 vragenlijsten een goed begin is, heb ik vanochtend alle vragenlijsten in één Excelbestand gezet. Dat was even heftig klikwerk. Straks kan ik die data mergen met de data die ik had, en dan kan ik beginnen met het schatten van de modellen. Blij, blij, blij!
De eerste lunch
Nu is het bij ons in Tilburg zo dat iemand – vaak degene met de meest knorrende maag – alle deuren van de gang bij langs gaat om iedereen mee te vragen met de lunch. Heb je geen zin, heb je een afspraak, ben je druk: dan ga je niet, geen probleem; ga je wel mee: prima, gezellig. Nu heb je in Tilburg ook niet zo veel te kiezen: de meest logische bron voor eten is de mensa. Overigens, aan de nieuwe tostibar hebben ze aan mij een goede, maar dat terzijde…
Hier in Austin is het anders. Ten eerste gaan ze hier niet met z’n allen lunchen. Wel hoorde ik ‘lunch’, en in Tilburg heb ik daar een soort zesde zintuig voor ontwikkeld… Dus ik ben met een drietal collega’s mee gegaan. Groepswerk dus. Ten tweede is het niet vanzelfsprekend wat je gaat eten. Het deed mij zelfs een beetje denken aan een teveel aan keuzes waardoor je niet meer blij bent met zoveel varieteit… Het is een verschrikkelijk grote universiteit, dus het is ook niet zo gek dat er Heeeeel Erg Veeeeel eettentjes zijn hier. De meesten zijn gelokaliseerd aan de straten om de campus heen. Op ‘The Drag’ zitten er misschien wel 25 naast elkaar. En allemaal best vol.
We zijn bij een niet-zo-extreem-drukke sandwich bar binnengelopen. Grappig concept: beetje als subway, maar dan meer een lopende band versie. Proces: je pakt een van de 7 soorten broodjeszakken (bijv. zak 1 = classic, zak 2 = vegetarian, zak 3 = beef, zak 4 = chicken, etc. – ik koos zak ‘Vegetarian’) en met krijtjes die overal liggen kruis je aan wat voor basisbeleg je wilt hebben (ik koos voor Caprese), en dan nog heel wat variaties (bruin/wit, sauzen/pesto/dressings, groentes, kruiden, je kunt het zo gek niet bedenken of het stond op die zak). Als de zak klaar is, schrijf je je naam er op en betaal je de zak (5 dollar). Je geeft de zak, die hangt vervolgens aan een waslijn, en kun je het hele proces van links naar rechts volgen. Als je broodje klaar is, komt het in de zak met krijtstreepjes en je naam terecht en wordt je naam geschreeuwd (ja, echt!). Er werken hier nogal wat Mexicanen in Austin – Austin ligt dicht bij de Mexicaanse grens – dus dat kwam er bij sommige van mijn collega’s nogal raar uit. Basiskwalificatie om bij de broodjeszaak “Which Wich” (“wich” van sandwich) te werken: een hoog stemvolume, en met wasknijpers kunnen werken!
Het eerste college
Ik heb vanmiddag het introductiecollege van Jason Duan gevolgd. Ik ga het vak niet geheel volgen, ik zal cherry-picking doen wanneer het interessant is. Het is wel een stevige cursus, dus dat zou mij veel te veel tijd kosten... Half Bayesian (inclusief DLM) en half choice models (inclusief dynamics). Ik vond het nu niet het meest helder uitgelegde college, eerlijk gezegd. Dat kunnen onze UvT-quantitative mensen toch beter, vind ik. Mooi om te zien was hoeveel papers in de syllabus ik al wel een keer eerder gezien had, gelukkig maar. Zowel de cursus van Bart als die van Els heeft wat overlap, dus ik ben niet helemaal blanco. Er zitten 5 studenten in de cursus. Sandeep en Niket (twee PhD studenten van Marketing), een MBA student en een docent statistiek die zich willen gaan orienteren op een PhD, en ik. De marketing PhD’s hebben Bayesian gehad van McCulloch, de auteur van Rossi-Allenby-McCulloch (het Bayesian boek dat ik in Bart’s cursus ook heb gebruikt).
Onze UvT mensen zijn hier bekend, blijkt na een paar dagen. Bart Bronnenberg is een bekende naam. Jason Duan zei: “he has worked at Austin. He returns every year for SXSW” (dat laatste is South-by-South-West, het grootste muziekfestival ter wereld). Ook Rik Pieters is hier bekend, Wayne Hoyer doet hem de groeten (“Rik and I go way back”). En Inge en Stefan kennen ze natuurlijk ook. Els zal ik binnenkort ook even name-droppen... Het was bijzonder grappig om te horen dat een van de PhD studenten een opmerking maakte over IJRM als journal waar een van de artikelen in de syllabus in stond. Jason Duan, waarschijnlijk niet bewust dat Marnik Dekimpe (UvT) de editor was en dat IJRM daarmee een sterke Tilburgse link heeft, gaf vervolgens een heel pleidooi voor de kwaliteit van IJRM. Vond ik wel tof!
Mijn blauwe Tilburg University trui (“Powered by Marketing”) doet inmiddels dienst als jas. Want het is hier 's ochtends op de fiets nog best fris. And yeah I’m proud to wear it!!
Foto's
Ik heb ook wat foto's genomen van mijn huis hier. Die staan onder de 'Aangekomen in Austin'-post. En ik heb het uitzicht vanuit het raam in mijn kantoor ook gefotografeerd. Het is echt een Amerikaanse campus!
Voor de niet-collega’s onder jullie: excuus! Vanochtend werd ik namelijk erg blij wakker. Tijdens mijn ontbijt (en eigenlijk tijdens een Skype met zussie Hendrieke) kreeg ik 9 ingevulde vragenlijsten terug van het niet nader te noemen Lucht- en Ruimtevaart Laboratorium in de polder terug. Heeeeel belangrijk voor mijn onderzoek. Nu had ik gisteren ook wel wat reminders uitgestuurd, dus heel toevallig was het niet. Maar toch was ik er erg blij mee! Inmiddels staat de stand op maar liefst 129 ingevulde vragenlijsten, waarvan 2 met veel missings, dus effectief 127. Dat is op zich al een hele mooie tussenstand, maar ik hoop nog een paar extra vragenlijsten binnen te krijgen.
Omdat 127 vragenlijsten een goed begin is, heb ik vanochtend alle vragenlijsten in één Excelbestand gezet. Dat was even heftig klikwerk. Straks kan ik die data mergen met de data die ik had, en dan kan ik beginnen met het schatten van de modellen. Blij, blij, blij!
De eerste lunch
Nu is het bij ons in Tilburg zo dat iemand – vaak degene met de meest knorrende maag – alle deuren van de gang bij langs gaat om iedereen mee te vragen met de lunch. Heb je geen zin, heb je een afspraak, ben je druk: dan ga je niet, geen probleem; ga je wel mee: prima, gezellig. Nu heb je in Tilburg ook niet zo veel te kiezen: de meest logische bron voor eten is de mensa. Overigens, aan de nieuwe tostibar hebben ze aan mij een goede, maar dat terzijde…
Hier in Austin is het anders. Ten eerste gaan ze hier niet met z’n allen lunchen. Wel hoorde ik ‘lunch’, en in Tilburg heb ik daar een soort zesde zintuig voor ontwikkeld… Dus ik ben met een drietal collega’s mee gegaan. Groepswerk dus. Ten tweede is het niet vanzelfsprekend wat je gaat eten. Het deed mij zelfs een beetje denken aan een teveel aan keuzes waardoor je niet meer blij bent met zoveel varieteit… Het is een verschrikkelijk grote universiteit, dus het is ook niet zo gek dat er Heeeeel Erg Veeeeel eettentjes zijn hier. De meesten zijn gelokaliseerd aan de straten om de campus heen. Op ‘The Drag’ zitten er misschien wel 25 naast elkaar. En allemaal best vol.
We zijn bij een niet-zo-extreem-drukke sandwich bar binnengelopen. Grappig concept: beetje als subway, maar dan meer een lopende band versie. Proces: je pakt een van de 7 soorten broodjeszakken (bijv. zak 1 = classic, zak 2 = vegetarian, zak 3 = beef, zak 4 = chicken, etc. – ik koos zak ‘Vegetarian’) en met krijtjes die overal liggen kruis je aan wat voor basisbeleg je wilt hebben (ik koos voor Caprese), en dan nog heel wat variaties (bruin/wit, sauzen/pesto/dressings, groentes, kruiden, je kunt het zo gek niet bedenken of het stond op die zak). Als de zak klaar is, schrijf je je naam er op en betaal je de zak (5 dollar). Je geeft de zak, die hangt vervolgens aan een waslijn, en kun je het hele proces van links naar rechts volgen. Als je broodje klaar is, komt het in de zak met krijtstreepjes en je naam terecht en wordt je naam geschreeuwd (ja, echt!). Er werken hier nogal wat Mexicanen in Austin – Austin ligt dicht bij de Mexicaanse grens – dus dat kwam er bij sommige van mijn collega’s nogal raar uit. Basiskwalificatie om bij de broodjeszaak “Which Wich” (“wich” van sandwich) te werken: een hoog stemvolume, en met wasknijpers kunnen werken!
Het eerste college
Ik heb vanmiddag het introductiecollege van Jason Duan gevolgd. Ik ga het vak niet geheel volgen, ik zal cherry-picking doen wanneer het interessant is. Het is wel een stevige cursus, dus dat zou mij veel te veel tijd kosten... Half Bayesian (inclusief DLM) en half choice models (inclusief dynamics). Ik vond het nu niet het meest helder uitgelegde college, eerlijk gezegd. Dat kunnen onze UvT-quantitative mensen toch beter, vind ik. Mooi om te zien was hoeveel papers in de syllabus ik al wel een keer eerder gezien had, gelukkig maar. Zowel de cursus van Bart als die van Els heeft wat overlap, dus ik ben niet helemaal blanco. Er zitten 5 studenten in de cursus. Sandeep en Niket (twee PhD studenten van Marketing), een MBA student en een docent statistiek die zich willen gaan orienteren op een PhD, en ik. De marketing PhD’s hebben Bayesian gehad van McCulloch, de auteur van Rossi-Allenby-McCulloch (het Bayesian boek dat ik in Bart’s cursus ook heb gebruikt).
Onze UvT mensen zijn hier bekend, blijkt na een paar dagen. Bart Bronnenberg is een bekende naam. Jason Duan zei: “he has worked at Austin. He returns every year for SXSW” (dat laatste is South-by-South-West, het grootste muziekfestival ter wereld). Ook Rik Pieters is hier bekend, Wayne Hoyer doet hem de groeten (“Rik and I go way back”). En Inge en Stefan kennen ze natuurlijk ook. Els zal ik binnenkort ook even name-droppen... Het was bijzonder grappig om te horen dat een van de PhD studenten een opmerking maakte over IJRM als journal waar een van de artikelen in de syllabus in stond. Jason Duan, waarschijnlijk niet bewust dat Marnik Dekimpe (UvT) de editor was en dat IJRM daarmee een sterke Tilburgse link heeft, gaf vervolgens een heel pleidooi voor de kwaliteit van IJRM. Vond ik wel tof!
Mijn blauwe Tilburg University trui (“Powered by Marketing”) doet inmiddels dienst als jas. Want het is hier 's ochtends op de fiets nog best fris. And yeah I’m proud to wear it!!
Foto's
Ik heb ook wat foto's genomen van mijn huis hier. Die staan onder de 'Aangekomen in Austin'-post. En ik heb het uitzicht vanuit het raam in mijn kantoor ook gefotografeerd. Het is echt een Amerikaanse campus!
-
20 Januari 2011 - 08:58
Afra:
Nou Johanna wat een verhalen, je kan alles goed op papier krijgen. Ik heb wel een idee hoe het je daar gaat.
De techniek staat voor niets. De hele wereld is ons werkterrein geworden.
Gister kreeg ik op mijn werk een progamma dat ik op de computer moest installeren zodat ik thuis mijn dienstrooster kan bekijken ,en zo gaan we steeds een stapje verder.
Het weekend zal ik je verhalen niet lezen,want zat.en zond. ga ik de marathon wandelen in Egmond aan Zee. Het weer ziet er goed uit. Kans op een buitje.
Johanna heel veel succes in Austin.
-
20 Januari 2011 - 09:11
Anne:
Hey Johanna!
Hehe ben weer bijgelezen (en dat onder werktijd ;-)! Wat een leuke verhalen :-) Alleen jammer dat de e-mail alert blijkbaar niet heeft gewerkt want moest nu in 1 keer 4 verhalen lezen!
Wat een gaaf huis, fiets, en kantoor!! Zo te lezen zul je zeker gepusht worden! Pas op hoor, ze gaan een echte Amerikaanse workaholic van je maken...aaahhhh!
Have fun en ik zal je verhalen met plezier lezen :-) Groetjes vanuit K1027!
p.s. moest ook wel lachen om het berichtje van oew va ;-) Jaja, dat kan ik ook lezen (en ja, daar ben ik best een beetje trots op :P). -
20 Januari 2011 - 12:47
Johanna :
@ Anne - ja, ik dacht al met dat stuk van mien va: "straks gaat ie dingen zeggen die niemand begrijpt...." Gelukkig valt het mee. Voor de Brabanders: gewoon lezen wat er staat, en dan een beetje gokken.. Voor jou niet nodig, logischerwijs! :-) :-) Mijn pa leest ook veel streekverhalen geschreven in ons dialect. Erg grappig, heb ik zelf ook wel eens gedaan vroeger.
Raar trouwens dat die e-mail alert niet werkt. Ik heb even naar de instellingen gekeken (zojuist), je staat er gewoon goed in. Laat me maar even weten als je over een week nog niets automatisch heb gekregen, dan ga ik het even na bij de helpdesk van het blog.
Groeten! -
20 Januari 2011 - 14:26
Ma:
goedemorgen, ik typ maar gewoon in het nederlands dat gaat sneller hoef ik niet zolang na te denken hoe iets geschreven wordt. je hoeft niet je exuus aan te bieden voor dit bericht want er staan ook wel woorden in die ik zeker wel begrijp o.a. blij hahaha. ben je al een beetje gewend? is het eten te doen? had begrepen dat je at op de universiteit? zo te zien zit je net zo hoog als je zus in adam., of nog hoger. het is hier snachts net zo koud/warm als bij jou, overdag blijft het hier steken bij + 2 graden, succes verder en tot leess , dikke kus.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
