Valet bike parking!
Door: Johanna
Blijf op de hoogte en volg Johanna
23 Februari 2011 | Verenigde Staten, Austin
Vandaag was de laatste dag dat Jenny hier in Austin was. Dus we zijn even downtown in geweest. We zijn eerst even wezen eten, en daarna zijn we een paar bars ingelopen. Het was erg gezellig!
Op de fiets
Ik ben voor het eerst van huis naar downtown gefietst. Vanaf mijn huis was het 25 minuten om van 33rd street naar (west) 5th street te komen (totaal 35-40 blokken). En dan ligt het niet zozeer aan de afstand – er zijn hier veel heuvels en stoplichten, en dat is geen gelukkig combinatie. Ben je eindelijk heuvel op, moet je stoppen. Weg snelheid. Ook is het trouwens raar om midden door de stad met vrij forse gebouwen en hier en daar neonverlichting tussen de auto’s te fietsen. Downtown zijn er geen fietspaden, er staan borden met “share the road”. Je moet dan breed fietsen. Over het algemeen rijden Texanen niet hard – ze kunnen ook niet stevig optrekken met die automatische auto’s als ze het zouden willen – dus je krijgt wel de ruimte als fietser. Hoewel je vreemd wordt aangekeken, dat wel.
Jenny slaapt in de Hilton Gardens, dus daar moest ik heen. Daar aangekomen kon ik geen fietsenrek laat staan fietsenstalling vinden, dus ik heb aan de man van de garage (van de valet parking) maar gevraagd waar ik mijn fiets kon neerzetten. Werkelijk, ongelogen: hij ging voor mij mijn fiets parkeren. Ik kreeg dan ook een valet-parking bonnetje mee! Ik denk werkelijk dat ik de eerste Nederlander ben die ooit zijn fiets ge-valet-parked heeft gekregen… Zie foto – bewijsstuk. En ja, mijn naam gaat hier niet altijd goed…
Eten bij Moonshine
Van Jenny heb ik geleerd dat het in Amerika een goed idee is om de ‘bell boys’ van hotels te vragen naar eetadressen. Immers, een Amerikaan heeft een bredere beleving van zijn service job, en hij staat daar voor de fooi, hij zal zijn uiterste best doen. Zijn aanbeveling voor vanavond was een ‘high-end’ restaurant, Moonshine op 3rd street. Nu viel dat high-end zeer mee – alles net zo casual als anders, maar de prijzen lagen hoger dan we gewend waren (nu 20 dollar = 16 euro voor een hoofdgerecht, nog steeds geen geld) en er waren porseleinen borden. We hadden mahi-mahi vis met gegrilde groenten (broccoli, bloemkool en worteltjes) en een komkommersalade, en ik had er bruine bonen in saus met rijst bij (dat laatste moet vanwege de Texmex).
Het mooie van restaurants in Austin is dat je eerst vaak nachos of ander Texmex spul krijgt – dit keer was het popcorn. Een ander mooi ding van restaurants in Austin is dat water gratis is, en dat er altijd iemand met een pitcher rondloopt om bij te vullen. En aangezien veel eten pittig is (jalapeno pepers…) is dat een goed idee. Als je dus aan het water blijft, zoals Jenny en ik, kost je eten niet veel.
Uit eten in Austin gaat een stuk sneller dan in Nederland. Ze hebben het eten vaak zo klaar. Ben je uitgegeten, haalt men je bord weg, en als je geen toetje hoeft, komen ze automatisch met de rekening. Dat heeft wel wat. In ons geval bleven we nog een uurtje zitten kletsen, volgens mij was dat wat ongewoon voor Texas. Maar het was gezellig – en als ze water met ijs blijven brengen, why leave?
Bars op 6th street
Toch zijn we even verder gegaan naar 6th street, daar waar de bars zijn. We hebben eerst even rondgelopen. Grappig: bij zeeeeer veel bars was er livemuziek, en dat terwijl het dinsdag was. We zijn bij een paar bars binnengestapt: de Chuggin’ Monkey, de Fuzzy Rooster, de Black Cat Tattoo en nog eentje die ik niet meer weet (vraag me niet waarom er zoveel beesten figureren in Austinse bar-namen…). In het weekend heb je een ‘cover’ fee van een paar dollar (= entree), die was er vanavond niet. 6th Street zit werkelijk vol met bars en tentjes, bij iedere deur staat iemand je naar binnen te praten (“hey ladies”). Ongeveer bij elke tent stond een band of performer binnen. Het was niet erg druk, soms hadden we de band praktisch voor onszelf… Je vraagt je dan af hoe zo’n artiest het zelf vindt – maar de parallel met de bezoekersaantallen op een academische conferentie is zo gemaakt… Grappig: we bestelden twee keer een cranberry juice (een soort Dubbelfrisss maar dan minder zoet) en dat hoefden we niet te betalen. Net als water is dat gratis. Raar hoor – geen entree, gratis muziek en niet betalen voor je drankjes. Het kan minder! We hebben in plaats van voor onze drankjes maar een donatie in de emmers van de bands gedaan.
Valet parking – fiets ophalen
Zo tegen half twaalf gingen we weer terug naar het hotel en moest ik mijn fiets weer hebben. De valet-parking medewerker was veranderd. “Do you need you car, madam?”. En inderdaad, toen ik mijn valet-parking ticket gaf, keek hij al wat vreemd. “Do you mean your motorcycle, then?” “No, it’s my bike. I’m Dutch”. Aha… Mijn fiets is de eerste fiets die hij ge-valet-parked had, als transportmiddel. Kosten: nada. “I would not even know what I would charge you, madam!” Ultieme beleving bij het Hilton! Het terugfietsen ’s avonds ging trouwens prima. Ik weet inmiddels de weg, ik weet dat Texanen weliswaar grote auto’s hebben maar niet als gekken rijden, en ik weet dat ik zaterdagavond NIET moet gaan fietsen in verband met mogelijke drunk drivers, en dat buiten de stad fietsen ook GEEN goed idee is.
Al met al een zeer gezellige paar dagen zo met Jenny hier in Austin. Ik heb dankzij Jenny nu eindelijk SoCo (South Congress) en live muziek op 6th Street gezien, we hebben gezellig gekletst over werkelijk van alles en nog wat en we hebben erg lekker gegeten. Conclusie: een zeer welkome ontspanning na de afgelopen weken.
Op de fiets
Ik ben voor het eerst van huis naar downtown gefietst. Vanaf mijn huis was het 25 minuten om van 33rd street naar (west) 5th street te komen (totaal 35-40 blokken). En dan ligt het niet zozeer aan de afstand – er zijn hier veel heuvels en stoplichten, en dat is geen gelukkig combinatie. Ben je eindelijk heuvel op, moet je stoppen. Weg snelheid. Ook is het trouwens raar om midden door de stad met vrij forse gebouwen en hier en daar neonverlichting tussen de auto’s te fietsen. Downtown zijn er geen fietspaden, er staan borden met “share the road”. Je moet dan breed fietsen. Over het algemeen rijden Texanen niet hard – ze kunnen ook niet stevig optrekken met die automatische auto’s als ze het zouden willen – dus je krijgt wel de ruimte als fietser. Hoewel je vreemd wordt aangekeken, dat wel.
Jenny slaapt in de Hilton Gardens, dus daar moest ik heen. Daar aangekomen kon ik geen fietsenrek laat staan fietsenstalling vinden, dus ik heb aan de man van de garage (van de valet parking) maar gevraagd waar ik mijn fiets kon neerzetten. Werkelijk, ongelogen: hij ging voor mij mijn fiets parkeren. Ik kreeg dan ook een valet-parking bonnetje mee! Ik denk werkelijk dat ik de eerste Nederlander ben die ooit zijn fiets ge-valet-parked heeft gekregen… Zie foto – bewijsstuk. En ja, mijn naam gaat hier niet altijd goed…
Eten bij Moonshine
Van Jenny heb ik geleerd dat het in Amerika een goed idee is om de ‘bell boys’ van hotels te vragen naar eetadressen. Immers, een Amerikaan heeft een bredere beleving van zijn service job, en hij staat daar voor de fooi, hij zal zijn uiterste best doen. Zijn aanbeveling voor vanavond was een ‘high-end’ restaurant, Moonshine op 3rd street. Nu viel dat high-end zeer mee – alles net zo casual als anders, maar de prijzen lagen hoger dan we gewend waren (nu 20 dollar = 16 euro voor een hoofdgerecht, nog steeds geen geld) en er waren porseleinen borden. We hadden mahi-mahi vis met gegrilde groenten (broccoli, bloemkool en worteltjes) en een komkommersalade, en ik had er bruine bonen in saus met rijst bij (dat laatste moet vanwege de Texmex).
Het mooie van restaurants in Austin is dat je eerst vaak nachos of ander Texmex spul krijgt – dit keer was het popcorn. Een ander mooi ding van restaurants in Austin is dat water gratis is, en dat er altijd iemand met een pitcher rondloopt om bij te vullen. En aangezien veel eten pittig is (jalapeno pepers…) is dat een goed idee. Als je dus aan het water blijft, zoals Jenny en ik, kost je eten niet veel.
Uit eten in Austin gaat een stuk sneller dan in Nederland. Ze hebben het eten vaak zo klaar. Ben je uitgegeten, haalt men je bord weg, en als je geen toetje hoeft, komen ze automatisch met de rekening. Dat heeft wel wat. In ons geval bleven we nog een uurtje zitten kletsen, volgens mij was dat wat ongewoon voor Texas. Maar het was gezellig – en als ze water met ijs blijven brengen, why leave?
Bars op 6th street
Toch zijn we even verder gegaan naar 6th street, daar waar de bars zijn. We hebben eerst even rondgelopen. Grappig: bij zeeeeer veel bars was er livemuziek, en dat terwijl het dinsdag was. We zijn bij een paar bars binnengestapt: de Chuggin’ Monkey, de Fuzzy Rooster, de Black Cat Tattoo en nog eentje die ik niet meer weet (vraag me niet waarom er zoveel beesten figureren in Austinse bar-namen…). In het weekend heb je een ‘cover’ fee van een paar dollar (= entree), die was er vanavond niet. 6th Street zit werkelijk vol met bars en tentjes, bij iedere deur staat iemand je naar binnen te praten (“hey ladies”). Ongeveer bij elke tent stond een band of performer binnen. Het was niet erg druk, soms hadden we de band praktisch voor onszelf… Je vraagt je dan af hoe zo’n artiest het zelf vindt – maar de parallel met de bezoekersaantallen op een academische conferentie is zo gemaakt… Grappig: we bestelden twee keer een cranberry juice (een soort Dubbelfrisss maar dan minder zoet) en dat hoefden we niet te betalen. Net als water is dat gratis. Raar hoor – geen entree, gratis muziek en niet betalen voor je drankjes. Het kan minder! We hebben in plaats van voor onze drankjes maar een donatie in de emmers van de bands gedaan.
Valet parking – fiets ophalen
Zo tegen half twaalf gingen we weer terug naar het hotel en moest ik mijn fiets weer hebben. De valet-parking medewerker was veranderd. “Do you need you car, madam?”. En inderdaad, toen ik mijn valet-parking ticket gaf, keek hij al wat vreemd. “Do you mean your motorcycle, then?” “No, it’s my bike. I’m Dutch”. Aha… Mijn fiets is de eerste fiets die hij ge-valet-parked had, als transportmiddel. Kosten: nada. “I would not even know what I would charge you, madam!” Ultieme beleving bij het Hilton! Het terugfietsen ’s avonds ging trouwens prima. Ik weet inmiddels de weg, ik weet dat Texanen weliswaar grote auto’s hebben maar niet als gekken rijden, en ik weet dat ik zaterdagavond NIET moet gaan fietsen in verband met mogelijke drunk drivers, en dat buiten de stad fietsen ook GEEN goed idee is.
Al met al een zeer gezellige paar dagen zo met Jenny hier in Austin. Ik heb dankzij Jenny nu eindelijk SoCo (South Congress) en live muziek op 6th Street gezien, we hebben gezellig gekletst over werkelijk van alles en nog wat en we hebben erg lekker gegeten. Conclusie: een zeer welkome ontspanning na de afgelopen weken.
-
23 Februari 2011 - 18:06
Roely:
hoi johanna na wat gemopper vorige keer nu een compliment; je doet het weer helemaal goed hoor elke dag een verslag groeten ook aan michiel
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
