Samba party - a lot of skin!
Door: Johanna
Blijf op de hoogte en volg Johanna
06 Februari 2011 | Verenigde Staten, Austin
Gisteren ben ik naar een feestje geweest. Daarvoor moest ik zowel voorbereidingen treffen, als naderhand weer bijkomen. Wat een indrukken!
Voorbereidingen: verkleed!
De Samba party is een Braziliaans Carnavalsfeest, zo'n 35 jaar geleden geïnitieerd door Braziliaanse studenten aan de UT die hun eigen carnavalsfeest misten. Het is uitgegroeid tot één van de grootste feesten van Austin. Het is een carnavalsfeest in de trant van het carnaval in Rio: een heleboel veren, bloot en bodypaint. Ik was vooraf gewaarschuwd: als ik niet iets van verkleed zou komen zou ik vreemd aangestaard worden. Op de website van het feest stonden foto’s van de meest rare kostuums (en vooral het gebrek daaraan in de letterlijke zin van het woord).
Zaterdagmiddag, nadat ik mijn papers voor maandag klaar had, ben ik op zoek gegaan naar een winkel die kostuums en dergelijke verkocht. In plaats daarvan werd, op Guadalupe Street, mijn aandacht getrokken door een ‘consignment store’, dat is een soort tweedehands winkel die spullen voor anderen herverkoopt. De winkel had ook nieuwe spullen. Zo ook een zeer lange rood-zwarte glitterjurk (nieuw, nog best netjes want niet te bloot. Belangrijk, ik zou met collega’s naar het feestje gaan). Ook vond ik daar tweedehandse rood-zwarte laarzen met plateauzolen (zie foto), waar veters van ruim 3 meter in moeten (kostte me een heel uur om die laarzen aan, maar ook om weer uit te krijgen…). Die laarzen waren zwaar over de top natuurlijk, maar geloof me: ze vielen niet heel erg op in de rest van de menigte. Daarnaast nog een rood-zwart verenmasker omdat het feestje ‘Braziliaans Carnaval’ zou zijn, die ik overigens voornamelijk andersom heb gedragen. Helaas zijn mijn eigen foto’s van mezelf tijdens het feestje mislukt, want te donker… :-(
Vooraf: drankje bij Aaron en (niet) het café in
Ik zou naar het feest gaan met Raj (van de UT), Ashesh (een visiting professor van McGill in Montreal, zie foto – die is wel gelukt), en Andy (van de UT). Frenkel ter Hofstede (een Nederlander in dienst van de UT bij het Marketing Department, komt van Groningen) met zijn vrouw zouden er ook zijn, maar die hebben we uiteindelijk niet gezien. Raj en Ashesh hebben mij eerst opgehaald van huis, en we zijn vervolgens eerst bij een vriend van Raj langsgegaan, Aaron (ook van de UT, maar dan sociale psychologie geloof ik). Aaron woont met zijn Argentijnse vriendin Paula in een enorm luxe appartement in downtown. Ze hebben een koelkast met een ijsblokjesmachine, die had ik eerlijk gezegd nog nooit eerder gezien. Een televisie aan de muur zo groot als een deur, en dat is niet overdreven. Handig voor de Superbowl, die is vanavond. Ik vond Paula nogal op Máxima lijken: ze blijkt haar zelfs te kennen van de hockey van vroeger, ze is slechts een jaar ouder.
Nadat we een half uurtje bij Aaron hadden gewacht op Andy gingen we vervolgens eerst een bar in, in de buurt van Aaron’s appartement, de J-Black in 6th Street. Nu lukte mij dat niet helemaal. Want als typische Nederlander/toerist had ik mijn paspoort niet bij me… en kwam ik dus niet binnen. Dom van me :-(. Niet dat ze dachten dat ik jonger dan 21 was, maar het is hier simpelweg verplicht om je te identificeren als je een gelegenheid binnen gaat waar ze alcohol schenken, zei de ‘doorman’. Wat voelde ik me lullig ten opzichte van mijn collega’s: je ziet het tig keer op tv, en ik heb er gewoon niet bij nagedacht. Ook deze fout maak ik maar één keer. Ik gaf nog mee dat er in Nederland ook ‘doormen’ zijn, maar dat zijn ‘uitsmijters’, die gooien mensen eruit in plaats van dat ze mensen tegenhouden bij binnenkomst… Hielp niet. Nu begon de Samba party op zich ook al om half negen, en het feest zou niet tot laat in de nacht duren, dus we zijn snel naar de Samba party gegaan. Ondertussen heb ik wel een Hummer-limousine gezien, en massa’s andere zwaar opgepimpte auto’s met bling-bling, goudkleurige spinners, en basdreunen uit de open ramen.
Wat raar was dat ik bij de Samba party zonder ID toch zonder enig probleem a) naar binnen kwam en b) margarita’s kon bestellen. Ik heb maar geen vragen gesteld…
Samba party
Ja, en dan de Samba party zelf… Dat was een belevenis. Mensen kijken! Ik heb alles zien rondlopen. Over het geheel genomen leek de mensenmassa nog het meest op de Gay Parade in Amsterdam. Dan liep ik er met mijn lange glitterjurk nog heel erg beschaafd bij. Gebodypainte mensen met alleen een string aan, leren broeken met uitsparingen daar waar je juist bedekking zou willen, maar ook volledige kunstwerken als halve kerstbomen met lichtjes en al, kostuums van zwanen, pauwen, maar ook katten, koningin-harten (de kaart), gebodypainte duivels met hoorns op, blauwe mensen, bomen, taarten… je kunt het zo gek niet bedenken of het liep er rond. De muziek werd verzorgd door twee drumbands. Eentje met zangeres, en de andere met dansgroep. Die met de dansgroep verzorgde erg opzwepende muziek (zie video’s). Die drumband was op z’n Braziliaans in de veren gestoken in het blauw-wit. Ik vond de muziek geweldig, dat soort percussie is helemaal geweldig. En die ritmes gingen de hele avond door!
Omdat ik in vergelijking met het gemiddelde Texaanse, en met name Mexicaanse, volk aan de lange kant ben, en omdat ik ook nog eens in mijn hoofd had gehaald om op 12 cm hakken te gaan sjouwen, was ik standaard een kop groter dan de rest. Dat is ook wel eens handig, zeker als je op zo’n feestje mensen moet herkennen aan de hand van hun pruik… Wat ik ook merkte is dat mensen achter mij aan gingen lopen als ik door een massa mensen heen liep. Nederlands zijnde (opschuiven!) en zo lang, maak ik ruimte door hossende mensen heen. Vaak kreeg ik kleiner uitgevallen Texanen/Mexicanen achter mij aan, die me dan ook vriendelijk bedankten. Sowieso ben ik nogal vaak aangesproken. Dit ligt niet aan mij: iedereen praat hier zomaar met elkaar. Men is stukken spontaner dan in Nederland in zo’n setting. In Nederland vermoed je meteen een soort van sjans als mensen je aanspreken – dat is hier niet het geval, en dat is erg prettig. Ook heb ik een paar van mijn collega’s hier een stuk beter leren kennen. Al met al vond ik het een zeer geslaagd feestje.
Bijkomen: Mexicaans ontbijt en even slapen in de zon
Ashesh logeert deze week bij Raj. Raj met vrouw en twee kinderen en Ashesh gingen vanochtend naar East-Austin om bij de Mexicaan te gaan ontbijten. Ze hadden mij ook daarvoor uitgenodigd en ze haalden mij al weer vroeg op. Het oosten van Austin is een armere regio dan het centrum. Er zijn veel meer kapotte auto’s, meer afval, vervallen huizen, en dergelijke. Er wonen relatief veel Mexicanen. Het ontbijt was erg pittig: een soort bonenpasta, een soort kleine hamburger waarvan ik niet eens durf te stellen of het vlees was, twee gebakken eieren en dat alles in een erg scherpe saus. Dat scherpe spul weet ik inmiddels wel te waarderen [behalve dan de chicken-kebab op z’n TexMex met te scherpe saus van afgelopen nacht… Het lag niet aan mij: ook Raj en Ashesh – Indiërs nota bene – begonnen ook te klagen.] Bij een Mexicaans ontbijt krijg je natuurlijk taco’s (tortillapannenkoeken dus). Erg lekker, en het was voor mijn gevoel ontbijt plus lunch in één wat betreft vulling.
Het is trouwens erg grappig hoe zoiets gaat in een restaurant in Tex-Mex of Mexicaanse settings: je krijgt een kaart voor je die je niet geheel door hebt. Mijn standaardrespons: “I’ll have what you’re having. My ignorance impairs preference formation”. [Betekent iets van: “Doe mij dat ook maar, omdat ik er geen bal van snap zie ik de verschillen toch niet”.] Dat is voor consumer behavior wetenschappers een logisch argument, en met dat soort types zit ik in de regel aan tafel, dus dat werkt prima!
Vannacht heb ik door het feestje dat tot twee uur duurde, de enorme wachtrij bij de kebabtent daarna, de adrenaline en de echo’s van de drummuziek in mijn hoofd traditioneel bijzonder slecht geslapen. Toen het hier licht werd (rond zeven uur) was ik dus wakker. Maar vanmiddag, toen de zon mij trakteerde op een heerlijke zondagmiddagwarmte van 25 graden (ja mensen, twee dagen geleden lag hier nog sneeuw, zo snel kan het gaan in Texas!), heb ik een zomerstoel naar buiten gesleept en heerlijk anderhalf uur in de zon bijgeslapen. Zo meteen nog even met mijn data aan de slag, en ik ben weer klaar voor een nieuwe week!
Voorbereidingen: verkleed!
De Samba party is een Braziliaans Carnavalsfeest, zo'n 35 jaar geleden geïnitieerd door Braziliaanse studenten aan de UT die hun eigen carnavalsfeest misten. Het is uitgegroeid tot één van de grootste feesten van Austin. Het is een carnavalsfeest in de trant van het carnaval in Rio: een heleboel veren, bloot en bodypaint. Ik was vooraf gewaarschuwd: als ik niet iets van verkleed zou komen zou ik vreemd aangestaard worden. Op de website van het feest stonden foto’s van de meest rare kostuums (en vooral het gebrek daaraan in de letterlijke zin van het woord).
Zaterdagmiddag, nadat ik mijn papers voor maandag klaar had, ben ik op zoek gegaan naar een winkel die kostuums en dergelijke verkocht. In plaats daarvan werd, op Guadalupe Street, mijn aandacht getrokken door een ‘consignment store’, dat is een soort tweedehands winkel die spullen voor anderen herverkoopt. De winkel had ook nieuwe spullen. Zo ook een zeer lange rood-zwarte glitterjurk (nieuw, nog best netjes want niet te bloot. Belangrijk, ik zou met collega’s naar het feestje gaan). Ook vond ik daar tweedehandse rood-zwarte laarzen met plateauzolen (zie foto), waar veters van ruim 3 meter in moeten (kostte me een heel uur om die laarzen aan, maar ook om weer uit te krijgen…). Die laarzen waren zwaar over de top natuurlijk, maar geloof me: ze vielen niet heel erg op in de rest van de menigte. Daarnaast nog een rood-zwart verenmasker omdat het feestje ‘Braziliaans Carnaval’ zou zijn, die ik overigens voornamelijk andersom heb gedragen. Helaas zijn mijn eigen foto’s van mezelf tijdens het feestje mislukt, want te donker… :-(
Vooraf: drankje bij Aaron en (niet) het café in
Ik zou naar het feest gaan met Raj (van de UT), Ashesh (een visiting professor van McGill in Montreal, zie foto – die is wel gelukt), en Andy (van de UT). Frenkel ter Hofstede (een Nederlander in dienst van de UT bij het Marketing Department, komt van Groningen) met zijn vrouw zouden er ook zijn, maar die hebben we uiteindelijk niet gezien. Raj en Ashesh hebben mij eerst opgehaald van huis, en we zijn vervolgens eerst bij een vriend van Raj langsgegaan, Aaron (ook van de UT, maar dan sociale psychologie geloof ik). Aaron woont met zijn Argentijnse vriendin Paula in een enorm luxe appartement in downtown. Ze hebben een koelkast met een ijsblokjesmachine, die had ik eerlijk gezegd nog nooit eerder gezien. Een televisie aan de muur zo groot als een deur, en dat is niet overdreven. Handig voor de Superbowl, die is vanavond. Ik vond Paula nogal op Máxima lijken: ze blijkt haar zelfs te kennen van de hockey van vroeger, ze is slechts een jaar ouder.
Nadat we een half uurtje bij Aaron hadden gewacht op Andy gingen we vervolgens eerst een bar in, in de buurt van Aaron’s appartement, de J-Black in 6th Street. Nu lukte mij dat niet helemaal. Want als typische Nederlander/toerist had ik mijn paspoort niet bij me… en kwam ik dus niet binnen. Dom van me :-(. Niet dat ze dachten dat ik jonger dan 21 was, maar het is hier simpelweg verplicht om je te identificeren als je een gelegenheid binnen gaat waar ze alcohol schenken, zei de ‘doorman’. Wat voelde ik me lullig ten opzichte van mijn collega’s: je ziet het tig keer op tv, en ik heb er gewoon niet bij nagedacht. Ook deze fout maak ik maar één keer. Ik gaf nog mee dat er in Nederland ook ‘doormen’ zijn, maar dat zijn ‘uitsmijters’, die gooien mensen eruit in plaats van dat ze mensen tegenhouden bij binnenkomst… Hielp niet. Nu begon de Samba party op zich ook al om half negen, en het feest zou niet tot laat in de nacht duren, dus we zijn snel naar de Samba party gegaan. Ondertussen heb ik wel een Hummer-limousine gezien, en massa’s andere zwaar opgepimpte auto’s met bling-bling, goudkleurige spinners, en basdreunen uit de open ramen.
Wat raar was dat ik bij de Samba party zonder ID toch zonder enig probleem a) naar binnen kwam en b) margarita’s kon bestellen. Ik heb maar geen vragen gesteld…
Samba party
Ja, en dan de Samba party zelf… Dat was een belevenis. Mensen kijken! Ik heb alles zien rondlopen. Over het geheel genomen leek de mensenmassa nog het meest op de Gay Parade in Amsterdam. Dan liep ik er met mijn lange glitterjurk nog heel erg beschaafd bij. Gebodypainte mensen met alleen een string aan, leren broeken met uitsparingen daar waar je juist bedekking zou willen, maar ook volledige kunstwerken als halve kerstbomen met lichtjes en al, kostuums van zwanen, pauwen, maar ook katten, koningin-harten (de kaart), gebodypainte duivels met hoorns op, blauwe mensen, bomen, taarten… je kunt het zo gek niet bedenken of het liep er rond. De muziek werd verzorgd door twee drumbands. Eentje met zangeres, en de andere met dansgroep. Die met de dansgroep verzorgde erg opzwepende muziek (zie video’s). Die drumband was op z’n Braziliaans in de veren gestoken in het blauw-wit. Ik vond de muziek geweldig, dat soort percussie is helemaal geweldig. En die ritmes gingen de hele avond door!
Omdat ik in vergelijking met het gemiddelde Texaanse, en met name Mexicaanse, volk aan de lange kant ben, en omdat ik ook nog eens in mijn hoofd had gehaald om op 12 cm hakken te gaan sjouwen, was ik standaard een kop groter dan de rest. Dat is ook wel eens handig, zeker als je op zo’n feestje mensen moet herkennen aan de hand van hun pruik… Wat ik ook merkte is dat mensen achter mij aan gingen lopen als ik door een massa mensen heen liep. Nederlands zijnde (opschuiven!) en zo lang, maak ik ruimte door hossende mensen heen. Vaak kreeg ik kleiner uitgevallen Texanen/Mexicanen achter mij aan, die me dan ook vriendelijk bedankten. Sowieso ben ik nogal vaak aangesproken. Dit ligt niet aan mij: iedereen praat hier zomaar met elkaar. Men is stukken spontaner dan in Nederland in zo’n setting. In Nederland vermoed je meteen een soort van sjans als mensen je aanspreken – dat is hier niet het geval, en dat is erg prettig. Ook heb ik een paar van mijn collega’s hier een stuk beter leren kennen. Al met al vond ik het een zeer geslaagd feestje.
Bijkomen: Mexicaans ontbijt en even slapen in de zon
Ashesh logeert deze week bij Raj. Raj met vrouw en twee kinderen en Ashesh gingen vanochtend naar East-Austin om bij de Mexicaan te gaan ontbijten. Ze hadden mij ook daarvoor uitgenodigd en ze haalden mij al weer vroeg op. Het oosten van Austin is een armere regio dan het centrum. Er zijn veel meer kapotte auto’s, meer afval, vervallen huizen, en dergelijke. Er wonen relatief veel Mexicanen. Het ontbijt was erg pittig: een soort bonenpasta, een soort kleine hamburger waarvan ik niet eens durf te stellen of het vlees was, twee gebakken eieren en dat alles in een erg scherpe saus. Dat scherpe spul weet ik inmiddels wel te waarderen [behalve dan de chicken-kebab op z’n TexMex met te scherpe saus van afgelopen nacht… Het lag niet aan mij: ook Raj en Ashesh – Indiërs nota bene – begonnen ook te klagen.] Bij een Mexicaans ontbijt krijg je natuurlijk taco’s (tortillapannenkoeken dus). Erg lekker, en het was voor mijn gevoel ontbijt plus lunch in één wat betreft vulling.
Het is trouwens erg grappig hoe zoiets gaat in een restaurant in Tex-Mex of Mexicaanse settings: je krijgt een kaart voor je die je niet geheel door hebt. Mijn standaardrespons: “I’ll have what you’re having. My ignorance impairs preference formation”. [Betekent iets van: “Doe mij dat ook maar, omdat ik er geen bal van snap zie ik de verschillen toch niet”.] Dat is voor consumer behavior wetenschappers een logisch argument, en met dat soort types zit ik in de regel aan tafel, dus dat werkt prima!
Vannacht heb ik door het feestje dat tot twee uur duurde, de enorme wachtrij bij de kebabtent daarna, de adrenaline en de echo’s van de drummuziek in mijn hoofd traditioneel bijzonder slecht geslapen. Toen het hier licht werd (rond zeven uur) was ik dus wakker. Maar vanmiddag, toen de zon mij trakteerde op een heerlijke zondagmiddagwarmte van 25 graden (ja mensen, twee dagen geleden lag hier nog sneeuw, zo snel kan het gaan in Texas!), heb ik een zomerstoel naar buiten gesleept en heerlijk anderhalf uur in de zon bijgeslapen. Zo meteen nog even met mijn data aan de slag, en ik ben weer klaar voor een nieuwe week!
-
08 Februari 2011 - 20:41
Astrid Dekker:
Hey, Je komt wel precies op het goeie moment daar zeg!
Echt leuk om eens zo'n groot feest mee te maken!
Heb je een beetje genoten van al die fraaie kostuums?
Die laarzen zijn echt gaaf joh!!!
Ik ga nu ff je volgende verhaal lezen.
Doeiiiiii
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
