Achterom kijken is soms een heel slecht idee
Door: Johanna
Blijf op de hoogte en volg Johanna
20 April 2011 | Verenigde Staten, Austin
Eén van mijn favoriete liedjes aller tijden is ‘Don’t look back in anger’ van Oasis. Dat advies had ik de afgelopen dagen beter ter harte kunnen nemen. Of misschien beter in een aangepaste versie: ‘Don’t look back in frustration’, of nog beter ‘Don’t look back – cause it will get you stressed out’. En misschien ook wel: ‘Don’t look back – as you’ll forget your keys and you’ll not get into your house and you’ll have to spend the night elsewhere’. Want dat was wat er maandag gebeurde.
Zondag: geen tijd, geen tijd, geen tijd
Zondag heb ik de hele dag gewerkt aan mijn onderzoeksvoorstel. Ik had commentaar gehad van Stefan op een eerdere versie, en omdat ik Raji had beloofd dit weekend een verbeterde versie op te leveren moest ik hard werken. Zondag om zes uur heb ik het document verstuurd, en toen moest ik daarna nog beginnen aan de (6! Normaal 4…) papers voor de cursus van maandag. En om het nog mooier te maken moesten we dit keer geen normale review schrijven maar een onderzoeksidee opleveren, gebaseerd op het artikel dat aan ons toegewezen was. En dat soort dingen kosten tijd… Zondagavond was ik zo moe, ik kreeg werkelijk geen idee meer uit mijn hoofd geperst. Het kostte me ook uren om het artikel te lezen. Het jammere is dat het artikel in kwestie bekend is, ik heb het twee jaar geleden ook al eens gelezen, dat maakte het nog erger…
In de nacht van zondag op maandag heb ik gigantisch slecht geslapen. Ik ben wel twintig keer wakker geweest. Drie keer in de overtuiging geweest dat ik uit bed moest (om 1, 3 en 5 uur). Het is ook wat warm aan het worden hier, 34 graden overdag, en dat betekent dat het in mijn – niet geairconditioned – huis niet bepaald koel is. En als je dan ligt te woelen en te draaien, plus daarbij niet meer alles op een rij hebt, blijkens het slaapwandelen, dan heb je het maandagochtend niet breed.
Maandag: ik was niet voorbereid!
Maandagochtend was ik dus vre-se-lijk moe. En ik moest nog mijn 5 overgebleven papers lezen voordat mijn college zou beginnen. Normaal kost een paper me minstens anderhalf uur, dus dat zou me nooit meer gaan lukken. Nu ben ik alleen altijd voorbereid. Ik baalde dus behoorlijk van de situatie. Ook kreeg ik weer commentaar van Raji en Stefan. Allemaal hartstikke goede inzichten en feedback, maar niet altijd op één lijn met elkaar en met wat ik denk (wat denk ik eigenlijk?) en dat samen veroorzaakte bij mij een soort van ophoping van gedachten.
En toen deed ik iets wat een PhD-er noooooit moet doen: achterom kijken. Advies voor een ieder in een PhD programma: als je niet lekker in je vel zit, als je eigenlijk vindt dat je veel meer had moeten doen (maar wanneer dan?), en met name als je slecht hebt geslapen: nooit, maar dan ook nooit denken aan Wat Je Allemaal Nog Niet Hebt Gedaan En Hoeveel Tijd Je Nog Maar Hebt Om Je Dissertatie Af Te Maken. Want dat realiseer je dat dat nog maar XX (of X!) maanden is, dat je nog zus-en-zoveel studies moet doen, dat je nog steeds geen submission hebt (in mijn geval), en dat je eigenlijk niets bent opgeschoten sinds tijd t. En dan komt er de gedachte genaamd ‘job market’ ook nog bij (hoe krijg ik ooit een baan met deze prestaties?)… Gevaarlijke gedachten, die je à la minute wanhopig kunnen maken. En als je, zoals ik maandag, dan ook nog eens in de clinch ligt met je onderzoeksvraag PLUS het inzicht: ‘je bent hier nog maar vier weken’… resultaat: stress. En dan wil de boel helemaal niet meer vooruit.
Overigens, voor diegenen die me willen vertellen dat ik die ISBM prijs heb gewonnen, twee (!) datasets heb geregeld, op AMA heb gepresenteerd, een hele goeie brown bag seminar heb afgeleverd, en dat ik in januari nog steeds in de vragenlijstfase van mijn eerste onderzoek zat en daar nu al heel veel verder mee ben: jullie hebben allemaal gelijk. Echter, op zo’n moment wil dat er bij mij niet in. Want ik heb hier nog maar vier weken, en ik moet nog zoveel doen.
Remedie 1: Stefan bellen
Wat in zo’n geval heel goed werkt is advies inwinnen van mijn begeleiders over wat er onderzoeksmatig dwars zit. Ondanks het tijdverschil kon ik toch met Stefan skypen – hij zit in Turkije. Dat hielp. Een heel stuk.
Daardoor zag ik het weer zitten. Maar dat hielp me niet van mijn moeheid af. De cursus, die begon om 2 uur, liep voor mij dan ook voor geen meter. Papers half gelezen, of een kwart gelezen beter gezegd, weinig tot geen scherpe opmerkingen, een waanzinnig slecht onderzoeksidee dat we hebben overgeslagen op mijn verzoek: niet bepaald mijn stijl.
Remedie 2: met Raji praten
Na de cursus vroeg Raji me dan ook wat er aan de hand was. “You’re stressed out. Calm down.” Dat was wel ongeveer de conclusie, ja. “Ja, maar ik heb nog maar vier weken en het gaat nooit meer lukken!” En Raji liet me weten dat ik teveel nadacht. “And don’t you worry about the job market! Otherwise no research will happen – at all!”. Ze had gelijk, ze vroeg me hoe mijn life-work balance in elkaar steekt, en hield me even een spiegel voor ten aanzien van mijn prestaties tot dusver. Raji heeft me haarfijn in de gaten. Ze is zelf ook een type ‘high energy’, veel willen presteren, enzovoort, dus ze snapt precies hoe ik in elkaar zit. Het was een goed gesprek. Dat hielp. Een heel stuk.
Remedie 3: Fraggle Rock & Love Actually
Normaal gesproken gaan Leah en ik na de cursus op maandag sushi eten. Dus ik hoopte dat ze even had gewacht. Zodra ik uit Raji’s kantoor was gestapt en mezelf had opgefrist belde ik Leah, en gelukkig was ze er inderdaad nog. Ze had zichzelf voorgenomen tot kwart over vijf te wachten, en het was precies kwart over vijf, dus ik was net op tijd. Ik had wel even iemand nodig om mee te praten. En sushi is altijd goed.
Toen Leah me thuisbracht, bleek echter dat mijn sleutels niet in mijn tas zaten… Nu had ik die hele 24 uur daarvoor al genoeg signalen gehad: trillende vingers, slaapwandelen, negatieve spiraal-gedachten enzovoort. Ik had het wel door, inmiddels. En dat ik uiteindelijk mijn sleutels op mijn kantoor had laten liggen (en ik kon het gebouw niet meer in!) betekende dat ik maandagavond niet eens mijn eigen huis meer in kon!
Gelukkig was Leah er nog (achteraf ben ik haar heeeeel erg dankbaar dat zij zonder het met me af te stemmen op me had gewacht) en heeft ze me mee naar huis genomen. Inmiddels ben ik daar ‘kind aan huis’, en kon ik zoals gewoonlijk in de (airconditioned!) guestroom slapen. Als anti-stress remedie nummer 3 hebben we een aflevering Fraggle Rock en de film Love Actually gekeken. Met nachos en een bak warme thee. Dat hielp ook. Een heel stuk.
Dinsdag: briljante inzichten
Dinsdag (gisteren) kwam ik voor de verandering uitgeslapen en uitgerust op kantoor. Ik vond allereerst mijn sleutels terug, die lagen zoals gedacht gewoon nog op mijn bureau. Ik moet eerlijk zijn: ik had een zeer productieve dag. Ik had een aantal zeer goede inzichten, waarmee ik de commentaren op mijn onderzoek van Stefan en Raji, die eerst heel erg uit elkaar leken te liggen, zo aan elkaar kon rijgen.
Hoe raar kan het lopen. De ene dag zie je het amper zitten, de andere dag voel je je als een ware Einstein (“Eureka! Dat is het!”) (een kleine Einstein dan hè…). Een belangrijke factor in dit geheel is slaap (of rust, of ontspanning). Een andere belangrijke factor in het geheel is focus op het NU. Niet denken aan wat ik had voor elkaar moeten krijgen, of wat ik hier nog allemaal moet en wil bereiken in een te korte tijd. Niet denken aan de rest van mijn PhD of aan de job market (tenminste, hier niet teveel aan denken, een beetje zo nu en dan is wel verstandig...). Denk aan vandaag, niet aan gisteren, niet aan morgen. Vandaag.
Zoals een bekende quote het mooi stelt: “Yesterday is history. Tomorrow is a mystery. And today? Today is a gift. That's why we call it the present.”
Zondag: geen tijd, geen tijd, geen tijd
Zondag heb ik de hele dag gewerkt aan mijn onderzoeksvoorstel. Ik had commentaar gehad van Stefan op een eerdere versie, en omdat ik Raji had beloofd dit weekend een verbeterde versie op te leveren moest ik hard werken. Zondag om zes uur heb ik het document verstuurd, en toen moest ik daarna nog beginnen aan de (6! Normaal 4…) papers voor de cursus van maandag. En om het nog mooier te maken moesten we dit keer geen normale review schrijven maar een onderzoeksidee opleveren, gebaseerd op het artikel dat aan ons toegewezen was. En dat soort dingen kosten tijd… Zondagavond was ik zo moe, ik kreeg werkelijk geen idee meer uit mijn hoofd geperst. Het kostte me ook uren om het artikel te lezen. Het jammere is dat het artikel in kwestie bekend is, ik heb het twee jaar geleden ook al eens gelezen, dat maakte het nog erger…
In de nacht van zondag op maandag heb ik gigantisch slecht geslapen. Ik ben wel twintig keer wakker geweest. Drie keer in de overtuiging geweest dat ik uit bed moest (om 1, 3 en 5 uur). Het is ook wat warm aan het worden hier, 34 graden overdag, en dat betekent dat het in mijn – niet geairconditioned – huis niet bepaald koel is. En als je dan ligt te woelen en te draaien, plus daarbij niet meer alles op een rij hebt, blijkens het slaapwandelen, dan heb je het maandagochtend niet breed.
Maandag: ik was niet voorbereid!
Maandagochtend was ik dus vre-se-lijk moe. En ik moest nog mijn 5 overgebleven papers lezen voordat mijn college zou beginnen. Normaal kost een paper me minstens anderhalf uur, dus dat zou me nooit meer gaan lukken. Nu ben ik alleen altijd voorbereid. Ik baalde dus behoorlijk van de situatie. Ook kreeg ik weer commentaar van Raji en Stefan. Allemaal hartstikke goede inzichten en feedback, maar niet altijd op één lijn met elkaar en met wat ik denk (wat denk ik eigenlijk?) en dat samen veroorzaakte bij mij een soort van ophoping van gedachten.
En toen deed ik iets wat een PhD-er noooooit moet doen: achterom kijken. Advies voor een ieder in een PhD programma: als je niet lekker in je vel zit, als je eigenlijk vindt dat je veel meer had moeten doen (maar wanneer dan?), en met name als je slecht hebt geslapen: nooit, maar dan ook nooit denken aan Wat Je Allemaal Nog Niet Hebt Gedaan En Hoeveel Tijd Je Nog Maar Hebt Om Je Dissertatie Af Te Maken. Want dat realiseer je dat dat nog maar XX (of X!) maanden is, dat je nog zus-en-zoveel studies moet doen, dat je nog steeds geen submission hebt (in mijn geval), en dat je eigenlijk niets bent opgeschoten sinds tijd t. En dan komt er de gedachte genaamd ‘job market’ ook nog bij (hoe krijg ik ooit een baan met deze prestaties?)… Gevaarlijke gedachten, die je à la minute wanhopig kunnen maken. En als je, zoals ik maandag, dan ook nog eens in de clinch ligt met je onderzoeksvraag PLUS het inzicht: ‘je bent hier nog maar vier weken’… resultaat: stress. En dan wil de boel helemaal niet meer vooruit.
Overigens, voor diegenen die me willen vertellen dat ik die ISBM prijs heb gewonnen, twee (!) datasets heb geregeld, op AMA heb gepresenteerd, een hele goeie brown bag seminar heb afgeleverd, en dat ik in januari nog steeds in de vragenlijstfase van mijn eerste onderzoek zat en daar nu al heel veel verder mee ben: jullie hebben allemaal gelijk. Echter, op zo’n moment wil dat er bij mij niet in. Want ik heb hier nog maar vier weken, en ik moet nog zoveel doen.
Remedie 1: Stefan bellen
Wat in zo’n geval heel goed werkt is advies inwinnen van mijn begeleiders over wat er onderzoeksmatig dwars zit. Ondanks het tijdverschil kon ik toch met Stefan skypen – hij zit in Turkije. Dat hielp. Een heel stuk.
Daardoor zag ik het weer zitten. Maar dat hielp me niet van mijn moeheid af. De cursus, die begon om 2 uur, liep voor mij dan ook voor geen meter. Papers half gelezen, of een kwart gelezen beter gezegd, weinig tot geen scherpe opmerkingen, een waanzinnig slecht onderzoeksidee dat we hebben overgeslagen op mijn verzoek: niet bepaald mijn stijl.
Remedie 2: met Raji praten
Na de cursus vroeg Raji me dan ook wat er aan de hand was. “You’re stressed out. Calm down.” Dat was wel ongeveer de conclusie, ja. “Ja, maar ik heb nog maar vier weken en het gaat nooit meer lukken!” En Raji liet me weten dat ik teveel nadacht. “And don’t you worry about the job market! Otherwise no research will happen – at all!”. Ze had gelijk, ze vroeg me hoe mijn life-work balance in elkaar steekt, en hield me even een spiegel voor ten aanzien van mijn prestaties tot dusver. Raji heeft me haarfijn in de gaten. Ze is zelf ook een type ‘high energy’, veel willen presteren, enzovoort, dus ze snapt precies hoe ik in elkaar zit. Het was een goed gesprek. Dat hielp. Een heel stuk.
Remedie 3: Fraggle Rock & Love Actually
Normaal gesproken gaan Leah en ik na de cursus op maandag sushi eten. Dus ik hoopte dat ze even had gewacht. Zodra ik uit Raji’s kantoor was gestapt en mezelf had opgefrist belde ik Leah, en gelukkig was ze er inderdaad nog. Ze had zichzelf voorgenomen tot kwart over vijf te wachten, en het was precies kwart over vijf, dus ik was net op tijd. Ik had wel even iemand nodig om mee te praten. En sushi is altijd goed.
Toen Leah me thuisbracht, bleek echter dat mijn sleutels niet in mijn tas zaten… Nu had ik die hele 24 uur daarvoor al genoeg signalen gehad: trillende vingers, slaapwandelen, negatieve spiraal-gedachten enzovoort. Ik had het wel door, inmiddels. En dat ik uiteindelijk mijn sleutels op mijn kantoor had laten liggen (en ik kon het gebouw niet meer in!) betekende dat ik maandagavond niet eens mijn eigen huis meer in kon!
Gelukkig was Leah er nog (achteraf ben ik haar heeeeel erg dankbaar dat zij zonder het met me af te stemmen op me had gewacht) en heeft ze me mee naar huis genomen. Inmiddels ben ik daar ‘kind aan huis’, en kon ik zoals gewoonlijk in de (airconditioned!) guestroom slapen. Als anti-stress remedie nummer 3 hebben we een aflevering Fraggle Rock en de film Love Actually gekeken. Met nachos en een bak warme thee. Dat hielp ook. Een heel stuk.
Dinsdag: briljante inzichten
Dinsdag (gisteren) kwam ik voor de verandering uitgeslapen en uitgerust op kantoor. Ik vond allereerst mijn sleutels terug, die lagen zoals gedacht gewoon nog op mijn bureau. Ik moet eerlijk zijn: ik had een zeer productieve dag. Ik had een aantal zeer goede inzichten, waarmee ik de commentaren op mijn onderzoek van Stefan en Raji, die eerst heel erg uit elkaar leken te liggen, zo aan elkaar kon rijgen.
Hoe raar kan het lopen. De ene dag zie je het amper zitten, de andere dag voel je je als een ware Einstein (“Eureka! Dat is het!”) (een kleine Einstein dan hè…). Een belangrijke factor in dit geheel is slaap (of rust, of ontspanning). Een andere belangrijke factor in het geheel is focus op het NU. Niet denken aan wat ik had voor elkaar moeten krijgen, of wat ik hier nog allemaal moet en wil bereiken in een te korte tijd. Niet denken aan de rest van mijn PhD of aan de job market (tenminste, hier niet teveel aan denken, een beetje zo nu en dan is wel verstandig...). Denk aan vandaag, niet aan gisteren, niet aan morgen. Vandaag.
Zoals een bekende quote het mooi stelt: “Yesterday is history. Tomorrow is a mystery. And today? Today is a gift. That's why we call it the present.”
-
21 April 2011 - 14:14
Anne-Marie:
ikke schrijv for mein tantuh o-anna
ij mij beetju missun?
ik al staan kan, bijna loop. ikke hoop op heeeeel veeeeel kadoos van o-anna. ikke op verlang un sjeerliederpakkie :)
veel liefs en usjes
Anne-Marie -
21 April 2011 - 14:42
Hendrieke:
He Johanna!
Ik denk niet dat je phd student hoeft te zijn om niet te vaak te achterom te moeten kijken. Ik heb dat ook vaak zat, al voelt het voor mijn minder cruciaal dan voor jou op dit moment. Wel mooi dat je even je schouders eronder hebt gezet! Toppie!
Ik had vannacht bij Albertine geslapen, gingen vanmorgen zwemmen met Anne-Marie. Spetter spetter en natuurlijk heel veel lachen.
Het mooie was dat ik vannacht bij Albertine aan de wandel ging. Ik wist even niet meer waar ik was, dus ik stond vrolijk naast het bed.
Liefs xx
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
