Howdy, y'all! Op naar San Francisco
Door: Johanna
Blijf op de hoogte en volg Johanna
18 Mei 2011 | Verenigde Staten, San Francisco
Ik schrijf dit stukje op het bed in een hotelkamer in San Francisco. Dat betekent dat ik Austin, TX heb uitgezwaaid. Dat ging nog best lastig allemaal.
Uitdaging 1: inpakken
Ik was er al bang voor: ik heb te veel spullen. Toen ik ruim vier maanden geleden uit Nederland vertrok was het ook al een probleem. Om het maximale koffergewicht maar niet te overschrijden heb ik toen zelfs ‘bezuinigd’ op hele kleine dingen (“Eén labello is genoeg, die andere mag thuisblijven. Eén bikini is genoeg. Eén parfumflesje is genoeg. Eén dikke trui is genoeg. Winterjas neem ik niet mee – wat heb ik van die laatste beslissing spijt gehad…).
Omdat ik hier gruwelijk veel kleren heb gekocht, heb ik de afgelopen weken vier dozen met spullen naar huis gestuurd. Overigens: ik heb ook boeken gekocht voor mijn werk (programmeertalen, statistiek) en die moesten ook naar huis. Het zijn dus niet allemaal kleren. Echt niet.
Gisteren, dinsdagochtend, gingen we proberen om alles in de koffers te krijgen, het liefst zonder (al te veel overgewicht). Ik had het zo bedacht dat als Michiel nou niet zoveel meenam, dat ik een paar kilo’s in zijn koffer kon gebruiken. Ik heb hier namelijk aan het begin handdoeken, lakens, kussens en een comforter (dekbed-met-hoes-er-aan-vastgenaaid), en het leek mij erg handig om die mee te nemen naar San Francisco. Dan hoeven we namelijk geen pakket van 100 dollar te kopen. Ik had vaccuumzakken: erg handig, dan blijft er wat betreft volume niets meer van dat spul over.
Maar het gewicht blijft natuurlijk, hoeveel lucht je er ook uit trekt. Hoe ik het ook probeerde, het beddengoed wilde niet in de koffer, tenminste, op zo’n manier dat alle andere spullen er ook in pasten en dat het totaal niet boven de 23 kilo per koffer uitkwam. Pff… Uiteindelijk heb ik Mariah een sms-je gestuurd: “I can’t take my bedsheets, pillows and comforter with me. Could you use them?”, en heb ik ze achtergelaten. Het gewicht in de andere koffers hebben we zo verdeeld dat ze allebei net een kilootje te zwaar waren.
Uitdaging 2: Leah
Daarna zouden we nog naar Leah gaan. Ze had lunch bij Chuy’s gehaald. Dat was erg lekker: salade, tortillasoep, burrito’s, heerlijk. We hebben die middag erg goed gegeten. Michiel heeft het huis van Leah en Kevin ook gezien. Een typisch, groot, Amerikaans suburb-huis dat toch wel veel indruk maakt. Beroepsmatig interessant voor Michiel: het enorme verschil in sanitairdesign – het ziet er allemaal wat tuttig uit hier.
Het afscheid nemen van Leah ging eenzijdig lastig. Aan mijn kant, wel te verstaan. Leah heeft een paar dagen geleden een neusoperatie gehad vanwege een chronische verkoudheid aan één neusgat, en daardoor was haar neus gezwollen. Daardoor mag ze niet niezen en hoesten (als het lukt) en emotioneel worden (janken) is dan ook niet verstandig. Dat heb ik dus voor mijn rekening genomen. Ik moet maar zo bedenken: “We’ll meet again”.
Uitdaging 3: Vlucht
Vervolgens weer even naar huis. Snel de boel nog schoonmaken voor zover dat nog moest, en toen stond Mariah weer in haar eigen huis. Vervolgens nog even de ‘overdracht’ (“hier en hier en hier en hier staan ‘roach motels’, hier en hier en hier en hier heb ik roaches gevonden. Dit laat ik achter in de koelkast – eet je eieren?” Enzovoort). Klaar, sleutels ingeleverd, koffers in de auto, en weg.
Omdat men hier in Austin zo verschrikkelijk aardig is, mochten we onze twee iets te zware koffers zonder bijbetaling meenemen. Erg fijn. De vlucht naar San Francisco was nog best lang – door het tijdverschil (min twee uur in vergelijking met Austin) had ik niet door dat de vlucht vier uur was (ik dacht eerst twee uur, dom…) Ook had de vlucht een uur vertraging, vanwege het slechte weer in San Francisco. Wat kun je toch gemakkelijk wennen aan het lekkere weer in Austin.
Na aankomst konden we snel onze koffers van de band halen (gelukkig waren ze er allebei). We vonden ook snel een taxi. Uiteindelijk waren we om half 11 lokale tijd in The Pickwick Hotel. Voor mij was dat gevoelsmatig om half 1, en voor Michiel gevoelsmatig helemaal wat anders, want hij heeft nog steeds een echo van de Nederlandse tijd in zijn bloed. Daardoor is Michiel deze dagen ook heel erg vroeg wakker (vier uur, zes uur) terwijl ik eigenlijk heeeeeel graag wil uitslapen nu het eindelijk kan. Gelukkig was het bed in het hotel zeer prima, en hebben we goed geslapen.
Uitdaging 4: Camper ophalen
Het is nu dus woensdagochtend, half 10. Ik heb net gedoucht. Michiel heeft net even gesport in het fitnesscentrum in het hotel. Straks gaan we even ontbijten. Rond half 1 worden we opgehaald door de camperverhuur en zullen we ons huis op wielen voor de komende weken gaan ophalen. Spannend!
Uitdaging 1: inpakken
Ik was er al bang voor: ik heb te veel spullen. Toen ik ruim vier maanden geleden uit Nederland vertrok was het ook al een probleem. Om het maximale koffergewicht maar niet te overschrijden heb ik toen zelfs ‘bezuinigd’ op hele kleine dingen (“Eén labello is genoeg, die andere mag thuisblijven. Eén bikini is genoeg. Eén parfumflesje is genoeg. Eén dikke trui is genoeg. Winterjas neem ik niet mee – wat heb ik van die laatste beslissing spijt gehad…).
Omdat ik hier gruwelijk veel kleren heb gekocht, heb ik de afgelopen weken vier dozen met spullen naar huis gestuurd. Overigens: ik heb ook boeken gekocht voor mijn werk (programmeertalen, statistiek) en die moesten ook naar huis. Het zijn dus niet allemaal kleren. Echt niet.
Gisteren, dinsdagochtend, gingen we proberen om alles in de koffers te krijgen, het liefst zonder (al te veel overgewicht). Ik had het zo bedacht dat als Michiel nou niet zoveel meenam, dat ik een paar kilo’s in zijn koffer kon gebruiken. Ik heb hier namelijk aan het begin handdoeken, lakens, kussens en een comforter (dekbed-met-hoes-er-aan-vastgenaaid), en het leek mij erg handig om die mee te nemen naar San Francisco. Dan hoeven we namelijk geen pakket van 100 dollar te kopen. Ik had vaccuumzakken: erg handig, dan blijft er wat betreft volume niets meer van dat spul over.
Maar het gewicht blijft natuurlijk, hoeveel lucht je er ook uit trekt. Hoe ik het ook probeerde, het beddengoed wilde niet in de koffer, tenminste, op zo’n manier dat alle andere spullen er ook in pasten en dat het totaal niet boven de 23 kilo per koffer uitkwam. Pff… Uiteindelijk heb ik Mariah een sms-je gestuurd: “I can’t take my bedsheets, pillows and comforter with me. Could you use them?”, en heb ik ze achtergelaten. Het gewicht in de andere koffers hebben we zo verdeeld dat ze allebei net een kilootje te zwaar waren.
Uitdaging 2: Leah
Daarna zouden we nog naar Leah gaan. Ze had lunch bij Chuy’s gehaald. Dat was erg lekker: salade, tortillasoep, burrito’s, heerlijk. We hebben die middag erg goed gegeten. Michiel heeft het huis van Leah en Kevin ook gezien. Een typisch, groot, Amerikaans suburb-huis dat toch wel veel indruk maakt. Beroepsmatig interessant voor Michiel: het enorme verschil in sanitairdesign – het ziet er allemaal wat tuttig uit hier.
Het afscheid nemen van Leah ging eenzijdig lastig. Aan mijn kant, wel te verstaan. Leah heeft een paar dagen geleden een neusoperatie gehad vanwege een chronische verkoudheid aan één neusgat, en daardoor was haar neus gezwollen. Daardoor mag ze niet niezen en hoesten (als het lukt) en emotioneel worden (janken) is dan ook niet verstandig. Dat heb ik dus voor mijn rekening genomen. Ik moet maar zo bedenken: “We’ll meet again”.
Uitdaging 3: Vlucht
Vervolgens weer even naar huis. Snel de boel nog schoonmaken voor zover dat nog moest, en toen stond Mariah weer in haar eigen huis. Vervolgens nog even de ‘overdracht’ (“hier en hier en hier en hier staan ‘roach motels’, hier en hier en hier en hier heb ik roaches gevonden. Dit laat ik achter in de koelkast – eet je eieren?” Enzovoort). Klaar, sleutels ingeleverd, koffers in de auto, en weg.
Omdat men hier in Austin zo verschrikkelijk aardig is, mochten we onze twee iets te zware koffers zonder bijbetaling meenemen. Erg fijn. De vlucht naar San Francisco was nog best lang – door het tijdverschil (min twee uur in vergelijking met Austin) had ik niet door dat de vlucht vier uur was (ik dacht eerst twee uur, dom…) Ook had de vlucht een uur vertraging, vanwege het slechte weer in San Francisco. Wat kun je toch gemakkelijk wennen aan het lekkere weer in Austin.
Na aankomst konden we snel onze koffers van de band halen (gelukkig waren ze er allebei). We vonden ook snel een taxi. Uiteindelijk waren we om half 11 lokale tijd in The Pickwick Hotel. Voor mij was dat gevoelsmatig om half 1, en voor Michiel gevoelsmatig helemaal wat anders, want hij heeft nog steeds een echo van de Nederlandse tijd in zijn bloed. Daardoor is Michiel deze dagen ook heel erg vroeg wakker (vier uur, zes uur) terwijl ik eigenlijk heeeeeel graag wil uitslapen nu het eindelijk kan. Gelukkig was het bed in het hotel zeer prima, en hebben we goed geslapen.
Uitdaging 4: Camper ophalen
Het is nu dus woensdagochtend, half 10. Ik heb net gedoucht. Michiel heeft net even gesport in het fitnesscentrum in het hotel. Straks gaan we even ontbijten. Rond half 1 worden we opgehaald door de camperverhuur en zullen we ons huis op wielen voor de komende weken gaan ophalen. Spannend!
-
18 Mei 2011 - 17:00
Hendrieke:
He Johanna en Michiel!
Waarom heb je niet nog een extra doosje naar klooster gestuurd? Is de kans niet heel groot dat jullie nog meer dingen gaan kopen wanneer jullie onderweg zijn tijdens jullie vakantie? Dan hebben jullie helemaal geen ruimte en gewicht over in jullie koffertjes.
Heb je Leah niet kunnen uitnodigen om een keertje naar Nederland te komen? Zou toch eigenlijk best leuk zijn. Maar wie weet ga je nog een keer terug naar Texas en dan kun je even op visite. Hoe gaan jullie contact houden? Ik ga er vanuit dat jullie contact gaan houden.
Worden jullie serieus opgehaald door de camperverhuur? Wat een luxe! Dan zou je denken dat je, op de Nederlandse manier, daar zelf heen moet rijden en dat je daar je camper op kunt halen. Waarom zijn die mensen in Texas zo vriendelijk? Is het je niet op je zenuwen gaan werken? Toen ik in London was met Carlijn vond ik de beleefde mensen de eerste dag leuk, maar de derde dag was ik dat beleefde gedoe wel zat, omdat ik me af ging vragen of ze dat doen omdat ze niet beter weten of omdat ze het werkelijk waar menen.
Liefs xx -
18 Mei 2011 - 18:54
Johanna :
@ Hendrieke: dat zijn een hoop vragen. Waarom ik niet nog een extra doosje heb verstuurd: dat kost 60 dollar per doos. Waarom ik Leah niet heb uitgenodigd: dat heb ik wel gedaan. Hoe ik contact ga houden: internet, plus: de academische wereld is klein en je ziet elkaar regelmatig op conferenties. Waarom wij worden opgehaald door de camperverhuur: nou, luxe is het niet, hoor, het kost 50 dollar, en met heel veel koffers is het openbaar vervoer niet handig. Waarom de mensen in Texas zo vriendelijk zijn: dat is gewoon de cultuur. Ik vind het ook niet vervelend, sterker nog, ik vind het erg fijn. Of men iets meent of niet is inderdaad wat lastig te bepalen, maar in restaurants, in winkels en op straat is het een verademing! -
18 Mei 2011 - 19:43
Albertine:
Hoi zus en michiel,
Gaaf dat jullie met de camper rondgaan. Ik ben benieuwd hoe het eruit ziet? Zo'n huis op wielen. Lijkt me echt super. Vooral omdat je dan alles op je gemak kan overzien. 'S avonds de stoeltjes voor de camper, bbq neerzetten en eten maar. Heerlijk, wat een leven! Beide verdiende vakantie.
@ Johanna: volgens mij ben je koffers pakken wel een beetje gewend. Althans na zo'n lange periode... Canada, Berlijn, Maastricht etc en ik mis vast nog wat. Maareh is zo'n camper zo groot dat er ruimte is voor alles wat op die foto staat?
@ Michiel: ben je niet giga weeeig in je maag? Door al dat tijdsverschil en natuurlijk ander voedsel? Rust maar lekker uit. Laat je Johanna gewoon rijden terwijl je slaapt. Makkelijk! Trouwens, mogen jullie beide rijden in een camper? Geen speciaal rijbewijs nodig fzo?
Kben benieuwd naar natuurfoto's! Tot mails.
- Oja, AM loopt nu achter een karretje door de kamer. Wel met hulp uiteraard maar het begrip lopen begint steeds meer vorm te krijgen, leuk!!
Groetjes,
Albertine -
18 Mei 2011 - 20:31
Arjen:
Johanna, heel veel plezier tijdens jullie roadtrip, helemaal verdiend! Tot over een maand in Tilburg! -
19 Mei 2011 - 06:21
Martine:
Heel veel plezier de komende weken!!!!!
xxx
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
