Canyonlands & Arches National Parks
Door: Johanna
Blijf op de hoogte en volg Johanna
27 Mei 2011 | Verenigde Staten, Washington, D. C.
In Utah zitten vrij veel nationale parken bij elkaar in de buurt. Het is mogelijk om twee nationale parken in een dag te bezoeken, tenminste, als ze aan de kleine kant zijn. Natuurlijk krijg je dan van elk park maar een deel mee. Vandaag stonden Canyonlands en Arches op het programma – die liggen ook nog eens tegenover elkaar. Er zit maar een paar kilometer rijden tussen. Maar voordat we op weg gingen, heb ik eerst geprobeerd om de boel te wassen.
Wassen op de camping – geen succes
In Austin deed ik mijn was voornamelijk bij een laundry mat, omdat ik zelf geen wasmachine in huis had. Dat was op zich al een avontuur, want de wasmachines in Amerika werken heel anders dan ik gewend ben. Die kennis kwam van pas bij de ‘laundry mat’ op de camping. Nu hebben ze in Amerika twee soorten wasmachines, voorladers waarbij de trommel ronddraait, eigenlijk zoals wij ze kennen (maar hier zijn ze “nieuw!”), en bovenladers, met een grote verticale pen met haken die ronddraait, zodat je kleding als het ware gemangeld wordt (“don’t use those, those will ruin your clothes!”). Nu wil het geval dat de camping alleen van die laatste had staan. Ik heb toch maar drie machines aangezet (kleuren scheiden…). Bleek na een half uur, nadat ze klaar waren, dat de derde machine weliswaar de boel nat had gemaakt en rondgedraaid, maar dat er niets schoon was.
Ik naar de campingbeheerster, want ik moest kwartjes hebben voor de herwassing. “Yeah, we heard about that one before, I’ll put a note on it.” En hield me vervolgens een kwartier aan de praat over hoe ik het beste mijn was kon doen. Enzovoort enzovoort. Uiteindelijk kon ik weer terug naar de wasmachines, was overgeheveld, wasmiddel er in, kwartjes er in, ging ie niet aan… Kwartjes weg. Weer was overgeheveld, weer wasmiddel er in, weer kwartjes er in, eindelijk ging ie aan. Een half uur later: alles in de droger, weer een half uur later: alles opvouwen. Bah, huishoudelijk werk op vakantie. Als alles nou meteen had gewerkt, konden we veel eerder op weg gekund.
Het eiland in de lucht in Canyonlands
Na het wasavontuur zijn we naar Canyonlands gereden. Canyonlands is vooral een park dat je met een offroad voertuig of een hele oude 4-wheel drive moet rijden. Er is maar een beperkt stuk van een kilometer of 30 dat je met een auto kunt rijden. Dat stuk weg ligt op een verhoogd plateau genaamd ‘The Island in the Sky’. Vanaf die verhoging kun je de canyons in kijken. Soms zijn er stukken rots te zien die met een beetje fantasie doen denken aan een dier of een ding. Je kunt mij daar zo een dag of wat neerzetten, ik vermaak me wel.
Bogenwerk in Arches
Zo’n zelfde exercitie in verbeelding kun je doen in Arches National Park. In Arches staan ook veel hoodoo’s (rotspilaren) en andere rotsformaties waar je allerlei vormen in kunt herkennen. Zo hebben ze er ‘sheep rock’ (schapenrots, en jawel, ik zag het meteen) en ‘the three gossips’ (de drie roddeltantes, en ook die naam vond ik erg toepasselijk). Erg mooi. In de parken Canyondlands, Capitol Reef en Bryce Canyon hebben we ook van die hoodoo’s gezien, maar omdat ze in Arches erg in isolatie staan, vallen ze beter op.
In tegenstelling tot die schapenrots en alle andere vreemde rotsen staat Arches vooral bekend om zijn boogrotsen, vandaar ook de naam van het park. Zo’n boog (of ‘natural bridge’ of ‘window’) zijn nogal ingenieuze kunststukjes van de natuur. Ga er maar aanstaan: tonnen rots, en op een gegeven moment, door wind en water, valt het onderste stuk van een rots naar beneden en blijft er bovenaan een boog hangen. Zodat je er onderdoor kunt lopen. Best knap!
Memorial Weekend – Grrr!! (deel 1)
Canyonlands en Arches liggen heel dicht in de buurt van Moab, een stad in Utah die nogal toeristisch is ingesteld. Er zijn daar dan ook tig campings en RV-parken in en rond Moab. Tot onze verbazing bleek wel dat die allemaal ‘vol’ waren. “We’re full for the coming three days” was het standaard antwoord. Wat bleek: 30 mei (maandag dus) is het Memorial Day, en heeft de Amerikaan een vrije dag. Daardoor maken veel Amerikanen er een lang weekend van en gaat het deel dat een RV heeft met de RV op pad. En daardoor was het erg druk in Moab – je kunt vanuit daar immers heel snel bij veel nationale parken komen.
Daarom besloten wij om maar naar het noorden te rijden. Immers, we zouden als volgende nationale parken Grand Teton en Yellowstone willen bekijken. Op de weg naar het noorden zagen we ontzettend veel campers, trailers en bussen voorbij rijden. Omdat we al zovaak hadden gehoord “We’re full” waren we bang dat we niet zo makkelijk een campingplek zouden kunnen krijgen. En omdat mijn geklungel met de was zo lang duurde die ochtend waren we pas in de schemer bij onze volgende poging.
Huntington State Park
Dat was Huntinton State Park, een familiecamping aan een aangelegd meer. “Do you have a reservation?” “No, we don’t…” “Then you’re lucky, because we have one – spot – left.” Mazzel. Inmiddels stond ik krom van de hoofdpijn en was ik erg blij dat we een campingspot hadden gevonden. Die overigens helemaal scheef stond, dus we hebben andersom in bed geslapen, maar dat terzijde.
Wassen op de camping – geen succes
In Austin deed ik mijn was voornamelijk bij een laundry mat, omdat ik zelf geen wasmachine in huis had. Dat was op zich al een avontuur, want de wasmachines in Amerika werken heel anders dan ik gewend ben. Die kennis kwam van pas bij de ‘laundry mat’ op de camping. Nu hebben ze in Amerika twee soorten wasmachines, voorladers waarbij de trommel ronddraait, eigenlijk zoals wij ze kennen (maar hier zijn ze “nieuw!”), en bovenladers, met een grote verticale pen met haken die ronddraait, zodat je kleding als het ware gemangeld wordt (“don’t use those, those will ruin your clothes!”). Nu wil het geval dat de camping alleen van die laatste had staan. Ik heb toch maar drie machines aangezet (kleuren scheiden…). Bleek na een half uur, nadat ze klaar waren, dat de derde machine weliswaar de boel nat had gemaakt en rondgedraaid, maar dat er niets schoon was.
Ik naar de campingbeheerster, want ik moest kwartjes hebben voor de herwassing. “Yeah, we heard about that one before, I’ll put a note on it.” En hield me vervolgens een kwartier aan de praat over hoe ik het beste mijn was kon doen. Enzovoort enzovoort. Uiteindelijk kon ik weer terug naar de wasmachines, was overgeheveld, wasmiddel er in, kwartjes er in, ging ie niet aan… Kwartjes weg. Weer was overgeheveld, weer wasmiddel er in, weer kwartjes er in, eindelijk ging ie aan. Een half uur later: alles in de droger, weer een half uur later: alles opvouwen. Bah, huishoudelijk werk op vakantie. Als alles nou meteen had gewerkt, konden we veel eerder op weg gekund.
Het eiland in de lucht in Canyonlands
Na het wasavontuur zijn we naar Canyonlands gereden. Canyonlands is vooral een park dat je met een offroad voertuig of een hele oude 4-wheel drive moet rijden. Er is maar een beperkt stuk van een kilometer of 30 dat je met een auto kunt rijden. Dat stuk weg ligt op een verhoogd plateau genaamd ‘The Island in the Sky’. Vanaf die verhoging kun je de canyons in kijken. Soms zijn er stukken rots te zien die met een beetje fantasie doen denken aan een dier of een ding. Je kunt mij daar zo een dag of wat neerzetten, ik vermaak me wel.
Bogenwerk in Arches
Zo’n zelfde exercitie in verbeelding kun je doen in Arches National Park. In Arches staan ook veel hoodoo’s (rotspilaren) en andere rotsformaties waar je allerlei vormen in kunt herkennen. Zo hebben ze er ‘sheep rock’ (schapenrots, en jawel, ik zag het meteen) en ‘the three gossips’ (de drie roddeltantes, en ook die naam vond ik erg toepasselijk). Erg mooi. In de parken Canyondlands, Capitol Reef en Bryce Canyon hebben we ook van die hoodoo’s gezien, maar omdat ze in Arches erg in isolatie staan, vallen ze beter op.
In tegenstelling tot die schapenrots en alle andere vreemde rotsen staat Arches vooral bekend om zijn boogrotsen, vandaar ook de naam van het park. Zo’n boog (of ‘natural bridge’ of ‘window’) zijn nogal ingenieuze kunststukjes van de natuur. Ga er maar aanstaan: tonnen rots, en op een gegeven moment, door wind en water, valt het onderste stuk van een rots naar beneden en blijft er bovenaan een boog hangen. Zodat je er onderdoor kunt lopen. Best knap!
Memorial Weekend – Grrr!! (deel 1)
Canyonlands en Arches liggen heel dicht in de buurt van Moab, een stad in Utah die nogal toeristisch is ingesteld. Er zijn daar dan ook tig campings en RV-parken in en rond Moab. Tot onze verbazing bleek wel dat die allemaal ‘vol’ waren. “We’re full for the coming three days” was het standaard antwoord. Wat bleek: 30 mei (maandag dus) is het Memorial Day, en heeft de Amerikaan een vrije dag. Daardoor maken veel Amerikanen er een lang weekend van en gaat het deel dat een RV heeft met de RV op pad. En daardoor was het erg druk in Moab – je kunt vanuit daar immers heel snel bij veel nationale parken komen.
Daarom besloten wij om maar naar het noorden te rijden. Immers, we zouden als volgende nationale parken Grand Teton en Yellowstone willen bekijken. Op de weg naar het noorden zagen we ontzettend veel campers, trailers en bussen voorbij rijden. Omdat we al zovaak hadden gehoord “We’re full” waren we bang dat we niet zo makkelijk een campingplek zouden kunnen krijgen. En omdat mijn geklungel met de was zo lang duurde die ochtend waren we pas in de schemer bij onze volgende poging.
Huntington State Park
Dat was Huntinton State Park, een familiecamping aan een aangelegd meer. “Do you have a reservation?” “No, we don’t…” “Then you’re lucky, because we have one – spot – left.” Mazzel. Inmiddels stond ik krom van de hoofdpijn en was ik erg blij dat we een campingspot hadden gevonden. Die overigens helemaal scheef stond, dus we hebben andersom in bed geslapen, maar dat terzijde.
-
31 Mei 2011 - 17:28
Ma:
in 1 woord schitterend,
en wat die huishoudelijke karweitjes betreft: ai oemoe mar mee muttn neemn, die ef doar niet zon ekel an.
groetjes maar weer. -
01 Juni 2011 - 07:22
Hendrieke:
He Johanna en Michiel!
Ik krijg zo langzamerhand het idee dat je over het wassen in Amerika een heel goed kunt gaan schrijven. Er lijkt altijd wel iets aan de hand te zijn. (Natuurlijk ook wel logisch, want als het mis gaat is het spannend om op je blog te zetten).
Ik kan mij wel iets indenken over waarom die rotsen The Three Gossips heten. Hebben die rotsen daar geen last van erosie of iets dergelijks? Want dan heten die dingen over tweehonderd jaar nog steeds hetzelfde, maar zijn ze helemaal afgesleten.
Jullie worden wel lekker creatief van die camper. De camper staat schreef, dan maar anders in bed gaan liggen, helemaal geweldig! Awesome!
Op naar het volgende verhaal...
Liefs xx
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
