Back to normal: werk!
Door: Johanna
Blijf op de hoogte en volg Johanna
05 April 2011 | Verenigde Staten, Austin
Hoewel gisteren erg leuk was, met al die onverwachte wendingen, was ik blij dat ik vandaag weer een 'normale' werkdag had. Met wat onregelmatige elementen, dat wel, ik ben bijvoorbeeld in mijn eentje wezen lunchen (ik kon niemand vinden, er was waarschijnlijk een meeting aan de gang of zo...). Maakt niet uit, Chipotle weet ik ook in mijn eentje wel te vinden.
Raji's paper reviewen
Een andere primeur van vandaag was wel dat ik Raji's paper heb gereviewed. Raji had een working paper klaar voor submission. Raji vroeg mij om haar manuscript te lezen en commentaar te geven. Dat was nogal wat. Ik heb nog nooit een working paper van een professor gereviewd voor publicatie, en wel om diegene vervolgens verder te helpen. Heb ik ook nog nooit gedaan voor een PhD collega trouwens. Het is wellicht hiërarchisch gezien wat raar: als je een paper reviewt van je begeleider moet je 'commentaar' leveren, en dat terwijl zij jou juist begeleiden.
Overigens had Raji de paper ook al laten lezen aan onder andere George John (big shot) en Gary Lilien (big shot) en die hadden ook hun commentaar al gegeven. Met een beetje mazzel staat er dan straks op het paper, als het gepubliceerd is: "this paper has benefitted from the comments of George John, Gary Lilien en Johanna Slot". Hoe grappig zou dat zijn!
Ondanks dat de Champion's League van de B2B marketing al naar Raji's paper had gekeken, had ik wel een paar - soms ingrijpende - aandachtspunten. En omdat Raji erg direct is, en ik ook niet verlegen ben aangelegd hebben we die besproken. Raji vond me erg scherp, volgens mij was ze erg in haar nopjes met mijn kritiek - dat scheelt weer wat reviewer commentaar. Raji zei: "You just have to come here to work with me. Not one year. Two!"
Guess what: Ik ben gemist gisteren!
Vandaag begon leuk. Ik moet 's ochtends altijd de 'cowbell key' ophalen. Dat is een lopersleutel met daaraan een enorme cowbell die een bak lawaai maakt zodat iedereen weet waar hij is. Ik haal de sleutel bij het ondersteunende personeel, die in het midden van de afdeling zitten, in "the fishbowl", want hun kantoor heeft glazen muren. De 'bewoners' van de fishbowl zijn Susannah en Helen, met wie ik altijd eigenlijk wel een praatje maak. Gezellig!
En dus was het vanochtend: "we missed you yesterday, something up?" Mijn kakkerlakverhaal volgde. Alom sympathie, en hier en daar gelach om mijn actie van het leegspuiten van TWEE flessen Raid voor een enkele kakkerlak. Helen: "Oh, I'll only shout and cry at them!" Ty: "call them Palmetto bugs, so they seem less gross". Debika: "you poor thing..." (zij is te lief voor deze wereld).
Gisteren kreeg ik ook al een sms-je rond lunchtijd: "Why aren't you at school?". Grappig. Ik val schijnbaar genoeg op om ook op te vallen als ik er niet ben. Raji zei me vanmiddag dat het college gisteren bijzonder vroeg klaar waar wegens de afwezigheid van Leah en mij.
Rectificatie
Iets totaal ongerelateerd: ik ben de laatste dagen nogal los gegaan tegen het beestenfront. Niet dat ik daarvan ook maar een letter terugneem - ik ben blij dat ik afgelopen nacht geen kriebelbeesten heb gezien. Nee, mijn rectificatie betreft de kat van de buurman. Die enorme kat van de buurman.
Ik noemde die kat lange tijd Garfield, omdat ie zo vet is dat zelfs de trapt buiten het huis kraakt en schommelt als ie naar beneden ploft. Die kat heet eigenlijk Lois. Lois is dus een meisje. En daar had een bellejte moeten gaan rinkelen. Leah zag het zondag meteen: "Hey Lois, are you having kittens soon?" "Huh?" Lois is dus helemaal niet vet. Lois is misschien wel gewoon zwanger. Eerlijk gezegd ziet die buik er ook heel erg bobbelig uit, dus het lijkt te kloppen.
We kunnen dit wetenschappelijk aanpakken (sorry, beroepsdeformatie!). We hebben hier een hypothese: 'Lois krijgt kittens' versus de alternatieve hypothese 'Lois is vet'. De dataverzameling begint nu, komt voort uit de observatie van Lois in de komende 4 weken (langer kan het niet zijn), en er is 1 meetpunt. De maat van de variabele: het formaat van Lois over 4 weken, en eventueel de aanwezigheid van kittens. Er zijn geen controlevariabelen.
Als er straks kittens rondsjouwen, word ik daar waarschijnlijk erg blij van. En bied ik Lois mijn excuses aan!
Raji's paper reviewen
Een andere primeur van vandaag was wel dat ik Raji's paper heb gereviewed. Raji had een working paper klaar voor submission. Raji vroeg mij om haar manuscript te lezen en commentaar te geven. Dat was nogal wat. Ik heb nog nooit een working paper van een professor gereviewd voor publicatie, en wel om diegene vervolgens verder te helpen. Heb ik ook nog nooit gedaan voor een PhD collega trouwens. Het is wellicht hiërarchisch gezien wat raar: als je een paper reviewt van je begeleider moet je 'commentaar' leveren, en dat terwijl zij jou juist begeleiden.
Overigens had Raji de paper ook al laten lezen aan onder andere George John (big shot) en Gary Lilien (big shot) en die hadden ook hun commentaar al gegeven. Met een beetje mazzel staat er dan straks op het paper, als het gepubliceerd is: "this paper has benefitted from the comments of George John, Gary Lilien en Johanna Slot". Hoe grappig zou dat zijn!
Ondanks dat de Champion's League van de B2B marketing al naar Raji's paper had gekeken, had ik wel een paar - soms ingrijpende - aandachtspunten. En omdat Raji erg direct is, en ik ook niet verlegen ben aangelegd hebben we die besproken. Raji vond me erg scherp, volgens mij was ze erg in haar nopjes met mijn kritiek - dat scheelt weer wat reviewer commentaar. Raji zei: "You just have to come here to work with me. Not one year. Two!"
Guess what: Ik ben gemist gisteren!
Vandaag begon leuk. Ik moet 's ochtends altijd de 'cowbell key' ophalen. Dat is een lopersleutel met daaraan een enorme cowbell die een bak lawaai maakt zodat iedereen weet waar hij is. Ik haal de sleutel bij het ondersteunende personeel, die in het midden van de afdeling zitten, in "the fishbowl", want hun kantoor heeft glazen muren. De 'bewoners' van de fishbowl zijn Susannah en Helen, met wie ik altijd eigenlijk wel een praatje maak. Gezellig!
En dus was het vanochtend: "we missed you yesterday, something up?" Mijn kakkerlakverhaal volgde. Alom sympathie, en hier en daar gelach om mijn actie van het leegspuiten van TWEE flessen Raid voor een enkele kakkerlak. Helen: "Oh, I'll only shout and cry at them!" Ty: "call them Palmetto bugs, so they seem less gross". Debika: "you poor thing..." (zij is te lief voor deze wereld).
Gisteren kreeg ik ook al een sms-je rond lunchtijd: "Why aren't you at school?". Grappig. Ik val schijnbaar genoeg op om ook op te vallen als ik er niet ben. Raji zei me vanmiddag dat het college gisteren bijzonder vroeg klaar waar wegens de afwezigheid van Leah en mij.
Rectificatie
Iets totaal ongerelateerd: ik ben de laatste dagen nogal los gegaan tegen het beestenfront. Niet dat ik daarvan ook maar een letter terugneem - ik ben blij dat ik afgelopen nacht geen kriebelbeesten heb gezien. Nee, mijn rectificatie betreft de kat van de buurman. Die enorme kat van de buurman.
Ik noemde die kat lange tijd Garfield, omdat ie zo vet is dat zelfs de trapt buiten het huis kraakt en schommelt als ie naar beneden ploft. Die kat heet eigenlijk Lois. Lois is dus een meisje. En daar had een bellejte moeten gaan rinkelen. Leah zag het zondag meteen: "Hey Lois, are you having kittens soon?" "Huh?" Lois is dus helemaal niet vet. Lois is misschien wel gewoon zwanger. Eerlijk gezegd ziet die buik er ook heel erg bobbelig uit, dus het lijkt te kloppen.
We kunnen dit wetenschappelijk aanpakken (sorry, beroepsdeformatie!). We hebben hier een hypothese: 'Lois krijgt kittens' versus de alternatieve hypothese 'Lois is vet'. De dataverzameling begint nu, komt voort uit de observatie van Lois in de komende 4 weken (langer kan het niet zijn), en er is 1 meetpunt. De maat van de variabele: het formaat van Lois over 4 weken, en eventueel de aanwezigheid van kittens. Er zijn geen controlevariabelen.
Als er straks kittens rondsjouwen, word ik daar waarschijnlijk erg blij van. En bied ik Lois mijn excuses aan!
-
06 April 2011 - 07:13
Hendrieke:
He Johanna!
Gisteren had ik ma aan de telefoon. Zij vroeg mij of ik jou verhaal wel had gelezen, want het was opvallend dat ik nog niet gereageerd had. Vervolgens het verzoek dat ik toch nog wel even moet reageren op je verhaal. Dus uit respect voor uw (bijna) dagelijkse verslag ga ik eerst op dit verhaal reageren en dan ga ik nog even een leuk verhaaltje schrijven als reactie op je vorige verhaal.
Je moet even genieten van het feit dat je commentaar mag leveren op je begeleiders. Ik vind het een heerlijk gevoel als ik soms meer weet dan de docenten. Even zo'n momentje van: och, wat ben ik toch slim (a).
Over de vette kat: Neem je een leuk Texas poesje mee naar Nederland? Zou toch heel lief en leuk zijn. Een klein baby poesje vriendje voor Anne-Marie en natuurlijk voor mij (a). Het is natuurlijk wel een beetje veel gedoe om een dier mee te nemen in het vliegtuig, want dat heb ik wel gezien bij het inchecken toen pa en ma naar jou toe gingen. Op elke kant een stikker en hele boel papieren.
Nu ga ik nog even reageren op je vorige verhaal.
xx
ps: ik durf niets meer te zeggen over kakkerlakken hihi -
06 April 2011 - 09:14
Marjolijn:
Wat heb jij toch véél te vertellen zeg. Elke dag gewoon weer!
GENIET!
LFS -
07 April 2011 - 03:44
Johanna :
@ Hendrieke: nou, ik zo never-nooit-niet durven te claimen dat ik 'slimmer' ben dan mijn begeleiders hoor, no way (ik kijk wel uit)! Het is vaak zo dat discussies met anderen je blik verwijden. Ik bepraat mijn onderzoek dan ook graag met anderen (collega's, Michiel, de Keet, bedrijven) en vaak komen er dan inzichten uit onverwachte hoek naar boven. En zo zal het voor topprofessoren ook zo zijn: discussies met anderen, ook al zijn het PhD studenten, zijn inzichtelijk. Slimheid heeft daar minder mee te maken, eerder uithoudingsvermogen om een wetenschappelijk onderzoek te kunnen aanhoren/lezen.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
