Exit self-control: I’m a sinner
Door: Johanna
Blijf op de hoogte en volg Johanna
31 Januari 2011 | Verenigde Staten, Austin
Ik geef het toe. Het lijf is zwak. Ik heb het twee weken zonder volgehouden. Maar nu heb ik er aan toegegeven. En ik ben er bang voor: nu is het hek vast van de dam. Ik wist dat ze er waren, hier op de campus. Meerdere vestigingen zelfs. Op loopafstand. En met dat warme, zwoele weer van vandaag... Ik geef het toe: ik heb gezondigd.
Starbucks, thank you for Frappuccino!
Het is een van mijn zwakke plekken: de frappuccino van Starbucks. Het zijn een soort ijs-cappuccino’s, en ze zijn er in allerlei soorten en maten. Zelfs thee-versies. Mijn lievelingsfrappuccino is de koffie versie, met caramel graag, en ook slagroom (ik eet anders nooit slagroom, maar dan wel). Ik heb de frappuccino ontdekt toen ik in Canada woonde. Ik vond ze heeeeeerlijk. Alleen was er toen geen Starbucks in Nederland. Dus moest ik een paar jaar wachten voor ik ze weer tegenkwam. Toen ik in Berlijn woonde, kon ik weer frappuccino’s halen... Inmiddels is Starbucks ook in Nederland, tenminste, op sommige NS stations (ik trein nooit) en op Schiphol (kom ik zeer zelden). Nepperts hoef ik niet, dus in het wild kom ik ze zelden tegen. Maar als ik ze tegen het lijf loop, oei, dan begint het bij mij te kriebelen...
Vanmiddag was het weer eens boven de 25 graden. Eigenlijk is dan iets fris wel lekker. En toen ik me realiseerde dat ik eigenlijk wel een koffie kon gebruiken ontstond het snode plan: laat ik eens heel stiekem een frappuccino halen... En als zo’n gedachte concrete vormen aan gaat nemen (“Zouden ze net zo smaken als vroeger? Hoe duur zouden ze zijn? Hoe groot zijn ze inmiddels?”), dan is het snel gedaan met de zelfbeheersing. Ook de gedachte: “Op Schiphol ben je ze bewust voorbij gelopen” hielp niet echt om me in bedwang te houden. Alsof ik nu dus ‘recht had’ op een traktatie.
Ik ben volledig voor de bijl gegaan: ik heb zelfs een Venti besteld (dat is de grootste emmer). En ja, hij was lekker, ondanks het onmiddellijk indalende schuldgevoel. Maar goed, hoe lekker ook, ik kan en mag niet van mezelf een reguliere frappuccino-consumptie ontwikkelen, het zijn nogal caloriebommen (NB: Ook de kleinste emmer is dat al. Enorm, enormer of enormst maakt dan niet meer uit...).
Ik moest vanavond toch omfietsen om de huur te brengen. En feitelijk fiets ik nu per week al meer dan dat ik in Nederland in een jaar doe. En gisteren heb ik zo’n tien kilometer gelopen. En ik moet toch ook de Amerikaanse cultuur leren kennen… Ik merk het al: ik schiet volledig in de verdediging om mijn frappuccino-zonde te verklaren. Ik spreek met mezelf af dat ik er eentje per maand mag hebben. Gna-gna: heel toevallig is het vandaag 31 januari :-)
Starbucks, thank you for Frappuccino!
Het is een van mijn zwakke plekken: de frappuccino van Starbucks. Het zijn een soort ijs-cappuccino’s, en ze zijn er in allerlei soorten en maten. Zelfs thee-versies. Mijn lievelingsfrappuccino is de koffie versie, met caramel graag, en ook slagroom (ik eet anders nooit slagroom, maar dan wel). Ik heb de frappuccino ontdekt toen ik in Canada woonde. Ik vond ze heeeeeerlijk. Alleen was er toen geen Starbucks in Nederland. Dus moest ik een paar jaar wachten voor ik ze weer tegenkwam. Toen ik in Berlijn woonde, kon ik weer frappuccino’s halen... Inmiddels is Starbucks ook in Nederland, tenminste, op sommige NS stations (ik trein nooit) en op Schiphol (kom ik zeer zelden). Nepperts hoef ik niet, dus in het wild kom ik ze zelden tegen. Maar als ik ze tegen het lijf loop, oei, dan begint het bij mij te kriebelen...
Vanmiddag was het weer eens boven de 25 graden. Eigenlijk is dan iets fris wel lekker. En toen ik me realiseerde dat ik eigenlijk wel een koffie kon gebruiken ontstond het snode plan: laat ik eens heel stiekem een frappuccino halen... En als zo’n gedachte concrete vormen aan gaat nemen (“Zouden ze net zo smaken als vroeger? Hoe duur zouden ze zijn? Hoe groot zijn ze inmiddels?”), dan is het snel gedaan met de zelfbeheersing. Ook de gedachte: “Op Schiphol ben je ze bewust voorbij gelopen” hielp niet echt om me in bedwang te houden. Alsof ik nu dus ‘recht had’ op een traktatie.
Ik ben volledig voor de bijl gegaan: ik heb zelfs een Venti besteld (dat is de grootste emmer). En ja, hij was lekker, ondanks het onmiddellijk indalende schuldgevoel. Maar goed, hoe lekker ook, ik kan en mag niet van mezelf een reguliere frappuccino-consumptie ontwikkelen, het zijn nogal caloriebommen (NB: Ook de kleinste emmer is dat al. Enorm, enormer of enormst maakt dan niet meer uit...).
Ik moest vanavond toch omfietsen om de huur te brengen. En feitelijk fiets ik nu per week al meer dan dat ik in Nederland in een jaar doe. En gisteren heb ik zo’n tien kilometer gelopen. En ik moet toch ook de Amerikaanse cultuur leren kennen… Ik merk het al: ik schiet volledig in de verdediging om mijn frappuccino-zonde te verklaren. Ik spreek met mezelf af dat ik er eentje per maand mag hebben. Gna-gna: heel toevallig is het vandaag 31 januari :-)
-
01 Februari 2011 - 06:08
Hendrieke:
En wat dan nog, soms moet je jezelf even trakteren op een stukje hemel;) Ik hoop dat je ervan heb genoten! -
01 Februari 2011 - 08:29
Marjolijn:
Hahahaha,
lollig verhaal.
Lekker genieten van die Frappucino's!
En succes met alles!
LFS ons -
01 Februari 2011 - 09:24
Ma:
goedemorgen, leuk te horen dat je weer graag naar de starbucks gaat, komt ons goed uit in maart, heb je al wanten? volgens het weerbericht hier , komt er een enorme koudegolf bij jullie aan ,met sn eeuw ,heb niet precies gehoord waar maar je zult er vast wel een staartje van mee krijgen, groeten en liefs uit het toch ook wel een beetje vriezende klooster< ijsbaan ligt weer dicht> -
01 Februari 2011 - 16:00
Afra:
O,Heerlijk Johanna die temperaturen daar. Wij moeten daar nog even op wachten.
Hier ligt de vijver nog dicht, en er is een koude wind.
Vandaag op Beamer passen, en dan ga ik altijd op de fiets naar het Kuinderbos, maar het was me nu te koud,dus de auto maar gepakt.
Michiel heeft het weekend mooi de singel gesnoeid, de tuin spitten ging niet vanwege de vorst.
Ik lees in je verhalen dat het wel goed gaat daar, je hebt wel veel energie in alles wat je doet!!
Leuk om naar uit te kijken dat je ouders in maart komen.
Groetjes Afra. -
01 Februari 2011 - 18:38
Roely:
hoi johanna lijkt mij ook wel lekker dat spul en dan ook jou buitentemperatuur erbij heerlijk gewoon van alles genieten daar en vooral blijven schrijven want dat vinden wij heel leuk groeten roely -
01 Februari 2011 - 18:56
Johanna :
Hoi allemaal,
ja, het weer is hier bij vlagen erg prima, zelfs in de 'winter'! Maar vandaag is het vreselijk koud... Leuk dat mijn verhaaltjes zo goed gelezen worden. Enne - van reacties word ik ook altijd erg vrolijk!
groeten!
Johanna -
01 Februari 2011 - 20:35
Astrid Dekker:
Als je zoveel fietst en loopt mag je ook wel 2 emmers in de maand joh.....of 3.....of......
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
