Ik herkende ‘m niet eens!
Door: Johanna
Blijf op de hoogte en volg Johanna
14 Mei 2011 | Verenigde Staten, Austin
Ik schaam me diep. Heel diep. Michiel kwam eind deze middag aan op het vliegveld. Ik was van plan om net zo’n filmpje te maken als van mijn pa en ma. Dus ik ging vanmiddag opgetogen met film- en fotocamera met de Airport Flyer bus naar het vliegveld. Maar dat is totaal niet gelukt.
Maar eerst: werken!
Of het er nu aan ligt dat Michiel zou komen, of dat ik vandaag nog een hele berg werk moest verzetten, ik weet het niet. Maar ik kreeg gisteravond hoofdpijn, zo erg had ik het in tijden niet meer gehad. Misschien lag het ook wel aan de ice tea danwel biertje in de zon van gisteren. Als gevolg heb ik ook als een draak geslapen. Om de haverklap wakker. Telkens met mijn hoofd in mijn onderzoek... Toen mijn hoofdpijn weg was ben ik dan ook maar uit bed gegaan.
Vandaag moest ik nog een working paper afschrijven. Het nieuwe onderzoeksidee van deze week moest nog op papier. En omdat het werken gisteren ab-so-luut niet lukte, moest dat vandaag. Het moest gewoon af voordat Michiel zou aankomen. Ik moest ook nog naar de laundry mat, nog even het beddengoed wassen. Laptop maar even meegenomen, kon ik doorwerken… Om vier uur ben ik naar de bushalte gelopen. De bus zou er ruim een half uur over doen, en dus heb ik mijn laptop even meegenomen, kon ik even doorwerken. En jawel, precies voordat de bus het vliegveld opreed had ik mijn werk af. Fijn. Vakantie.
En toen liep ik Michiel voorbij. Echt waar!
Toen ik aankwam op het Austin Bergstrom Airport ben ik meteen gaan kijken waar Michiel zou aankomen. Bij bagageband 5 was het leeg. Mooi, ik was dus op tijd. Ik kon dus precies zo’n aankomst filmen als pa en ma. Snel nog even naar de Avis de huurauto ophalen… En toen hoorde ik ‘hey’ achter mij. Ik draaide me om, ik zag een man, ik wilde zeggen “Can I help you, sir?” maar ik was inmiddels al verder aan het lopen. Ik dacht ook “snel naar bagageband 5” maar dat hoefde niet eens meer. Bleek die ‘man’ Michiel te zijn. Ik schrok me het apelazer.
In my defense: Michiel had een pet en een zonnebril op (hij had geen plaksnor, maar dat niet uitgemaakt, vrees ik). En hij heeft een derde thuisgelaten. Van hemzelf, dat wil zeggen. Werkelijk, ik schrok me dood. Ik werd er bang van, eigenlijk. Alsof hij een hele serieuze ziekte heeft, of zo. En dat terwijl we elkaar 2 dagen geleden nog op Skype hebben gezien. Het hoofd herkende ik ook wel, maar van de rest is er een heel stuk verdwenen. In no-time. Dus uit totale verbazing, angst, onbegrip en nog meer van dat soort emoties heb ik vergeten foto’s te nemen. Sorry. Ik ben gewoon overvallen.
Michiel heeft mazzel dat ik er niet was, in Leusden. Ik had hem waarschijnlijk een heel stuk afgeremd in zijn dieetdoelen. Het had wel 10 kilo gescheeld.
En dus gaan we nu eten!
Ik ben zelf ook wat teruggeschaald qua eten – ik eet een stuk minder sinds ik hier in Austin ben. Maar wat betreft Michiel weet ik het niet… We gaan zo eten bij een taco-tentje (burrito’s dus). Ik ben benieuwd of er wat in wil…
Maar eerst: werken!
Of het er nu aan ligt dat Michiel zou komen, of dat ik vandaag nog een hele berg werk moest verzetten, ik weet het niet. Maar ik kreeg gisteravond hoofdpijn, zo erg had ik het in tijden niet meer gehad. Misschien lag het ook wel aan de ice tea danwel biertje in de zon van gisteren. Als gevolg heb ik ook als een draak geslapen. Om de haverklap wakker. Telkens met mijn hoofd in mijn onderzoek... Toen mijn hoofdpijn weg was ben ik dan ook maar uit bed gegaan.
Vandaag moest ik nog een working paper afschrijven. Het nieuwe onderzoeksidee van deze week moest nog op papier. En omdat het werken gisteren ab-so-luut niet lukte, moest dat vandaag. Het moest gewoon af voordat Michiel zou aankomen. Ik moest ook nog naar de laundry mat, nog even het beddengoed wassen. Laptop maar even meegenomen, kon ik doorwerken… Om vier uur ben ik naar de bushalte gelopen. De bus zou er ruim een half uur over doen, en dus heb ik mijn laptop even meegenomen, kon ik even doorwerken. En jawel, precies voordat de bus het vliegveld opreed had ik mijn werk af. Fijn. Vakantie.
En toen liep ik Michiel voorbij. Echt waar!
Toen ik aankwam op het Austin Bergstrom Airport ben ik meteen gaan kijken waar Michiel zou aankomen. Bij bagageband 5 was het leeg. Mooi, ik was dus op tijd. Ik kon dus precies zo’n aankomst filmen als pa en ma. Snel nog even naar de Avis de huurauto ophalen… En toen hoorde ik ‘hey’ achter mij. Ik draaide me om, ik zag een man, ik wilde zeggen “Can I help you, sir?” maar ik was inmiddels al verder aan het lopen. Ik dacht ook “snel naar bagageband 5” maar dat hoefde niet eens meer. Bleek die ‘man’ Michiel te zijn. Ik schrok me het apelazer.
In my defense: Michiel had een pet en een zonnebril op (hij had geen plaksnor, maar dat niet uitgemaakt, vrees ik). En hij heeft een derde thuisgelaten. Van hemzelf, dat wil zeggen. Werkelijk, ik schrok me dood. Ik werd er bang van, eigenlijk. Alsof hij een hele serieuze ziekte heeft, of zo. En dat terwijl we elkaar 2 dagen geleden nog op Skype hebben gezien. Het hoofd herkende ik ook wel, maar van de rest is er een heel stuk verdwenen. In no-time. Dus uit totale verbazing, angst, onbegrip en nog meer van dat soort emoties heb ik vergeten foto’s te nemen. Sorry. Ik ben gewoon overvallen.
Michiel heeft mazzel dat ik er niet was, in Leusden. Ik had hem waarschijnlijk een heel stuk afgeremd in zijn dieetdoelen. Het had wel 10 kilo gescheeld.
En dus gaan we nu eten!
Ik ben zelf ook wat teruggeschaald qua eten – ik eet een stuk minder sinds ik hier in Austin ben. Maar wat betreft Michiel weet ik het niet… We gaan zo eten bij een taco-tentje (burrito’s dus). Ik ben benieuwd of er wat in wil…
-
15 Mei 2011 - 08:56
Ma:
goedemorgen michiel, goedemorgen johanna,
goede vlucht gehad? prachtig om je te zien in austin. je straalt erover enne met die pet en zonnebril was dat niet een beetje expres gedaan??? goede grap, ik denk dat er wel meer mensen aan je voorbij lopen, die je dus niet herkennen.
johanna, leuk om je vent in austin te hebben en dan lekker vakantie.
je weet toch wel waarom hoofdpijn, zolang de trein voortraast?? en dan komt het eindpunt in zicht????hoofdpijn.
snap ik helemaal dat je michiel voorbij liep. moet je albertine en roelant maar vragen die weten het ook.
ben je de schrik weer te boven?
liefs voor jullie van deze kant en aj maar eten zol oma wel zegn. -
15 Mei 2011 - 09:53
Marjolijn:
Heeeeeeej luitjes,
heel veel plezier met elkaar daar! Lekker genieten.
En wat een hilarisch verhaal Johanna. Ik kan me voorstellen dat je hem niet herkende, toen hij hier was 2wk geleden was ik ook al flabbergasted (hoe schrijf je dat!)
Maar wat ziet hij er goed uit, knap werk!
ENJOY
XXXXXXXXXXXX -
15 Mei 2011 - 11:51
Martine:
hahah...! Wat een leuk verhaal weer! Schaam je diep om je man niet eens te herkennen :) Al moet ik ook elke x even denken: is dat MIchiel? Ja, hij ziet er goed uit! Mag je heel trots op zijn!
Maar je/ jullie hebben eindelijk vakantie! Geniet ervan en van elkaar natuurlijk:)
xxxx -
15 Mei 2011 - 13:13
Albertine:
Hoi zus,
Eh, Michiel was hier vorige week op m'n verjaardag. (bedankt voor de kaart trouwens) ik zag iemand over de camping lopen. Ik dacht die gaat op visite bij iemand, gezellig. Belt Michiel mij op, waar staan jullie op de camping? En komt diezelfde man de hoek om. Ik schrok ook behoorlijk. Ik dacht, hè Michiel is gekrompen! Wat een prestatie zeg. Maar een lekkere steak kan hij wel gebruiken;-)
Hier wil ik even zeggen dat je reactie volkomen normaal is! Dus schaam je niet!!
Heel veel plezier samen, @Michiel: ook last van het tijdsverschil of valt het mee?
Groetjes en een kus van am
-
15 Mei 2011 - 18:59
Diana En Luke:
He Johanna en Michiel,
Ik kan me je reactie voorstellen hoor Johanna, tis voor ons elke keer nog wennen...
Komende weken moet ie maar even aansterken :)
Goede vlucht gehad? Hoe lang moest je vliegen?
Pa en ma zijn nu een testrit aan het doen in de Polo, ma heeft pa zover dat ze een kleinere auto nemen. Misschien binnenkort ook wel een testrit in de Evo.
Geniet van jullie welverdiende vakantie!
Groetjes van ons -
16 Mei 2011 - 08:32
Hendrieke:
He Johanna en Michiel!
Komisch dat jij Michiel voorbij liep, zou pas erg zijn als hij jou ook voorbij liep;) Hoe was de vlucht?
Nu ben ik natuurlijk wel benieuwd hoe het eten was?! Trouwens, ik heb sushi gegeten, snap wel waarom jij dat elke week wil eten! Damm, wat is dat lekker! Beetje soja saus en heerlijk! Gewoon stiekem een engeltje die op je tong piest!
Liefs
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
