Kunst voor de business school
Door: Johanna
Blijf op de hoogte en volg Johanna
29 Maart 2011 | Verenigde Staten, Austin
De campus van de UT Austin is groot. Erg groot. En daar gebeuren veel buitenschoolse activiteiten. Werkelijk, je kunt het zo gek niet bedenken of het wordt georganiseerd. Zwemkampioenschappen, discussies over de historie van de Maya's, rondleidingen in musea, wiskundecompetities, samen-gezellig-de-perkjes-aanplanten, arthouse filmavonden, het hindoe-festival, you name it.
Goddelijke muziek voor de Gregory Gym
Dus toen ik aan het eind van de dag het gebouw uitging, en voor de Gregory Gym (tegenover de business school) een studentenband zag optreden was ik niet verbaasd. Er wordt nogal wat georganiseerd hier, plus Austin is het "live music capital of the world". Klonk wel goed, moet ik zeggen. Nadat ik uit de Gym kwam - jawel, ik heb weer gesport, alweer, het wordt zowat een regelmatig, bijna dagelijks dingetje - stond die band te spelen voor een paar honderd man.
Wat ik toen snel doorkreeg is dat het ging om een soort "Praise the Lord, we love you Jesus" type bandje ging. En een opvallend groot aantal studenten uit het publiek gooide de handen omhoog (zoals we kennen van televisie) en leken in trance mee te zingen. Even later - iedereen ging zitten - kwamen er ook een paar studenten op het podium vertellen hoe blij ze waren dat ze God hadden gevonden. En dat wij toch maar blij mogen zijn dat God er is. En meer van dat soort dingen. Iedereen leek collectief In De Here te zijn. Nog afgezien van mijn mening over God en de zijnen (Allah bijvoorbeeld, maar laten we ook Boeddha niet vergeten), vond ik het een vanuit cultureel oogpunt interessant schouwspel. Zoiets zou in Nederland alleen maar kunnen gebeuren op de EO-jongerendag. En echt hoor: Austin is nou niet bepaald een conservatieve stad, dus hier had ik zoiets helemaal niet verwacht. Maar wel interessant dus. En voor wie het weten wil: hoewel ik dus kort het verhaal van Abraham en Hagar heb aangehoord (zie video, die ik helaas een kwartslag verkeerd om heb gefilmd, hoe bedenk je het) - nee, ik ben niet bekeerd.
Kunst!
Het feit dat ik zo lang bij die Christelijke Viering heb gestaan (overigens, God mag weten waarom die viering eigenlijk was), kwam niet zozeer vanwege het verhaal over Abraham, maar vanwege een kunstenaar die daar bezig was. Als ik het goed heb begrepen is er deze week een kunstfestival op de campus, dat werk van UT studenten tentoonstelt. Ik zag een paneel van zo'n twee bij twee meter, met daarom een knielende man. Het zag er erg indrukwekkend uit, dus ik heb de kunstenaar in kwestie even aangesproken.
Zijn naam is Fabian Parker, is in 2009 afgestudeerd en hoopt ooit voltijd kunstenaar te zijn. Hij vertelde me dat hij deze week elke dag bezig is aan het doek (dus bij deze: de komende dagen komt er een nieuwe foto van het doek, dat lijkt me een mooi document). Het doek in kwestie laat een man zien die in elkaar gedoken zit, en zich probeert af te weren. Waarvoor hij zich afweert staat nog niet op het schilderij (maar heb ik wel op een schets gezien, het heeft te maken met vuur. Het deed mij wat denken aan het corso ontwerp van The Bottle van vorig jaar). De "artist" in kwestie vond het erg leuk dat hij werd aangesproken, daarom maakte hij kunst, vertelde hij. Wat vond ik het dan ook jammer dat het paneel volgend jaar weer wordt overgeschilderd in het kader van het kunstfestival. Met een beetje mazzel kan ik vrijdag een foto maken met een echte camera, die recht doet aan het werk van Fabian.
Goddelijke muziek voor de Gregory Gym
Dus toen ik aan het eind van de dag het gebouw uitging, en voor de Gregory Gym (tegenover de business school) een studentenband zag optreden was ik niet verbaasd. Er wordt nogal wat georganiseerd hier, plus Austin is het "live music capital of the world". Klonk wel goed, moet ik zeggen. Nadat ik uit de Gym kwam - jawel, ik heb weer gesport, alweer, het wordt zowat een regelmatig, bijna dagelijks dingetje - stond die band te spelen voor een paar honderd man.
Wat ik toen snel doorkreeg is dat het ging om een soort "Praise the Lord, we love you Jesus" type bandje ging. En een opvallend groot aantal studenten uit het publiek gooide de handen omhoog (zoals we kennen van televisie) en leken in trance mee te zingen. Even later - iedereen ging zitten - kwamen er ook een paar studenten op het podium vertellen hoe blij ze waren dat ze God hadden gevonden. En dat wij toch maar blij mogen zijn dat God er is. En meer van dat soort dingen. Iedereen leek collectief In De Here te zijn. Nog afgezien van mijn mening over God en de zijnen (Allah bijvoorbeeld, maar laten we ook Boeddha niet vergeten), vond ik het een vanuit cultureel oogpunt interessant schouwspel. Zoiets zou in Nederland alleen maar kunnen gebeuren op de EO-jongerendag. En echt hoor: Austin is nou niet bepaald een conservatieve stad, dus hier had ik zoiets helemaal niet verwacht. Maar wel interessant dus. En voor wie het weten wil: hoewel ik dus kort het verhaal van Abraham en Hagar heb aangehoord (zie video, die ik helaas een kwartslag verkeerd om heb gefilmd, hoe bedenk je het) - nee, ik ben niet bekeerd.
Kunst!
Het feit dat ik zo lang bij die Christelijke Viering heb gestaan (overigens, God mag weten waarom die viering eigenlijk was), kwam niet zozeer vanwege het verhaal over Abraham, maar vanwege een kunstenaar die daar bezig was. Als ik het goed heb begrepen is er deze week een kunstfestival op de campus, dat werk van UT studenten tentoonstelt. Ik zag een paneel van zo'n twee bij twee meter, met daarom een knielende man. Het zag er erg indrukwekkend uit, dus ik heb de kunstenaar in kwestie even aangesproken.
Zijn naam is Fabian Parker, is in 2009 afgestudeerd en hoopt ooit voltijd kunstenaar te zijn. Hij vertelde me dat hij deze week elke dag bezig is aan het doek (dus bij deze: de komende dagen komt er een nieuwe foto van het doek, dat lijkt me een mooi document). Het doek in kwestie laat een man zien die in elkaar gedoken zit, en zich probeert af te weren. Waarvoor hij zich afweert staat nog niet op het schilderij (maar heb ik wel op een schets gezien, het heeft te maken met vuur. Het deed mij wat denken aan het corso ontwerp van The Bottle van vorig jaar). De "artist" in kwestie vond het erg leuk dat hij werd aangesproken, daarom maakte hij kunst, vertelde hij. Wat vond ik het dan ook jammer dat het paneel volgend jaar weer wordt overgeschilderd in het kader van het kunstfestival. Met een beetje mazzel kan ik vrijdag een foto maken met een echte camera, die recht doet aan het werk van Fabian.
-
30 Maart 2011 - 07:13
Klaas:
Dat doek is zeker interessant, niet dat ik verstand van kunst heb hoor. Maar dat was inderdaad net zoiets als van de wagen. 15 april kiezen we een nieuw onderwerp by the way.
Het lijkt me heerlijk om zo de campus uit de lopen en zo opeens in de zon een bandje te zien spelen.. 't klinkt net alsof je dan even op vakantie bent! (werkelijkheid is anders, weet ik;)
Groetjes,
Klaas -
30 Maart 2011 - 08:01
Hendrieke:
He Johanna!
Die man op het schilderij heeft drie handen lijkt het! Trouwens verdien jij wel een complimentje. Ben jij nu elke dag bezig op de crosstrainer? Wel blijven volhouden he! Als je dan terug bent in Nederland moet je er maar eentje op zolder zetten naast de fiets van Michiel!
Liefs -
30 Maart 2011 - 11:14
Sylvia:
Hey Johanna!!!
Wou even melden dat ik ook mee lees!! Al lang hoor, maar na die hele einden lezen is er meestal geen tijd meer om ook nog te reageren!!! Ik lees natuurlijk de reacties ook gelijk mee, en die zijn minstens zo leuk om te lezen!!!
Heel geinig om zo wat mee te krijgen van het andere eind van de wereld!! Je maakt in ieder geval genoeg mee. 1 vraag heb ik wel; heb jij met al die openbare verhandelingen ook nog wel eens last van enige vorm van spanning of nervositeit? lijkt me namelijk best heftig allemaal!!
Maar geniet ervan en blijf lekker schrijven, dan blijven wij lekker lezen!!!
Groetjes van de Haantjes!! -
30 Maart 2011 - 17:46
Marrie Roelof:
hallo johanna hier van af de kloosterweg een paar woordjes we lezen met veel plezier je verhalen en ik ben door je moeder op de hoogte gesteld wat je studie betekend interesant dat wel nu we dachten nu pa en ma weg zijn we ook maar eens eenberichtje aan jou moesten doen nu johanna veel plezier en sterkte met je studie en we laten nog wel eens van ons horen je oude buurtjes roelof en marrie oldenijens -
30 Maart 2011 - 18:06
Johanna :
@ Klaas:
Wat spannend - een nieuw onderwerp voor de wagen! Als jij niet op de boot zit tegen die tijd maar gewoon weer de Bottle technisch gezien aan het redden bent, kom ik ook weer bloemen plakken. Heerlijk, ik ben gek op bloemetjes! En nee - inderdaad heb ik hier geen vakantie. Daarom ontwijk ik 6th street eigenlijk een beetje. Daar staan ALTIJD bandjes te spelen. En als ik eenmaal live muziek hoor ga ik voor de bijl... Niet goed voor het werk!
@ Hendrieke:
Op jouw verzoek: zie mijn volgende blog post (over een paar uur online!). Over de sportschool. Met bewijs! Jawel!! Enne, niet tegen me gebruiken straks hoor, als ik weer in mijn oude gedrag verval!
@ Sylvia:
Leuk om van jullie te horen! Ik weet natuurlijk niet wie er allemaal lezen, dus dat is voor mij ook maar gokken voor wie ik schrijf... ;-) Maar goed, ik ga er vrolijk mee door. Ik word zelf ook erg blij van alle reacties. Hoewel ik niet echt last van heimwee heb, helpt dat toch hoor, als je in je eentje zit!
Over klapperende knieën, zweethandjes, trillende handen, hoge stem, knoop in mijn maag, niet kunnen eten, niet kunnen slapen, schouders die vastzitten, stokstijf staan (letterlijk): jawel, ik heb een heel assortiment van uitingen van nervositeit. Whoehaa... Gek genoeg stond ik bij Ordina vaak op congressen met een Heel Groot Publiek (gauw een paar honderd man), en toen had ik er een stuk minder last van. Ik zei drie woorden en de spanning was weg. Maar nu... Oei. Voor die presentatie van vrijdag maak ik me eigenlijk al zenuwachtig zolang ik weet dat ik hier een presentatie geef. Maar uiterlijk valt het nooit iemand anders op, en dat is een voordeel!
@ Marrie & Roelof:
Ja, mijn pa en ma hebben het mooi gehad hier. Mijn pa en ma vonden het ook heel erg leuk om van jullie te horen toen mijn pa en ma hier zaten. Het was een soort ritueel aan het ontbijt, en 's avonds nog een keer: 'die-en-die heeft dit geschreven'. Dit blog is nu natuurlijk voor mijn pa en ma handig om te horen wat ik hier allemaal mee maak, maar voor mijn pa en ma was het in die twee weken eventjes andersom om het thuisfront op de hoogte te stellen wat zij meegemaakt hadden. Maar ik vind het ook zeker leuk om wat uit Klooster te horen, hoor! (Ik ben gek op reacties!) -
30 Maart 2011 - 20:26
Ma:
hallo johanna, nu ik hier weer in mijn vertrouwde coop loop: er wordt gevraagd hoe het met jou is en hoe wij het hadden in amerika en je blog wordt ontzettend veel gelezen, mond op mond reklame, het verspreid zich vanzelf, bijvoorbeeld hennie de zus van trijntje van klaas, die zat of zit ook al te lezen, ze zei al :zal ik er ook wat op zetten? toch maar niet gedaan. leuk leuk allemaal. groet van deze kant -
30 Maart 2011 - 21:11
Johanna :
@ ma:
Haha, je eigen Co-op is toch wat handiger he, maar je kunt er geen cowboyhoeden krijgen! Maarre... Mensen mogen gerust wat op de blog schrijven hoor, dat mag iedereen eigenlijk wel! Dus Hennie: je bent welkom! Vind ik alleen maar leuk! Heel erg fijn om te horen dat die verhalen van mij gelezen worden, dat had ik werkelijk noooooooit gedacht!! Groeten!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
