Pasen in Weimar
Door: Johanna
Blijf op de hoogte en volg Johanna
24 April 2011 | Verenigde Staten, Austin
Deze Pasen ben ik in Weimar, Texas, geweest. Ik ben met Leah en Kevin mee geweest naar de familie van Kevin. Dat was een interessante dag. Weimar zit – zoals de naam al enigszins verraadt – vol met Amerikanen van Duitse afkomst. Het was interessant om te zien hoe deze Amerikaanse Duitsers hun Duitse cultuur in de Amerikaanse cultuur vlechten. Ik heb het goed naar mijn zin gehad. Ik heb erg gelachen, met name Kevin's neefje Hudson en zijn moeder Dawn hebben me regelmatig buikpijn van het lachen bezorgd...
Een Goede Vrijdag van 623 gram ribeye
Amerikanen doen niet aan Tweede Paasdag. Dat betekent dat voor veel mensen Goede Vrijdag al eigenlijk een feestdag is, en dat Witte Zaterdag eigenlijk ook gewoon een feestdag is. Vrijdagmiddag ben ik’s middags eerst nog naar een brown bag seminar van Szu Chi, PhD student hier, geweest. Dat was een goede seminar. Ik had zowaar een goede opmerking, ik kon een ‘alternative explanation’ geven voor haar effecten waar ze nog niet aan had gedacht. Dat was een zinnige tijdsbesteding.
Zo tegen een uur of zes hebben Leah en Kevin mij van huis opgehaald. We zijn eerst wezen eten bij ‘The Roaring Fork’. Pa: excuses, als ik wist dat dit restaurant bestond, waren we hier wezen eten. Kevin heeft sinds een week een heel streng dieet (geen gist, geen gluten, geen eieren, geen melkproducten en nog 27 andere dingen die hij niet mag eten), dus in feite blijft er Vlees-Dieet over. Kevin heeft toen maar een ribeye van 22 ounce (dat is 623 gram) besteld, ‘cowboy cut’. Dat laatste betekent ‘met bot er nog aan’. Ik heb ook een stukje geproefd – heerlijk! Maar wat een berg vlees…! Mijn vader – excuses. Nogmaals! Overigens, mijn vis was ook heerlijk, met guacamole, rijst… en spinazie!
Zaterdag: Weimar
Vervolgens zijn we op Paaszaterdag naar Weimar geweest. Dat is ‘in de buurt’, want slechts twee uur rijden. Het ligt ten zuiden van Austin, tussen San Antonio en Houston in. Naast de ouders van Kevin (Lenette en Leslie), waren ook de broer van Kevin (Jeff) en zijn vrouw (Dawn) en hun kinderen (Hudson en Quinn) er. Later kwamen ook nog de zus van Lenette (tante Dolores) en haar man (David) en hun dochter (Lindsey). En nog veel later kwam ook een neef van Dolores en Lenette aanwaaien die nog nooit iemand eerder had gezien (Ernie). Kortom, een hele bups mensen. Nu had ik vooraf ‘geoefend’ op de namen, dus dat scheelde wat ongemak. Eerlijk gezegd krijg ik daar met Michiels heeele grooote familie genoeg oefening in.
Duitsers in Amerika
De grootouders van Lenette en Leslie zijn allemaal in Duitsland opgegroeid en zijn naar Amerika geëmigreerd. Dat was in de pionierstijd, er waren dus nog helemaal geen dorpjes, wegen, elektriciteit (dat kwam pas rond 1960 op het platteland) enzovoort. In de regio rond Austin hebben zich erg veel Duitse immigranten gevestigd. Veel van die Duitsers hebben hun dorp toen maar genoemd naar wat zij in Duitsland gewend waren. Om die reden heb je hier plekken als Fredericksburg, Weimar, Freyburg (andere spelling, ik weet het), Schulenburg enzovoort. Je hebt hier ook nog vrij veel Duitse namen: Kevin heet ‘Kahlden’, het departementshoofd van de afdeling heet ‘Hoyer’, ik heb verder nog ‘Raab’ en ‘Weikel’ gehoord. En heel veel straten zijn ook op z’n Duits naamgegeven.
Wat mij bij de Kalden family opviel, was eigenlijk het gebrek aan Duits. De oudere leden van de familie spraken weliswaar Duits, maar met een enorm Amerikaanse tongval, en wel zo erg dat ik het niet zo goed verstond. ‘Wie lange bist du hier?’ (ik kan niet opschrijven hoe het op z’n Duits klinkt, het is alsof ze er overal ‘j’ doorheen mixen!) - verstond ik niet eens! Onder andere omdat ze het ‘Sie’ van een echte Duitser zijn verleerd, natuurlijk… Grappig was dat ze hier aan de ‘Osterhase’ doen (de paashaas) en later in het jaar ook de ‘Weihnachtsmann’. Maar verder heb ik geen Duitse dingen kunnen terugvinden.
Wat Amerikanen wel doen, zoals wildvreemden (zoals ik) een knuffel geven en overdreven laten weten hoe blij ze zijn dat je er bent (“I’m sooooo happy to see you, Leah has told me aaaaalll about you!”) was bij deze Duitsers niet het geval. Raar, ik ben zo gewend geraakt aan die (nep-) vrolijkheid dat ik een wat afstandelijke houding apart ben gaan vinden. Deze mensen deden echter ook niet Duits aan wat kennismaken betreft – de ‘respectvolle afstand’ die een Duitser normaal gesproken betracht was hier ook niet aanwezig. Vreemde combinatie, dus.
Kevin’s familie woont op het platteland. Letterlijk in the middle of nowhere, lijkt het. Het huis deed mij qua inrichting wat denken aan het huis van mijn eerste gastgezin in Canada. Heel veel (heeeel veeeel!) decoratie, bloemetjes, richeltjes, ruches, friemeltjes, dingetjes, veel te bloemig behang, overal kleedjes, beeldjes, enzovoort. Een karakteristiek element was de minstens 40 jaar oude groene tupperware trommel die Kevin mee naar huis kreeg, die ik in oranje versie herkende… (Ma, heb je die oranje nog? Kevin en Leah wilden deze groene tupperware trommel heel erg graag met mij mee geven. Nee, dank je vriendelijk. Of zullen we hem naar je ouders opsturen? Nou, liever niet, anders kom ik in Nederland weer tegen, haha…!)
Droogte…!
Het was erg mooi om het platteland te zien. Het was er wel overdreven droog. Het schijnt hier nu ook echt te droog voor de tijd van het jaar te zijn. En het is te warm voor de tijd van het jaar. Dat is vooral een probleem voor de boeren – de poelen met drinkwater voor de koeien (pa: die Angus beef koeien) gaan droog staan; de gewassen, met name mais, krijgen te weinig water. Leslie heeft een groentetuin, en die staat er ook wat droog bij. Ook waait het overdreven hard hier, dat kunnen ze hier niet helemaal plaatsen. Ergens is die wind wel fijn, dat betekent namelijk wat verfrissing in de 34 graden warmte. Aan de andere kant is die wind erg lastig. Je haar gaat door de war, en erger: door al die droogte zit er enorm veel stof in de lucht, en dat verwaait ernstig met die harde wind. Het levert wel mooie foto’s op, dat wel.
PS: Beestenupdate
Dit weekend had ik mijzelf voorgenomen een armadillo tegen te komen. Is helaas niet gelukt. Die beesten zijn eigenlijk ook nachtdieren, dus zo gek is het niet. Plus, Texas is groot genoeg voor de armadillo om zich te verstoppen als ik langs kom... Wel heb ik kolibrie's gezien ('hummingbirds' in het Engels). Ik wist niet dat die hier voorkwamen. Erg mooi, allerlei kleurtjes, maar de vogels zijn zo snel dat ze niet te fotograferen zijn. Als afsluiter van de beestenupdate: toen ik vandaag thuiskwam lag er weer een halfdood monsterinsect op me te wachten in de keuken. Wat heb ik toch een pesthekel aan die 'waterbugs'!
Een Goede Vrijdag van 623 gram ribeye
Amerikanen doen niet aan Tweede Paasdag. Dat betekent dat voor veel mensen Goede Vrijdag al eigenlijk een feestdag is, en dat Witte Zaterdag eigenlijk ook gewoon een feestdag is. Vrijdagmiddag ben ik’s middags eerst nog naar een brown bag seminar van Szu Chi, PhD student hier, geweest. Dat was een goede seminar. Ik had zowaar een goede opmerking, ik kon een ‘alternative explanation’ geven voor haar effecten waar ze nog niet aan had gedacht. Dat was een zinnige tijdsbesteding.
Zo tegen een uur of zes hebben Leah en Kevin mij van huis opgehaald. We zijn eerst wezen eten bij ‘The Roaring Fork’. Pa: excuses, als ik wist dat dit restaurant bestond, waren we hier wezen eten. Kevin heeft sinds een week een heel streng dieet (geen gist, geen gluten, geen eieren, geen melkproducten en nog 27 andere dingen die hij niet mag eten), dus in feite blijft er Vlees-Dieet over. Kevin heeft toen maar een ribeye van 22 ounce (dat is 623 gram) besteld, ‘cowboy cut’. Dat laatste betekent ‘met bot er nog aan’. Ik heb ook een stukje geproefd – heerlijk! Maar wat een berg vlees…! Mijn vader – excuses. Nogmaals! Overigens, mijn vis was ook heerlijk, met guacamole, rijst… en spinazie!
Zaterdag: Weimar
Vervolgens zijn we op Paaszaterdag naar Weimar geweest. Dat is ‘in de buurt’, want slechts twee uur rijden. Het ligt ten zuiden van Austin, tussen San Antonio en Houston in. Naast de ouders van Kevin (Lenette en Leslie), waren ook de broer van Kevin (Jeff) en zijn vrouw (Dawn) en hun kinderen (Hudson en Quinn) er. Later kwamen ook nog de zus van Lenette (tante Dolores) en haar man (David) en hun dochter (Lindsey). En nog veel later kwam ook een neef van Dolores en Lenette aanwaaien die nog nooit iemand eerder had gezien (Ernie). Kortom, een hele bups mensen. Nu had ik vooraf ‘geoefend’ op de namen, dus dat scheelde wat ongemak. Eerlijk gezegd krijg ik daar met Michiels heeele grooote familie genoeg oefening in.
Duitsers in Amerika
De grootouders van Lenette en Leslie zijn allemaal in Duitsland opgegroeid en zijn naar Amerika geëmigreerd. Dat was in de pionierstijd, er waren dus nog helemaal geen dorpjes, wegen, elektriciteit (dat kwam pas rond 1960 op het platteland) enzovoort. In de regio rond Austin hebben zich erg veel Duitse immigranten gevestigd. Veel van die Duitsers hebben hun dorp toen maar genoemd naar wat zij in Duitsland gewend waren. Om die reden heb je hier plekken als Fredericksburg, Weimar, Freyburg (andere spelling, ik weet het), Schulenburg enzovoort. Je hebt hier ook nog vrij veel Duitse namen: Kevin heet ‘Kahlden’, het departementshoofd van de afdeling heet ‘Hoyer’, ik heb verder nog ‘Raab’ en ‘Weikel’ gehoord. En heel veel straten zijn ook op z’n Duits naamgegeven.
Wat mij bij de Kalden family opviel, was eigenlijk het gebrek aan Duits. De oudere leden van de familie spraken weliswaar Duits, maar met een enorm Amerikaanse tongval, en wel zo erg dat ik het niet zo goed verstond. ‘Wie lange bist du hier?’ (ik kan niet opschrijven hoe het op z’n Duits klinkt, het is alsof ze er overal ‘j’ doorheen mixen!) - verstond ik niet eens! Onder andere omdat ze het ‘Sie’ van een echte Duitser zijn verleerd, natuurlijk… Grappig was dat ze hier aan de ‘Osterhase’ doen (de paashaas) en later in het jaar ook de ‘Weihnachtsmann’. Maar verder heb ik geen Duitse dingen kunnen terugvinden.
Wat Amerikanen wel doen, zoals wildvreemden (zoals ik) een knuffel geven en overdreven laten weten hoe blij ze zijn dat je er bent (“I’m sooooo happy to see you, Leah has told me aaaaalll about you!”) was bij deze Duitsers niet het geval. Raar, ik ben zo gewend geraakt aan die (nep-) vrolijkheid dat ik een wat afstandelijke houding apart ben gaan vinden. Deze mensen deden echter ook niet Duits aan wat kennismaken betreft – de ‘respectvolle afstand’ die een Duitser normaal gesproken betracht was hier ook niet aanwezig. Vreemde combinatie, dus.
Kevin’s familie woont op het platteland. Letterlijk in the middle of nowhere, lijkt het. Het huis deed mij qua inrichting wat denken aan het huis van mijn eerste gastgezin in Canada. Heel veel (heeeel veeeel!) decoratie, bloemetjes, richeltjes, ruches, friemeltjes, dingetjes, veel te bloemig behang, overal kleedjes, beeldjes, enzovoort. Een karakteristiek element was de minstens 40 jaar oude groene tupperware trommel die Kevin mee naar huis kreeg, die ik in oranje versie herkende… (Ma, heb je die oranje nog? Kevin en Leah wilden deze groene tupperware trommel heel erg graag met mij mee geven. Nee, dank je vriendelijk. Of zullen we hem naar je ouders opsturen? Nou, liever niet, anders kom ik in Nederland weer tegen, haha…!)
Droogte…!
Het was erg mooi om het platteland te zien. Het was er wel overdreven droog. Het schijnt hier nu ook echt te droog voor de tijd van het jaar te zijn. En het is te warm voor de tijd van het jaar. Dat is vooral een probleem voor de boeren – de poelen met drinkwater voor de koeien (pa: die Angus beef koeien) gaan droog staan; de gewassen, met name mais, krijgen te weinig water. Leslie heeft een groentetuin, en die staat er ook wat droog bij. Ook waait het overdreven hard hier, dat kunnen ze hier niet helemaal plaatsen. Ergens is die wind wel fijn, dat betekent namelijk wat verfrissing in de 34 graden warmte. Aan de andere kant is die wind erg lastig. Je haar gaat door de war, en erger: door al die droogte zit er enorm veel stof in de lucht, en dat verwaait ernstig met die harde wind. Het levert wel mooie foto’s op, dat wel.
PS: Beestenupdate
Dit weekend had ik mijzelf voorgenomen een armadillo tegen te komen. Is helaas niet gelukt. Die beesten zijn eigenlijk ook nachtdieren, dus zo gek is het niet. Plus, Texas is groot genoeg voor de armadillo om zich te verstoppen als ik langs kom... Wel heb ik kolibrie's gezien ('hummingbirds' in het Engels). Ik wist niet dat die hier voorkwamen. Erg mooi, allerlei kleurtjes, maar de vogels zijn zo snel dat ze niet te fotograferen zijn. Als afsluiter van de beestenupdate: toen ik vandaag thuiskwam lag er weer een halfdood monsterinsect op me te wachten in de keuken. Wat heb ik toch een pesthekel aan die 'waterbugs'!
-
24 April 2011 - 21:04
Ma:
hallo johanna, fijn dat je het naar je zin hebt gehad, wij vieren morgen nog een dag pasen. moet jij morgen dan weer aan het werk? op de universiteit bedoel ik dan.
de zussen van de groene trommel heb ik inderdaad nog steeds in gebruik en ze doen het nog prima. zuinigheid he, als het niet kapot is waarom zou je het dan wegdoen. ze zijn inderdaad ongeveer 35 jaar oud.
wat een droogte daar, het is net of de koeien in de mist lopen,
sproeien de boeren ook? of wachten ze de natuur gewoon af?
wij zijn vandaag naar de pasar malam geweest in zwolle, in de ijsselhallen, was niet zoveel te beleven , er waren niet veel kraampjes, wel mooie beelden gezien van de dikke Boeddha die is van de blijdschap heb ik gelezen.
morgen gaan we toch maar bbqen ,de temperatuur is er hier ook wel naar.
het heeft hier ook nog niet weer geregend sinds begin maart volgens mij.
de paasvuren mogen ook niet branden wegens de droogte. ze hebben in overijssel code oranje afgegeven, in limburg code rood. dus dat zegt genoeg.
de groentetuin krijgt elke water uit het gietertje, kan het mij niet herinneren dat we dat al eens eerder gedaan hebben in april, maar goed wij waren al een beetje gewend aan het warme weer bij jou.
leuk van kevin en leah dat ze jou hebben meegenomen.
onthoud dat adresje van dat lekkere restaurant maar,wie weet.
nou groeten van deze kant maar weer en dikke kus. -
24 April 2011 - 22:07
Johanna :
@ ma: Morgen is gewoon een werkdag. 2e Paasdag, net als 2e Kerstdag, bestaat hier niet. Ze hebben hier een stuk minder 'heilige' dagen dan wij.
Of de boeren hier sproeien weet ik niet. Ik heb dat tot nu toe nog niet gezien. Het meerendeel van de agrarische bedrijvigheid wordt gevormd door veehouden, en het grasland sproei je niet zo makkelijk. Dat is simpelweg te veel, dat krijg je met die ruimte hier. -
25 April 2011 - 02:07
Johanna :
Aanvulling om negen uur 's avonds: nog een cockroach gevonden in de extra kamer. Een jonkie weliwaar, en gelukkig halfdood. Een keertje sprayen met Raid deed de rest. De stand is nu 7. Brr... -
25 April 2011 - 10:16
Ma:
goedemorgen johanna,
de boeren hebben natuurlijk ook geen voorraad hooi in de schuur liggen, wat ze hier wel hebben.
ik neem aan dat het vee altijd buiten loopt. en de weilanden zijn daar eventjes groter dan in nederland, dus eten genoeg voor de beesten.
tis me wat met die kakkerlakken,ik ben bijna blij dat wij hier alleen maar van die vieze vleermuizen hebben, al vind ik dat ook geen lolletje als wij in de schemer achter op ons landgoed zitten, dus blijf ik in ieder geval liever bij de garage.
groetjes, wij gaan nu de bbq klaarmaken, loopt het water jou nu uit de mond?? bij het lezen van deze zin??? hebben wij namelijk wel bij het zien van sommige plaatjes van jou kant, hahaha
liefs. -
25 April 2011 - 10:26
Pa:
Woarumme 623 gram? I kun ook schriem zeshonderd en drieëntwintig gram dat liekt nog groter en is't ook. Ie hadden ook kunn melden roem 6 ons. Bei het eerste lup mij het water langs de mond. Roem 6 ons doar lees ie gauw over hen. ( dat dut niet zo zeer snap ie?).
-
25 April 2011 - 19:43
Gera :
Hey Johanna
Ziet er erg leuk uit allemaal je vermaakt je prima of niet ?Bedankt voor je kaart erg leuk !!Met sjakie gaat het ook goed we gaan een beetje uitkijken naar het eind .Veel plezier daar nog even genieten en we zullen zien wanneer sjakie zich meld .
Liefs gera -
26 April 2011 - 20:17
Astrid:
Wat leuk zeg dat ze jou zo op sleeptouw nemen!!! Zo zie en maak je de leukste dingen mee! Zo heb je daar ook een hele leuke pasen gehad denk ik! Al die vieze beesten zul je tenminste niet missen als je weer thuis bent. Denk je niet dat je het hier straks koud hebt...wat een temperaturen zeg!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
