Amerika: de weggooi-maatschappij
Door: Johanna
Blijf op de hoogte en volg Johanna
05 Februari 2011 | Verenigde Staten, Austin
Boven mij woont iemand die werkelijke elke avond de trap naast mijn keuken afloopt met een grote zak vuilnis in zijn handen, om die vervolgens in de container te gooien. Zijn enorme kat (ik noem hem Garfield) hobbelt dan mijn buurman achterna de trap af. En als de buurman weer omhoog loopt, hobbelt Garfield die trap weer op, de trap schommelt er zelfs van. Eerst werd mijn aandacht getrokken door die kat, nu is mijn aandacht verplaatst naar de inhoud van de zak. Want ik ben hier drie weken, heb zelfs grote inkopen gedaan waardoor ik veel verpakkingsmateriaal had, maar ik heb nog steeds geen afvalzak vol gekregen. Hoe doet ie dat toch?
Amerikanen en hun consumptie
Waarschijnlijk is het mysterie deels te verklaren doordat Amerikanen 24/7 consumeren. En bij consumptie horen bijverschijnselen:
1) Credit cards: als je veel wilt kopen terwijl je geen geld hebt, koop je je spullen met geld dat niet van jou is;
2) Uitdijen: sommige mensen zijn hier heeeeel erg groot. Een beetje als Garfield;
3) Grote auto’s: als je veel koopt, en als je zelf ook groot bent, moet je dat gewicht ook ergens mee vervoeren;
4) Grote Amerikaanse koelkasten: als je veel koopt, moet je dat ook ergens bewaren;
5) Veel afval: dingen gebruiken en meteen weer weggooien, zodat je weer nieuwe dingen kunt kopen.
Punt 5 verklaart mijn buurman.
Plastic bestek
Dat laatste punt uit zich in veel verschillende vormen. Bij elk eettentje dat ik tot nu toe gezien heb (behalve het Eastside Cafe van donderdag dan), wordt je eten op plastic borden of in een vorm van servetten/aluminiumfolie en met plastic bestek geserveerd, dat nadien moet worden weggegooid. Dat geldt ook als je het eten in de zaak zelf wilt opeten. Ook de emmers waar ze fris in doen zijn er om weg te gooien. Standaard staan er ‘gulp-tubes’ naast de afvalemmers waar restantjes cola en ijsblokjes in gegooid kunnen worden. Men gaat er dus vanuit dat de emmers niet leeg gaan. Op zich een logische gedachte gezien de grootte van die krengen, maar waarom maak je ze dan niet kleiner?
Vorig weekend, toen ik op een terrasje bij Barton Springs’ een ice-tea bestelde, kreeg ik die ook al in een weggooi-beker. Zelfs in de cafetaria’s op de campus hier lijkt het weggooien een hobby te zijn. Ik heb eerder deze week een keer even snel pasta in het cafe in de campus gegeten. Krijg ik het in een vierkant plastic doos! Om daarna – met plastic vork en lepel – integraal weg te gooien! Ze doen hier schijnbaar niet aan afwas. Bij supermarkten wordt alles standaard in plastic tasjes verpakt (NB: ik heb een herbruikbare boodschappentas gekocht. Beat the system!). Er zijn geen dozen, zoals bij ons. Doen ze niet aan, denk ik. Het zal makkelijker te organiseren zijn, maar echt duurzaam lijkt het me allemaal niet.
Raar is dan ook om te zien hoe de afvalcontainers bij mijn huis ingericht zijn. Groen is voor tuinafval. Blauw is voor papier, glas, blik en plastic (?), en dat is een container dus alles moet door elkaar heen. Grijs is voor de rest. Ik ben erg benieuwd hoe ze de inhoud van die blauwe container verwerken. Het voordeel dat mijn buurman elke dag een nieuwe vuilniszak naar beneden brengt, is dat Garfield nog een beetje lichaamsbeweging krijgt…
Amerikanen en hun consumptie
Waarschijnlijk is het mysterie deels te verklaren doordat Amerikanen 24/7 consumeren. En bij consumptie horen bijverschijnselen:
1) Credit cards: als je veel wilt kopen terwijl je geen geld hebt, koop je je spullen met geld dat niet van jou is;
2) Uitdijen: sommige mensen zijn hier heeeeel erg groot. Een beetje als Garfield;
3) Grote auto’s: als je veel koopt, en als je zelf ook groot bent, moet je dat gewicht ook ergens mee vervoeren;
4) Grote Amerikaanse koelkasten: als je veel koopt, moet je dat ook ergens bewaren;
5) Veel afval: dingen gebruiken en meteen weer weggooien, zodat je weer nieuwe dingen kunt kopen.
Punt 5 verklaart mijn buurman.
Plastic bestek
Dat laatste punt uit zich in veel verschillende vormen. Bij elk eettentje dat ik tot nu toe gezien heb (behalve het Eastside Cafe van donderdag dan), wordt je eten op plastic borden of in een vorm van servetten/aluminiumfolie en met plastic bestek geserveerd, dat nadien moet worden weggegooid. Dat geldt ook als je het eten in de zaak zelf wilt opeten. Ook de emmers waar ze fris in doen zijn er om weg te gooien. Standaard staan er ‘gulp-tubes’ naast de afvalemmers waar restantjes cola en ijsblokjes in gegooid kunnen worden. Men gaat er dus vanuit dat de emmers niet leeg gaan. Op zich een logische gedachte gezien de grootte van die krengen, maar waarom maak je ze dan niet kleiner?
Vorig weekend, toen ik op een terrasje bij Barton Springs’ een ice-tea bestelde, kreeg ik die ook al in een weggooi-beker. Zelfs in de cafetaria’s op de campus hier lijkt het weggooien een hobby te zijn. Ik heb eerder deze week een keer even snel pasta in het cafe in de campus gegeten. Krijg ik het in een vierkant plastic doos! Om daarna – met plastic vork en lepel – integraal weg te gooien! Ze doen hier schijnbaar niet aan afwas. Bij supermarkten wordt alles standaard in plastic tasjes verpakt (NB: ik heb een herbruikbare boodschappentas gekocht. Beat the system!). Er zijn geen dozen, zoals bij ons. Doen ze niet aan, denk ik. Het zal makkelijker te organiseren zijn, maar echt duurzaam lijkt het me allemaal niet.
Raar is dan ook om te zien hoe de afvalcontainers bij mijn huis ingericht zijn. Groen is voor tuinafval. Blauw is voor papier, glas, blik en plastic (?), en dat is een container dus alles moet door elkaar heen. Grijs is voor de rest. Ik ben erg benieuwd hoe ze de inhoud van die blauwe container verwerken. Het voordeel dat mijn buurman elke dag een nieuwe vuilniszak naar beneden brengt, is dat Garfield nog een beetje lichaamsbeweging krijgt…
-
06 Februari 2011 - 15:59
Tineke Overeem:
In Amerikaanse films zie je toch vaak van die grote papieren zakken waar mensen hun boodschappen in doen? Tijdens onze vakanties daar zagen we trouwens ook meer plastic dan papier.
En hoe zit het met de vuurwapens in Texas? Amerikanen denken dat wij allemaal aan de drugs zijn en dat je op elke hoek van de straat wiet of i.d. kunt bemachtigen. Aan de andere kant denken wij dat iedereen daar een wapen heeft. Wij hebben tijdens één van onze reizen in de USA wel gezien, dat mensen doodleuk een pistool uit het handschoenenkastje van de auto haalden om mee naar hun hotelkamer te nemen.
Een hartelijke groet vanuit een stormachtig Leusden.
Tineke -
06 Februari 2011 - 17:19
Diana:
Hoi Johanna,
Hier een berichtje uit het waaierige Emmeloord. We waaien hier bijna uit onze voegen. Heel fijn dat zand in een nieuwbouwwijk. Maar wat heb je al een boel meegemaakt en wat kun er leuk over schrijven, ik red het niet om je dagelijks te volgen ;) Ik kan me al die 'grote en vele' verpakkingen ook nog wel herinneren, limonade kochten we in een 5 liter can... Hoe gaat het skypen met michiel? goede verbinding? Mist ie je al? vast!
Luke en ik hadden zo'n 4 weken geleden een reis naar Egypte geboekt (nog net voordat de problemen daar begonnen), dit hebben we nu toch maar omgeboekt. We gaan nu eind maart 10 dagen naar Gambia, ook niet verkeerd.
Geniet van alles, groetjes van ons -
07 Februari 2011 - 00:31
Johanna :
@) Tineke, ja, papieren zakken hebben ze ook, maar de standaard lijkt toch plastic te zijn, jammer genoeg...
Vuurwapens heb ik hier nog niet gezien. Ik weet dat ze er moeten zijn. Nu heeft de universiteit een verbod op wapens, en aangezien ik daar het grootste deel van de dag ben, heb ik niet veel kans om wapens te zien.
Over drugs: hoewel we in Nederland dat imago hebben, en inderdaad krijg ik van niet-collega's vaak zo'n reactie, heb ik hier tot nu toe meer marihuanarook opgemerkt dan dat ik in Nederland ruik. Dat ruik je zo soms op straat als je langs bepaalde mensen loopt. Ook schijnt hier best wat cocaine gebruikt te worden, hoewel ik dat ook nog nooit heb gezien. Maar goed, dat is in Amsterdam ook zo en daar heb ik het ook nog nooit gezien.
@ Diana: goh, dat jullie net uitgerekend naar Egypte zouden gaan! Da's balen... Maar Gambia lijkt mij eerlijk gezegd wel tien keer interessanter! Overigens: als je thuis al zo'n zandbak hebt, waarom zou je dan naar Egypte willen? :-P
Skypen met Michiel gaat inmiddels weer prima. Klaas heeft zaterdag onze computer geherinstalleerd, de computer zakte soms helemaal in een coma. Skypen (met HD webcam!) is echt een uitkomst in zo'n situatie. Zo zie je elkaar erg scherp, en het geluid is ook realistisch (geen telefoongeluid dus). Of Michiel me mist moet je hem zelf maar vragen: volgens mij valt het wel mee. Hij is zo druk dat hij er geen tijd voor heeft om me te missen, geloof ik. En dat vind ik positief!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
