Bryce Canyon & Capitol Reef National Parks
Door: Johanna
Blijf op de hoogte en volg Johanna
26 Mei 2011 | Verenigde Staten, Bryce Canyon
Vandaag zijn we uiteindelijk aanbeland bij een KoA camping. We moesten namelijk nodig onze batterijen opladen, de laptop wilde weer stroom, we moesten een wasje draaien en we hadden zin in een goede douche. En omdat het Goblin Valley State Park dat wij eigenlijk hadden gekozen voor onze overnachting vol was, was de volgende camping aan de beurt (60 km verder…). En aangezien hier wel internet is, heb ik eindelijk mijn blog weer op orde.
Vroeg opstaan (maar niet heus)
Vanochtend hebben we onze wekker gezet zodat we vroeg op weg konden naar Bryce Canyon. Dat was nog niet eerder gebeurd. We hadden gisteravond zelfs broodjes gesmeerd. De dag ervoor, in Zion, was het namelijk best wel druk, en we wilden voor de massa het park door. Dan zouden we ook nog kans hebben om wild te zien. Nu lukte dat niet helemaal: ik had mijn wekker om half 7 gezet, maar de klok op mijn telefoon liep nog op Arizona tijd, en dat is een uur terug. Dus werden we alsnog om half 8 wakker. En als je dan om 9 uur in het park aankomt, is het weliswaar nog rustig, maar zijn alle beesten alweer vertrokken. De beestenscore voor vandaag staat dan ook op één hert, een stel zwaluwen en een paar hele mooie blauwe vogels in Bryce, opgevreten roadkill en een stel herten onderweg.
Hoe werkt een nationaal park eigenlijk?
Voordat wij op vakantie gingen, had ik een heel erg verkeerd beeld van nationale parken. Ik dacht dat je je auto ergens neerzette, en dan vervolgens de hele dag ging lopen, zodat je alle bezienswaardigheden ziet. Nu is dat in werkelijkheid wat anders. Nationale parken zijn zo groot – ze beslaan vaak gebieden zo groot als half of heel Nederland – dat je je auto gewoon nodig hebt. Het ene bezienswaardige wonder der natuur ligt vaak vrij ver af van het andere, soms gewoon een kwartier rijden. Een shuttle bus zoals we die gisteren in Zion National Park hebben gezien is uniek en komt niet vaak voor.
De layout van de nationale parken verschilt van elkaar. Je kunt door Yosemite heenrijden, bij Sequoia kon dat niet omdat we te groot waren. Bij de Grand Canyon konden we bij de South Rim door het park heen, maar de North Rim was een doodlopende weg die je weer terug moest rijden. Vandaag bij Bryce was ook het principe van de doodlopende weg het geval. Je rijdt een weg van 18 mijl heen en weer terug, en ondertussen kom je een stuk of 15 ‘view points’ tegen. Je zet je auto of camper/trailer/bus op de parkeerplek, loopt naar het view point, neemt een foto en gaat weer terug. Of je loopt een trail af, hetgeen in sommige parken wat makkelijker is (Zion) dan bij andere (Grand Canyon – ja hoor, even ‘naar de rivier toe lopen, ik dacht het niet’).
Hoodoo’s in Bryce Canyon
Veel nationale parken hebben erg veel verschillende attracties. Echter, bij Bryce staat er één natuurwonder centraal, waar de doodlopende weg langs gaat. De belangrijkste attractie van Bryce Canyon is het ‘Amphitheater’, een hele grote, halfronde collectie door erosie gevormde pilaren. Die pilaren worden ‘hoodoo’s’ genoemd. Een hoodoo kan huizenhoog worden. De hoodoo’s verschillen van vorm, hetgeen het beeld erg interessant maakt. Omdat het zandsteen bij Bryce Canyon ook nog allemaal verschillende kleurtjes heeft – roze, oranje en wit – ziet het er allemaal supermooi uit. Het is overigens niet op een enkele foto te vatten, de hoodoo’s staan 180 graden om je heen als je in het amfitheater staat.
Onderweg door Utah
Bryce Canyon is niet zo groot, dus wij waren er met een paar uurtjes wel doorheen. We zijn verder gereden naar Capitol Reef National Park. Dat is toch nog een afstandje van ruim 120 mijl (bijna 200 kilometer), en dat zijn waren geen snelwegen. Vaak ging het heuvel op, heuvel af, bochtje links, bochtje rechts, berg op, berg af, en soms reden we zelfs op bergkammen. Met ondertussen vaak even een fotomomentje. Hoewel we niet in parken waren, hebben we het meest fantastische landschap gezien. Door ijzer rood gekleurde rotsen, zwarte zwavelstenen, witte rotsen in allerlei formaties, gele bergen, dan weer groene weides, stukken land met alleen maar prikkelbosjes, naald- en loofbossen, woestijn maar ook nog sneeuw, alles kwam voorbij vandaag. Schitterend. Utah is mooi.
Capitol Reef National Park
Bryce Canyon is door een mormoon ontdekt (meneer Bryce heeft er een paar jaar geprobeerd in de vallei vee te houden, is door de droogte niet gelukt…), Capitol Reef is ook door mormonen bewoond. Zij hebben het park de naam gegeven. De mormonen hebben – gezien de droogte hier opvallend - in de vallei fruitbomen geplant. Die fruitbomen staan er nu nog. Het mormoonse dorp is ook nog te bezoeken. Er is nog een oude smid en een oud schoolgebouwtje (2x2 meter!) in Fruita te zien, zo heet het dorp.
De rotsen verderop in het park zijn stuk voor stuk overweldigend. Je rijdt door de vallei, dus je ziet de rotsen boven je uit torenen. En die zijn vaak heel wat hoger dan de Grand Canyon diep is. De kleuren lijken ook intensiever te zijn – rood, wit, zwart, en dan die groene fruitbomen – het is een fantastisch schouwspel.
Tussenevaluatie
We zijn nu een week onderweg, en we hebben nu al zo veel gezien dat we nu al niet meer weten wat we het mooiste vinden. We vinden de State Parks een mooie gelegenheid om te overnachten, omdat ze vaak authentiek zijn, rustig, en geënt op slechts één type natuurschoon. De nationale parken zijn stuk voor stuk geweldig. De ‘scenic routes’ zijn prachtig, zeker in Utah. Nog steeds zijn de mensen erg vriendelijk (dus dat is niet alleen een dingetje van Texas). De camper doet zijn werk prima. Waar we wat tekort aan komen is elektriciteit en internet – maar daar heb je dan ook vakantie voor…
Vroeg opstaan (maar niet heus)
Vanochtend hebben we onze wekker gezet zodat we vroeg op weg konden naar Bryce Canyon. Dat was nog niet eerder gebeurd. We hadden gisteravond zelfs broodjes gesmeerd. De dag ervoor, in Zion, was het namelijk best wel druk, en we wilden voor de massa het park door. Dan zouden we ook nog kans hebben om wild te zien. Nu lukte dat niet helemaal: ik had mijn wekker om half 7 gezet, maar de klok op mijn telefoon liep nog op Arizona tijd, en dat is een uur terug. Dus werden we alsnog om half 8 wakker. En als je dan om 9 uur in het park aankomt, is het weliswaar nog rustig, maar zijn alle beesten alweer vertrokken. De beestenscore voor vandaag staat dan ook op één hert, een stel zwaluwen en een paar hele mooie blauwe vogels in Bryce, opgevreten roadkill en een stel herten onderweg.
Hoe werkt een nationaal park eigenlijk?
Voordat wij op vakantie gingen, had ik een heel erg verkeerd beeld van nationale parken. Ik dacht dat je je auto ergens neerzette, en dan vervolgens de hele dag ging lopen, zodat je alle bezienswaardigheden ziet. Nu is dat in werkelijkheid wat anders. Nationale parken zijn zo groot – ze beslaan vaak gebieden zo groot als half of heel Nederland – dat je je auto gewoon nodig hebt. Het ene bezienswaardige wonder der natuur ligt vaak vrij ver af van het andere, soms gewoon een kwartier rijden. Een shuttle bus zoals we die gisteren in Zion National Park hebben gezien is uniek en komt niet vaak voor.
De layout van de nationale parken verschilt van elkaar. Je kunt door Yosemite heenrijden, bij Sequoia kon dat niet omdat we te groot waren. Bij de Grand Canyon konden we bij de South Rim door het park heen, maar de North Rim was een doodlopende weg die je weer terug moest rijden. Vandaag bij Bryce was ook het principe van de doodlopende weg het geval. Je rijdt een weg van 18 mijl heen en weer terug, en ondertussen kom je een stuk of 15 ‘view points’ tegen. Je zet je auto of camper/trailer/bus op de parkeerplek, loopt naar het view point, neemt een foto en gaat weer terug. Of je loopt een trail af, hetgeen in sommige parken wat makkelijker is (Zion) dan bij andere (Grand Canyon – ja hoor, even ‘naar de rivier toe lopen, ik dacht het niet’).
Hoodoo’s in Bryce Canyon
Veel nationale parken hebben erg veel verschillende attracties. Echter, bij Bryce staat er één natuurwonder centraal, waar de doodlopende weg langs gaat. De belangrijkste attractie van Bryce Canyon is het ‘Amphitheater’, een hele grote, halfronde collectie door erosie gevormde pilaren. Die pilaren worden ‘hoodoo’s’ genoemd. Een hoodoo kan huizenhoog worden. De hoodoo’s verschillen van vorm, hetgeen het beeld erg interessant maakt. Omdat het zandsteen bij Bryce Canyon ook nog allemaal verschillende kleurtjes heeft – roze, oranje en wit – ziet het er allemaal supermooi uit. Het is overigens niet op een enkele foto te vatten, de hoodoo’s staan 180 graden om je heen als je in het amfitheater staat.
Onderweg door Utah
Bryce Canyon is niet zo groot, dus wij waren er met een paar uurtjes wel doorheen. We zijn verder gereden naar Capitol Reef National Park. Dat is toch nog een afstandje van ruim 120 mijl (bijna 200 kilometer), en dat zijn waren geen snelwegen. Vaak ging het heuvel op, heuvel af, bochtje links, bochtje rechts, berg op, berg af, en soms reden we zelfs op bergkammen. Met ondertussen vaak even een fotomomentje. Hoewel we niet in parken waren, hebben we het meest fantastische landschap gezien. Door ijzer rood gekleurde rotsen, zwarte zwavelstenen, witte rotsen in allerlei formaties, gele bergen, dan weer groene weides, stukken land met alleen maar prikkelbosjes, naald- en loofbossen, woestijn maar ook nog sneeuw, alles kwam voorbij vandaag. Schitterend. Utah is mooi.
Capitol Reef National Park
Bryce Canyon is door een mormoon ontdekt (meneer Bryce heeft er een paar jaar geprobeerd in de vallei vee te houden, is door de droogte niet gelukt…), Capitol Reef is ook door mormonen bewoond. Zij hebben het park de naam gegeven. De mormonen hebben – gezien de droogte hier opvallend - in de vallei fruitbomen geplant. Die fruitbomen staan er nu nog. Het mormoonse dorp is ook nog te bezoeken. Er is nog een oude smid en een oud schoolgebouwtje (2x2 meter!) in Fruita te zien, zo heet het dorp.
De rotsen verderop in het park zijn stuk voor stuk overweldigend. Je rijdt door de vallei, dus je ziet de rotsen boven je uit torenen. En die zijn vaak heel wat hoger dan de Grand Canyon diep is. De kleuren lijken ook intensiever te zijn – rood, wit, zwart, en dan die groene fruitbomen – het is een fantastisch schouwspel.
Tussenevaluatie
We zijn nu een week onderweg, en we hebben nu al zo veel gezien dat we nu al niet meer weten wat we het mooiste vinden. We vinden de State Parks een mooie gelegenheid om te overnachten, omdat ze vaak authentiek zijn, rustig, en geënt op slechts één type natuurschoon. De nationale parken zijn stuk voor stuk geweldig. De ‘scenic routes’ zijn prachtig, zeker in Utah. Nog steeds zijn de mensen erg vriendelijk (dus dat is niet alleen een dingetje van Texas). De camper doet zijn werk prima. Waar we wat tekort aan komen is elektriciteit en internet – maar daar heb je dan ook vakantie voor…
-
27 Mei 2011 - 10:16
Klaas:
Net even de laatste 4 verhaaltjes gelezen. Allemachtig wat schitterend. Helaas kan je de daadwerkelijke beleving nooit op een foto krijgen, maar wat mooi om te zien. Groots is het allemaal. Hebben ze de tekenfilm van Lucky Luck toch niet zo slecht getekend! -
27 Mei 2011 - 11:45
Hendrieke:
He Johanna en Michiel!
Steeds als ik lees dat jullie over smalle weggetjes rijden die dood lopend zijn, dan krijg ik er zo'n idee van dat jullie op reis zijn met een derderangs camper die van narigheid uit elkaar gaat vallen. Dan zie je weer een foto van die camper en valt het eigenlijk wel weer mee.
Michiel heeft zo te zien weer een nieuwe zonnebril?
Liefs xx -
27 Mei 2011 - 16:29
Johanna :
@ Hendrieke - die camper is niet zo luxe als andere camperwagens die we hier rondrijden. Het zou me niets verbazen of er zit in sommige campers hier een saunacabine of een oven met draaispit... Onze camper moet je een beetje voorstellen als een Center Parcs huisje. Gebruikt, robuust opgezet, maar wel alles netjes en schoon. Maar ja, als je over slecht wegdek rijdt, of hobbels in de weg, wordt zoiets uitvergroot en rammelt je bestek en servies gigantisch. En dat zal ook wel zo zijn in die luxe campers, denk ik. -
27 Mei 2011 - 17:20
Ma:
hallo michiel en johanna,
geweldig wat jullie allemaal te zien krijgen, pa zei al kunnen wij dit ook? een camper huren daar? grapjes he.
dit was een zeeeeeer verstandige beslissing om het amerikaanse avontuur af te sluiten met een schitterende vakantie. jullie hebben dit allebei dubbel en dwars verdiend.
hier moet zeker een boek van gemaakt worden of 2 of 3 of 4, bij deze bestel ik er een .
geweldig mooie foto's, weer heel anders als in texas, maar ja spanje is ook niet gelijk als nederland.
veel plezier nog de komende weken, liefs uit het platte klooster. -
27 Mei 2011 - 18:26
Ma :
o ja wordt er niet meer gegeten????? ik mis hier prentjes van. hahahahaha -
28 Mei 2011 - 14:29
Roely:
hoi vakantiegangers we waren al bang dat jullie ons vergeten waren maar ik heb begrepen stroom tekort verder kan ik alleen maar zeggen machtig prachtig daar groet vanuit steenwijk -
28 Mei 2011 - 22:36
Pa:
Pa
Hallo jullie beiden. Ik leve ook nog en doarumme mus ik maar weer iens een stukkie schriem als bewies doarvan. Het gut hier allemoal zien gangegie en alles is goed tot zeer goed te nuum an disse kante. Het weer is een beetien regenachtig ewurren wat zeer goed is veur de tuun. Hierbei mut ik oe ( Johanna) een treurige mededeling doen. De eerdbeezen bin volop anwezig, ze bin volop groot, mooi volop rood en volop lekker zuute. Ze zitten er volop an, dus plukken wei ze er volop of en eten ze volop op. Mit als gevolg dat wanneer jullie erweer bin er waarschijnlek alleen nog planten stoan mit geen eerdbeezen er meer an. Maarja ie kun nit alles em in't leem nietwoar? Zelf eb ik al een hele bulte over de wereld evleug'n en al een bulte ezien, maar as ik die verhalen leze en de foto's bekieke binn jullie al knap bezig umme mij in te halen. Ik vien et prachtig mooi dat jullie er de gelegenheid vuer em, maar bovenal dai dat ook allemoal doen!! Ons trippie noar Texas was ook verrekkese mooi, maar zo'n reize slut toch wel alles ; te niet tan?
Wat is neis hier? Niet echt veule. Vandage hadden wij t'kleine ding hier, want Albertine en Roelant hadden een bulte andere dingen te doen.Die goan volgende weke donderdag op vakaansie noar Zwitserland en dan noar zuud Duutsland of zoiets. Bliem een weke of drie viere vut, dus dat hef veurbereiding neudig. Zeker ai mit de tente goan. Dus het is makkeluk ai dan het kleine ding een daggie kunn dumpen bei oma en opa. Nou wei em er geen hekel an want et is altied lachen as ze d'r is. Een verrekt mooi moppie is't. Altied vroluk en aandacht wet ze wel te trekken as ze het al niet hef.
Proaten dut ze nog niet echt en lopen ook niet. Gien tied veur. Te druk mit alles. Ze hef een loop karregie woar ze op klumt ( volgens Roelant en Albertine ) ook sinds van de weke, en doar toert ze mee deur de kamer. Mooi gezichte. Trots as een ape , en doar gut't hen. Van middag was't anders. Ze hef ook een soort karregie mit een beugel d'r op , doar kuj dan achter lopen en hei een beetien steun d'r veur oe. Zoals gezegd lopen dut ze nog niet, maar op een gegeven moment heisterde ze zich toch noar boven achter dat ding en ja doar gung et . Stappie en nog iene en nog iene en nog iene en toen bof op de konte. Ze gaf et niet op en ze went wel an et ding. Ze hef het nog een paar keer weer probeerd , t'ging elke keer een stukkie beter dus dat komt wel goed.
Ik mosse denke an mien va toen ik dat tafreel anschouwde. Oen opa dus. Ik dachte, kiek doar hei nou een heel leem saam evat. Anne-Marie achter de rollator umme te leern lopen mit op de konte vallen en weer opstoan. Sommigge meinsen hem zo'n ding mit tachtig joar weer neudig um in de bienn te bliem en niet op de konte te vallen. Misschien is dat wat te solofilisch bekeken moar het kwam zomaar op in mien gedachten.
Veur de rest hem wij veule schik an t'jonk. As ze d'r is spandeert ma de helfte van de tied ook op de vloere mit Anne marie. Dus doar hei ook geen kiend an.
Wat is d'r nog meer loos? Nou volgende weke goa ik noar Duutsland noar de werf woar ze de neie boot van Green Piece bouwen. De Rainbow -Warrior III. Doar leveren wij de masten veur. Muij maar ies kieken op internet dan vien ie het wel ( gewoon in tiepen Rainbow Warrior III ).
Die weke doarop mut ik een weke noar Sardienie veur een zeilcup. Die weke erop is ma joarig en direct noa de verjoardag mut ik weer noar Palma veur anderhalve weke. Weer een zeil cup. En dan denk ik da'k et wel ehad hebbe. Maar dan ist inmiddels 26 juni en dan bin ie al weer thuus.
Hoe ist trouwens mit Michiel ? Alles goed? Gien ruzie maak'n he? Hei niks an, en muj later toch weer goed maken dus um in oen language te spreek'n een weest of time. Dit was dus een grappie!
Veur de rest weinsen wei jullie van disse kante nog een hoop holiday plezier. Tot schriefs of skypes.
Liefs van Pa en Ma.
-
29 Mei 2011 - 17:44
Oud-studiegenootje:
Hai Johanna,
Wat leuk dat je me deze link doorstuurde! En wat een heerlijke verhalen.
Ik heb er zo hier en daar een gelezen, en ben jaloers =)
Ik zie dat de tijd vliegt, en je nog maar een maandje voor de boeg hebt. Geniet maar van elk moment.
Groetjes, Stephanie -
31 Mei 2011 - 16:57
Trijntjen:
Hallo Michiel en Johanna
Nou als ik het zo lees en bedenk, heb je die mooie, lange verhalen schrijven wel van je vader, die maakt het ook al zo booiend, hij kan zo mee doen met Frouk Alice Weijs in de nieuwsbode haha
groetjes Trijntjen -
01 Juni 2011 - 07:14
Hendrieke:
He Johanna!
Een sauna in een camper? Dat ga je toch niet menen. Zou wel leuk zijn, een draaispit in een camper, zou ma op zondag soep kunnen maken met een lekkere rolade van het spit.
Liefs xx
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
