The States by RV? Adventurous!
Door: Johanna
Blijf op de hoogte en volg Johanna
19 Mei 2011 | Verenigde Staten, San Francisco
Tijdens mijn Austinse verblijf aan de UT heb ik vaak laten vallen dat ik aansluitend op mijn ‘scholarly visit’ ook een camperreis ga maken. De reacties waren zonder uitzondering vol verbazing: “Are you going to rent an RV? Are you serious?” (en dat betekent dan “Are you out of your mind?”). Men vindt zo’n RV, een ‘recreational vehicle, oftewel camper, zonder uitzondering ‘adventurous’. Leah ziet zoiets helemaal niet zitten. “You can’t flush your stuff away…” “It’s so big, how can you drive such a thing…” “It’s so small inside…” En nee, er is ook geen tv, en de douche is erg klein. Nu heb ik natuurlijk helemaal geen camper-ervaring, ook geen tent-ervaring, overigens, dus ik kan ze niet tegenspreken. Wie weet heb ik de boel wel helemaal onderschat.
Camper ophalen
Woensdag zijn we rond 12 uur opgehaald bij ons hotel. Na een lange taxirit kwamen we aan in Oakland bij San Francisco waar Cruise America gevestigd is. We waren meteen aan de beurt. Eerst de papieren in orde maken, en daarna kregen we een instructievideo van zo’n 20 minuten te zien. Handig. Michiel heeft 17 jaar geleden met Loek, Afra en Diana ook al eens gekampeerd, dus Michiel is niet helemaal blanco. Gelukkig. Ik vond die video wel zinnig – je wilt niet weten hoeveel in- en uitgangen, knopjes en schakelaars zo’n camper heeft. Na de instructievideo liepen we naar de camper. Alles werd nog even nagekeken, de wc werd nog even schoongemaakt, en toen konden we op weg. Het ging best snel, en het personeel was – zoals ik inmiddels gewend ben van Amerikanen – erg vriendelijk. De camper ziet er ook best okee uit. Natuurlijk is de camper niet nieuw, maar ook nog niet geheel afgeleefd, gelukkig.
We kwamen er wel snel achter dat een camper nogal luidruchtig is. Van binnen, bedoel ik dan. Alles rammelt. Vooral het bestek en de pannen hoor je erg goed tijdens het rijden. Ook het rek op het fornuis maakt erg veel lawaai – daar heb ik zo snel mogelijk een theedoek onder gelegd. Het rijden zelf is even wennen, maar het lukt over het algemeen prima. Wel is het intensief rijden. Je zwalkt gevoelsmatig over de weg. Zo’n camper heeft geen stuurbekrachtiging, dus je zit als een B.A. Barracus uit The A Team achter het stuur. Als er kleine hobbels in de weg zitten worden die nogal uitvergroot: je schudt letterlijk heen en weer. Zoals Michiel zei – je krijgt ondertussen erg veel respect voor vrachtwagenchauffeurs. Het rijden is dus wat anders dan met de Fiat, maar je went snel, het rijdt wel okee, zeker als het asfalt geen gaten heeft.
Boodschappen halen
Daarna op naar Walmart, die in de buurt van Cruise America lag. We hebben tegen de 400 dollar ingeslagen. Niet alleen boodschappen, maar ook stoelen, beddengoed (want dat kon ik niet meenemen het vliegtuig in…) en heel veel flessen water. Je kunt het water uit de watertank beter niet drinken vanwege mogelijke bacteriën en dergelijke, dus we hebben nogal wat flessen water nodig. En aangezien we bijna vier weken in ons rijdende huis zitten, kunnen we maar beter meteen alles inslaan. Walmart heeft niet heel veel groentes en fruit, dus dat hebben we later bij een andere supermarkt gehaald.
Eerste stop: Turlock Lake State Recreational Area
Ons eerste doel is Yosemite National Park. We wilden dus zover mogelijk die kant op. Nu kostte het ophalen van de camper en het boodschappen doen even wat tijd, en ook stond er bij San Francisco nogal wat file, dus helemaal naar Yosemite Park rijden lukte niet. We hebben wat riskants gedaan – op de kaart hebben we langs de route een plek uitgezocht met een boompje en een tentje (volgens de legenda een ‘campground’). We kwamen laat aan – half negen – en dan is het hier al donker. In het donker een camping opzoeken in toch wel ‘the middle of nowhere’ is niet aan te raden. Uiteindelijk hebben we wel de camping gevonden, en hebben we in het donker kunnen uitpluizen hoe het betalen en registratie werkt. We hebben snel het bed opgemaakt en we zijn gaan tukken.
Cadeautje bij het ochtendgloren
Vanochtend waren we redelijk bijtijds wakker, tegen zeven uur. Wat we gisteren nog niet hadden gezien, is dat we middenin een schitterend natuurpark waren terecht gekomen. De vogels waren druk aan het fluiten, de eekhoorns waren druk aan het rondrennen. Achter de camper stroomde een rivier, en niet ver van de camping zelf was het Turlock Lake – een soort kruising tussen de Beulaker en Toscane, vanwege de gele heuvels in de achtergrond. We stonden op een camping zonder elektriciteitsaansluiting en zonder RV ‘hookup’ om het vuile water af te voeren. Er was wel vers water, en er waren ook toiletten. Haast vanzelfsprekend was er ook geen internet (en dus ook geen tijdige blogpost). Er was ook geen belsignaal. Dat ‘adventurous’ klopt het dus wel een beetje.
Camper ophalen
Woensdag zijn we rond 12 uur opgehaald bij ons hotel. Na een lange taxirit kwamen we aan in Oakland bij San Francisco waar Cruise America gevestigd is. We waren meteen aan de beurt. Eerst de papieren in orde maken, en daarna kregen we een instructievideo van zo’n 20 minuten te zien. Handig. Michiel heeft 17 jaar geleden met Loek, Afra en Diana ook al eens gekampeerd, dus Michiel is niet helemaal blanco. Gelukkig. Ik vond die video wel zinnig – je wilt niet weten hoeveel in- en uitgangen, knopjes en schakelaars zo’n camper heeft. Na de instructievideo liepen we naar de camper. Alles werd nog even nagekeken, de wc werd nog even schoongemaakt, en toen konden we op weg. Het ging best snel, en het personeel was – zoals ik inmiddels gewend ben van Amerikanen – erg vriendelijk. De camper ziet er ook best okee uit. Natuurlijk is de camper niet nieuw, maar ook nog niet geheel afgeleefd, gelukkig.
We kwamen er wel snel achter dat een camper nogal luidruchtig is. Van binnen, bedoel ik dan. Alles rammelt. Vooral het bestek en de pannen hoor je erg goed tijdens het rijden. Ook het rek op het fornuis maakt erg veel lawaai – daar heb ik zo snel mogelijk een theedoek onder gelegd. Het rijden zelf is even wennen, maar het lukt over het algemeen prima. Wel is het intensief rijden. Je zwalkt gevoelsmatig over de weg. Zo’n camper heeft geen stuurbekrachtiging, dus je zit als een B.A. Barracus uit The A Team achter het stuur. Als er kleine hobbels in de weg zitten worden die nogal uitvergroot: je schudt letterlijk heen en weer. Zoals Michiel zei – je krijgt ondertussen erg veel respect voor vrachtwagenchauffeurs. Het rijden is dus wat anders dan met de Fiat, maar je went snel, het rijdt wel okee, zeker als het asfalt geen gaten heeft.
Boodschappen halen
Daarna op naar Walmart, die in de buurt van Cruise America lag. We hebben tegen de 400 dollar ingeslagen. Niet alleen boodschappen, maar ook stoelen, beddengoed (want dat kon ik niet meenemen het vliegtuig in…) en heel veel flessen water. Je kunt het water uit de watertank beter niet drinken vanwege mogelijke bacteriën en dergelijke, dus we hebben nogal wat flessen water nodig. En aangezien we bijna vier weken in ons rijdende huis zitten, kunnen we maar beter meteen alles inslaan. Walmart heeft niet heel veel groentes en fruit, dus dat hebben we later bij een andere supermarkt gehaald.
Eerste stop: Turlock Lake State Recreational Area
Ons eerste doel is Yosemite National Park. We wilden dus zover mogelijk die kant op. Nu kostte het ophalen van de camper en het boodschappen doen even wat tijd, en ook stond er bij San Francisco nogal wat file, dus helemaal naar Yosemite Park rijden lukte niet. We hebben wat riskants gedaan – op de kaart hebben we langs de route een plek uitgezocht met een boompje en een tentje (volgens de legenda een ‘campground’). We kwamen laat aan – half negen – en dan is het hier al donker. In het donker een camping opzoeken in toch wel ‘the middle of nowhere’ is niet aan te raden. Uiteindelijk hebben we wel de camping gevonden, en hebben we in het donker kunnen uitpluizen hoe het betalen en registratie werkt. We hebben snel het bed opgemaakt en we zijn gaan tukken.
Cadeautje bij het ochtendgloren
Vanochtend waren we redelijk bijtijds wakker, tegen zeven uur. Wat we gisteren nog niet hadden gezien, is dat we middenin een schitterend natuurpark waren terecht gekomen. De vogels waren druk aan het fluiten, de eekhoorns waren druk aan het rondrennen. Achter de camper stroomde een rivier, en niet ver van de camping zelf was het Turlock Lake – een soort kruising tussen de Beulaker en Toscane, vanwege de gele heuvels in de achtergrond. We stonden op een camping zonder elektriciteitsaansluiting en zonder RV ‘hookup’ om het vuile water af te voeren. Er was wel vers water, en er waren ook toiletten. Haast vanzelfsprekend was er ook geen internet (en dus ook geen tijdige blogpost). Er was ook geen belsignaal. Dat ‘adventurous’ klopt het dus wel een beetje.
-
26 Mei 2011 - 20:18
Hendrieke:
He Johanna en Michiel!
Als eerst schaam ik mij diep! Ik heb al een hele poos niet meer gereageerd op jullie verhalen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het onwijs druk had en het er niet van gekomen is. Nu heb ik blaasontsteking en lig ik op de bank met een hele zere buik en de rest, dus nu heb ik mijzelf verplicht om toch nuttige dingen te doen zoals even op de reisverslagen te reageren.
Maar het lijkt mij juist echt awesome om een ritje te maken met de camper. Is toch heel romatisch en back to the nature?!
Awesome is mijn nieuwe stopwoord. Ik was vanmiddag bij Albertine en die werd er helemaal gek van. Ik heb een poging gedaan om Anne-Marie het te leren zeggen, maar die zegt nog niets, laat staan op commando.
Liefs xx
ps. Soms denk ik, dit komt allemaal in een spannend boek. Lees je dit over twintig jaar weer terug en dan denk ik: oh, toen had ik blaasontsteking.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
