Uitstelleritis
Door: Johanna
Blijf op de hoogte en volg Johanna
13 Mei 2011 | Verenigde Staten, Austin
Vandaag heb ik mijn laatste werkdag hier op de UT Austin gehad. Als gevolg heb ik last van een gigantische knoop in mijn maag. Mijn werk ging dan ook niet helemaal lekker vandaag, eerlijk gezegd. Ik heb een paar kaarten geschreven gisteravond, maar ik kreeg het niet voor elkaar om ze uit te delen, ik heb het niet eens geprobeerd. Lukte niet, ik heb een raar andersom soort heimwee, denk ik. Ik heb het op een wat makkelijke manier opgelost. Ik heb maandag om twee uur nog een korte afspraak met Raji. Dan kan ik meteen de campus laten zien aan Michiel. En dat betekent dat ik nog geen afscheid hoefde te nemen, vanmiddag. Ik heb dat een paar dagen uitgesteld. Ik weet het, ik hou mezelf voor de gek.
Happy Hour
Vandaag was ook mijn laatste happy hour met de PhD’s hier. Het was tevens het laatste happy hour van het semester hier. Sandeep, Debika, Joon en Jae-Eun, Jake en zijn vriendin Casey, Raj en ik hebben einde van de middag nog even gezellig bij Scholz’ Garten een ice tea dan wel een biertje gedronken. Lekker in de zon. En ook daar heb ik uitstelgedrag toegepast: “ik zie jullie maandag nog wel even, hè?”
Austinite karma
Op dag één in Austin heb ik bij Target meteen een fiets gekocht. Die heeft me tig keer tussen huis en business school heen en weer laten fietsen. Zonder enige lekke band, en daar ben ik mijn blauwe Schwinn erg dankbaar voor. Zo halverwege kreeg ik een mandje erbij, waardoor de waarde van mijn fiets nog groter werd. Daar kon ik de laatste weken mijn dozen ook mee naar het postkantoor brengen. Overigens: pa en ma, doos nummer vier is ook op de post.
Mijn fiets krijgt ook na mijn vertrek een blije eigenaar. In plaats van dat ik mijn fiets op de Amerikaanse Marktplaats verkoop, en dat ik er misschien nog twintig dollar voor krijg, geef ik mijn fiets aan iemand die hem goed kan gebruiken. Ik had Natalie, mijn buurvrouw, gevraagd of zij wellicht mijn fiets wilde hebben. Zij dacht echter aan een vriendin, een alleenstaande moeder met kinderen maar zonder geld en helemaal al zonder auto. Zij krijgt dus een fiets, met mandje. Natalie vertelde dat ze helemaal blij was toen ze dat te horen kreeg. Gezien het gebrek aan sociaal vangnet hier in Amerika krijg ik daar een veel beter gevoel bij. Jake vond dat die actie uitstekend “Austinite karma” had.
Een ander voorbeeld van Austinite karma bleek vorige week. Iedereen kreeg een papieren zak van de actie 'Stamp out hunger', georganiseerd door USPS (de post). Het is de bedoeling om de zak te vullen met etenswaren en die bij je brievenbus te zetten. De postbode haalt de zakken op tijdens zijn postronde, en brengt ze naar de voedselbank. Gezien dat ik hier bijna vertrek, en mijn keukenkastjes aan het leegmaken ben, is dit een mooie kans om eten weg te geven aan degenen die het kunnen gebruiken. Ik vind het een mooi gepland toeval.
Michiel is op weg: de knop gaat om
Op het moment van schrijven heeft Michiel Leusden al verlaten. Hij is vrijdagavond naar Schiphol vertrokken om daar van vrijdag op zaterdag in een hotel in de buurt te slapen. De vlucht hiernaartoe staat vrij vroeg gepland, en zo gaat het allemaal wat makkelijker. Als gevolg gaat bij mij de knop om (misschien was ik daarom vanmiddag ook wat minder productief), en zie ik inmiddels zeer uit naar mijn vakantie.
Morgen rond deze tijd is Michiel hier. En daar kijk ik erg naar uit!
Happy Hour
Vandaag was ook mijn laatste happy hour met de PhD’s hier. Het was tevens het laatste happy hour van het semester hier. Sandeep, Debika, Joon en Jae-Eun, Jake en zijn vriendin Casey, Raj en ik hebben einde van de middag nog even gezellig bij Scholz’ Garten een ice tea dan wel een biertje gedronken. Lekker in de zon. En ook daar heb ik uitstelgedrag toegepast: “ik zie jullie maandag nog wel even, hè?”
Austinite karma
Op dag één in Austin heb ik bij Target meteen een fiets gekocht. Die heeft me tig keer tussen huis en business school heen en weer laten fietsen. Zonder enige lekke band, en daar ben ik mijn blauwe Schwinn erg dankbaar voor. Zo halverwege kreeg ik een mandje erbij, waardoor de waarde van mijn fiets nog groter werd. Daar kon ik de laatste weken mijn dozen ook mee naar het postkantoor brengen. Overigens: pa en ma, doos nummer vier is ook op de post.
Mijn fiets krijgt ook na mijn vertrek een blije eigenaar. In plaats van dat ik mijn fiets op de Amerikaanse Marktplaats verkoop, en dat ik er misschien nog twintig dollar voor krijg, geef ik mijn fiets aan iemand die hem goed kan gebruiken. Ik had Natalie, mijn buurvrouw, gevraagd of zij wellicht mijn fiets wilde hebben. Zij dacht echter aan een vriendin, een alleenstaande moeder met kinderen maar zonder geld en helemaal al zonder auto. Zij krijgt dus een fiets, met mandje. Natalie vertelde dat ze helemaal blij was toen ze dat te horen kreeg. Gezien het gebrek aan sociaal vangnet hier in Amerika krijg ik daar een veel beter gevoel bij. Jake vond dat die actie uitstekend “Austinite karma” had.
Een ander voorbeeld van Austinite karma bleek vorige week. Iedereen kreeg een papieren zak van de actie 'Stamp out hunger', georganiseerd door USPS (de post). Het is de bedoeling om de zak te vullen met etenswaren en die bij je brievenbus te zetten. De postbode haalt de zakken op tijdens zijn postronde, en brengt ze naar de voedselbank. Gezien dat ik hier bijna vertrek, en mijn keukenkastjes aan het leegmaken ben, is dit een mooie kans om eten weg te geven aan degenen die het kunnen gebruiken. Ik vind het een mooi gepland toeval.
Michiel is op weg: de knop gaat om
Op het moment van schrijven heeft Michiel Leusden al verlaten. Hij is vrijdagavond naar Schiphol vertrokken om daar van vrijdag op zaterdag in een hotel in de buurt te slapen. De vlucht hiernaartoe staat vrij vroeg gepland, en zo gaat het allemaal wat makkelijker. Als gevolg gaat bij mij de knop om (misschien was ik daarom vanmiddag ook wat minder productief), en zie ik inmiddels zeer uit naar mijn vakantie.
Morgen rond deze tijd is Michiel hier. En daar kijk ik erg naar uit!
-
14 Mei 2011 - 14:34
Klaas:
Nog geen enkele reactie na dit emotionele verhaal! Dan maar wat ondersteuning van je broer;) Succes aankomende maandag met 'afscheid' nemen. Het zal er toch een keer van moeten komen. Eerlijk gezegd had ik dat op Terschelling ook met m'n 2 huisgenoten. Een jaar mee samen gewoond en dan opeens pleiten! Ben er inmiddels wel overheen hoor (haha).
Oja, school is nu echt bijna klaar. Het wachten is op een beoordeling van een onderzoek wat ik gedaan heb. Met 2 a 3 weken de verdediging en het eindgesprek. Eindelijk!
Geniet van de vakantie!!
Groetjes,
Klaas -
14 Mei 2011 - 14:45
Johanna :
@ Klaas: dank je, die ondersteuning had ik helemaal nodig, zeer bedankt! Ik moet het maar zien als een goed teken, als ik het hier niet naar mijn zin had gehad had ik een ander en veel groter probleem! Succes met de verdediging van je onderzoek - en kun jij Terschelling ook helemaal afronden. Groeten! -
14 Mei 2011 - 18:39
Michiel:
Ik ben er bijna. Zit nu in minneapolis op de volgende vlucht te wachten. Het is net een boek zo'n blog. Moet er nog ff aan wennen dat ik daar nu ook in ga figureren..... tot straks -
15 Mei 2011 - 10:09
Astrid:
Ja Michiel, ook jij moet aan geloven...weten we ook allemaal wat jij uitspookt hahaha.
Veel plezier samen!!!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
