Lake Travis
Door: Johanna
Blijf op de hoogte en volg Johanna
28 Februari 2011 | Verenigde Staten, Austin
Vandaag ben ik nog even met Oliver naar Lake Travis geweest. Maar eerst was er de befaamde zaterdagavond - die ik in bed heb doorgebracht. Mag ook wel, ik was al downtown geweest deze week.
Zaterdag
Gisteren ben ik na de boodschappen nog even naar Antone's Record Store geweest. Immers, ik wilde graag de CD van Adele hebben, en ik wilde ook graag de CD van de Kings of Leon hebben. Want Leah en ik gaan 12 april naar een concert van de Kings of Leon, en dan moet ik natuurlijk wel kunnen meebleren. Maar: Antone's Record Store (letterlijk: "platenwinkel") had ook echt alleen maar platen. LPs en singles (vinyl dus dan). Grandioos, machtig wat een winkel, maar ik heb er helemaal niets aan - dus heb ik uiteindelijk de CDs maar via Amazon bestelt. Dat kan hier namelijk ook natuurlijk.
Ook ben ik nog even langs een fietsenwinkel gegaan, want mijn stuur zat los. En ik heb geen 'tools' (en zeker geen mega-inbussleutel) om die weer vast te draaien. Een medewerker even lief aangekeken, en jawel, mijn stuur zit weer vast. Daarna heb ik mijn avondeten bij de deli-counter van de Wheatsville gehaald. Vast te duur, maar zeer verantwoord (want organisch en biologisch en vegetarisch tegelijk) en het was nog lekker ook. Methodiek: gooi een kartonnen bakje vol met vanalles van het buffet, en je betaalt naar gewicht.
Daarna heb ik nog gewerkt - waar heb je anders weekend voor?
Zondag
Zondag heb ik voornamelijk gewerkt. Papers lezen... 's Ochtends kwam ik erachter dat ik huidirritatie bij mijn voeten heb. Rode blaasjes op mijn huid, en het jeukt ook een beetje. Nu weet ik niet waar dat van komt. Of mijn huid protesteert vanwege mijn slaapgebrek van een tijdje geleden, en dan dit keer op een hele creatieve plek, of mijn voeten reageren op mijn nieuwe gewassen lakens. Over de dag is het niet minder geworden... ik hoop dat het morgen weg is.
's Middags heb ik wel een uurtje buiten gezet. Mensen: 29 graden. Windje erbij - heerlijk. Eind van de middag kwam Oliver en zijn we richting Lake Travis gegaan. Dat was een rare gewaarwording. Oliver is hier 5 jaar geleden ook geweest, en toen zat daar een knus restaurant met een terras met uitzicht over het meer, Oasis genaamd. Toen we aankwamen bij de parkeerplaatsen zagen we een shuttle-bus/trein die net weg was. Ik heb vervolgens aan een stel mensen gevraagd waar Oasis zat. Welgeteld 200 meter verderop, bleek. Dus mijn verwonderde reactie was dan ook de vraag waar die shuttle voor was. "For people who don't want to walk, ma'am". Aha. De shuttle bus was inmiddels weer terug. Nou, wij lopen wel... 200 meter!
Wel werden wij nogal teleurgesteld. Inmiddels zit er niet meer dat knusse terras, maar is er een soort CenterParcs achtig complex gebouwd. Met nieuwe 'oude' muren, palmbomen, fonteinen, marktplaatsjes, allemaal vreselijk toeristisch en zo nep als het maar zijn kan... Wel had ik even daarvoor de braziliaanse broer van de tarantula op mijn arm en in mijn nek gehad (bij wijze van toeristische attractie, vast en zeker). Dat laatste was wel grappig, zie foto's.
Oliver en ik zijn toen maar weer naar downtown gereden. We hebben gegeten bij Lamberts' - een vleesrestaurant. Ik heb eindelijk eens een keer een fatsoenlijke berg vlees op. Met spinazie, kon ik kiezen. En breadpudding na. Eerlijk waar - die Amerikanen kunnen wel toetjes maken!
Zaterdag
Gisteren ben ik na de boodschappen nog even naar Antone's Record Store geweest. Immers, ik wilde graag de CD van Adele hebben, en ik wilde ook graag de CD van de Kings of Leon hebben. Want Leah en ik gaan 12 april naar een concert van de Kings of Leon, en dan moet ik natuurlijk wel kunnen meebleren. Maar: Antone's Record Store (letterlijk: "platenwinkel") had ook echt alleen maar platen. LPs en singles (vinyl dus dan). Grandioos, machtig wat een winkel, maar ik heb er helemaal niets aan - dus heb ik uiteindelijk de CDs maar via Amazon bestelt. Dat kan hier namelijk ook natuurlijk.
Ook ben ik nog even langs een fietsenwinkel gegaan, want mijn stuur zat los. En ik heb geen 'tools' (en zeker geen mega-inbussleutel) om die weer vast te draaien. Een medewerker even lief aangekeken, en jawel, mijn stuur zit weer vast. Daarna heb ik mijn avondeten bij de deli-counter van de Wheatsville gehaald. Vast te duur, maar zeer verantwoord (want organisch en biologisch en vegetarisch tegelijk) en het was nog lekker ook. Methodiek: gooi een kartonnen bakje vol met vanalles van het buffet, en je betaalt naar gewicht.
Daarna heb ik nog gewerkt - waar heb je anders weekend voor?
Zondag
Zondag heb ik voornamelijk gewerkt. Papers lezen... 's Ochtends kwam ik erachter dat ik huidirritatie bij mijn voeten heb. Rode blaasjes op mijn huid, en het jeukt ook een beetje. Nu weet ik niet waar dat van komt. Of mijn huid protesteert vanwege mijn slaapgebrek van een tijdje geleden, en dan dit keer op een hele creatieve plek, of mijn voeten reageren op mijn nieuwe gewassen lakens. Over de dag is het niet minder geworden... ik hoop dat het morgen weg is.
's Middags heb ik wel een uurtje buiten gezet. Mensen: 29 graden. Windje erbij - heerlijk. Eind van de middag kwam Oliver en zijn we richting Lake Travis gegaan. Dat was een rare gewaarwording. Oliver is hier 5 jaar geleden ook geweest, en toen zat daar een knus restaurant met een terras met uitzicht over het meer, Oasis genaamd. Toen we aankwamen bij de parkeerplaatsen zagen we een shuttle-bus/trein die net weg was. Ik heb vervolgens aan een stel mensen gevraagd waar Oasis zat. Welgeteld 200 meter verderop, bleek. Dus mijn verwonderde reactie was dan ook de vraag waar die shuttle voor was. "For people who don't want to walk, ma'am". Aha. De shuttle bus was inmiddels weer terug. Nou, wij lopen wel... 200 meter!
Wel werden wij nogal teleurgesteld. Inmiddels zit er niet meer dat knusse terras, maar is er een soort CenterParcs achtig complex gebouwd. Met nieuwe 'oude' muren, palmbomen, fonteinen, marktplaatsjes, allemaal vreselijk toeristisch en zo nep als het maar zijn kan... Wel had ik even daarvoor de braziliaanse broer van de tarantula op mijn arm en in mijn nek gehad (bij wijze van toeristische attractie, vast en zeker). Dat laatste was wel grappig, zie foto's.
Oliver en ik zijn toen maar weer naar downtown gereden. We hebben gegeten bij Lamberts' - een vleesrestaurant. Ik heb eindelijk eens een keer een fatsoenlijke berg vlees op. Met spinazie, kon ik kiezen. En breadpudding na. Eerlijk waar - die Amerikanen kunnen wel toetjes maken!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
