Geweldig: Concert Kings of Leon & Band of Horses
Door: Johanna
Blijf op de hoogte en volg Johanna
13 April 2011 | Verenigde Staten, Austin
Dinsdagavond zijn Leah en ik naar een concert geweest van de Kings of Leon, met in het voorprogramma de Band of Horses. Het was weer een avond die weer anders liep dan we vooraf gedacht hadden. En zoals wel vaker de laatste tijd: in ons voordeel!
Moeilijk hoor, kaarten bestellen…
Half februari werd bekend dat de Kings of Leon naar Austin zouden komen. Ik zag dat toen ergens op een billboard aangekondigd, en het leek me wel wat om daar heen te gaan. Ook zo rond die tijd zijn Leah en ik voor de eerste keer wezen eten bij de Clay Pit. Op de weg daarheen bleek dat zij de cd’s van Mumford & Sons en van Adele in haar cd-speler had zitten. Dat zijn momenteel mijn favoriete albums, dus onze muzieksmaak kwam overeen. Dus toen ik haar voorstelde om samen naar de Kings of Leon/Band of Horses te gaan was ze erg enthousiast.
Ik ging de kaarten bestellen. Nu gaat dat hier anders dan bij ons, kwam ik achter. En eerlijk gezegd ga ik in Nederland praktisch nooit naar concerten in stadions, dus ook in mijn thuisland heb ik amper ervaring. Ik ging dus – net zoals ik in Nederland zou doen – naar de website van het Frank Erwin Center, de ‘arena’ (18.000 plaatsen) waar het concert zou worden gehouden. Op de dag dat de kaartverkoop startte, kon ik toen eigenlijk alleen nog maar ‘mezzanine’ kaarten kopen, dat is de bovenste, buitenste ring, en dan helemaal bovenin. Weliswaar voor niet al te veel geld (40 dollar per kaartje).
Ik zag ook dat er wel kaarten te koop waren bij resellers. Maar ook zag ik dat de kaarten daar minstens 3 keer over de kop gaan. Dus voor een kaartje ‘vooraan’ bij de staanplaatsen betaal je al gauw 600 dollar (in plaats van de 180 dollar die ze origineel kosten). En die mezzanine tickets, met een iets beter zicht dan die ik direct bij het Frank Erwin Center kon kopen, waren bij die resellers ook al 100 dollar. Nu weet ik dat doorverkoop eigenlijk illegaal is bij ons, dus ik heb die gok niet genomen. Omdat ik door mijn verkennend onderzoek tijd verloor en daardoor steeds lulligere kaarten kreeg, heb ik op een gegeven moment maar de knoop doorgehakt. Dan maar ‘crappy seats’, het gaat mij immers toch om de muziek en niet om het uiterlijk van die gasten.
Toen kreeg ik een smsje van Leah: “feel free to buy the seats you want, my maximum is 500 dollars”. Huh? Ik dacht dat ze een grapje maakte of tenminste een typefout. Maar dat was niet zo. Kom ik aanzetten met kaarten van net 40 dollar per stuk in de buitenste buitenring, verwacht zij blijkbaar ‘vooraan’ plaatsen (die allang al op waren via de normale, officiële verkooppunten…). De volgende maandag kwam ik er achter dat het reseller-principe hier legaal is, en dat het eigenlijk de enige manier is om aan fatsoenlijke kaarten te komen. Leergeld voor mij, dus. Leah vond het niet erg – we zouden een fantastische avond hebben op de meest ‘crappy seats’ in het Frank Erwin Center.
Bovenin, achterin, zijkant!
En toen kwamen we dus bij het Frank Erwin Center. Tot mijn ontzettend grote verbazing waren alle parkeerterreinen in de wijde omtrek vol, en het was ontzettend druk in de stad. Zelfs parkeerterreinen die normaal gratis zijn werden nu als ‘event’-parkeerterreinen ingeschakeld en dus moest je er nu voor betalen. Dat is een groot verschil: hier komt echt iedereen met de auto, zelfs mensen uit de stad, treinen zijn hier niet (ja, twee keer per dag!), en dus heb je veel parkeerterreinen nodig. Dat ‘event’ was trouwens het concert van de Kings of Leon – had ik ook niet door, ik dacht dat er wat anders aan de hand was. Maar ik was dus wel in ‘the place to be’.
We zaten in sectie 95. En die 95 is niet het aantal ‘punten’ (des te hoger getal des te beter), maar is meer indicatief voor de rangorde (des te hoger getal des te slechter, dus). Het ging om sectie 95 van de 95 nota bene. We zaten helemaal aan de zijkant, op de tweede (en bovenste) ring. Rijnummer 24. Rijnummer 24 bleek helemaal bovenaan, achteraan te zitten. Dat was nogal een opgave, want ik heb hoogtevrees en zo mogelijk Leah nog erger, en de trap naar die rij 24 was erg steil. En we zaten op z’n hoogst - we hadden helemaal niemand achter ons, en boven ons was het plafond. Op zich grappig.
Conclusie: waar ik al bang voor was: we hadden de slechtste plaatsen van heel het Frank Erwin Center. We hadden wel de grootste lol: de band leek wel een miniatuuruitvoering in Madurodam, op onze foto’s stond het plafond (!) en eigenlijk hingen de speakers en de lampen dichterbij de band dan dat wij zaten. Dat wij precies binnenliepen op het moment dat de Band of Horses ‘Laredo’ speelde (“Gonna take a trip to Laredo”, Laredo is een plaats in Texas en “Laredo” is een favoriet nummer van ons beiden) maakte al veel goed.
“The band holds tickets for those in the crappiest seats”
En toen kwam er een vrouw naar ons toe, met kaartjes in haar handen. Eerst dacht ik nog “ja, tuurlijk, nu heb ik ook nog dubbel verkochte kaarten, dat zul je net zien”, maar het was anders. Ze zei tot onze grote verbazing: “the band holds tickets for those in the crappiest seats in the venue, so I can offer you seats in section 22, row 23. But you should tell no-one, otherwise others will feel robbed”. Huh? Wat gebeurde hier? Ten eerste kregen we gratis een stuk betere kaarten, een volle ring naar beneden, weliswaar aan de zijkant, maar daardoor zaten we in feite dichterbij dan diegene die in dezelfde ring achter de staanplaatsen zaten. Ten tweede waren onze plaatsen daadwerkelijk erkend als ‘the most crappiest seats’ en dat voelde als een prestatie op zich. Maar in dit geval wel de ‘BEST crappiest seats’! Eenmaal beneden konden we goed zien dat de tent goed vol zat, en dat er ook nog steeds mensen zaten in de ‘crappy seats’ (bovenin, achterin, zijkant) aan de overkant van waar wij gezeten hadden. Mazzeltje, dus…!
Het concert zelf: Kings of Leon
En dan het concert zelf. Dat is wat lastig om onder woorden te brengen, want het gaat om muziek. Natuurlijk was het helemaal geweldig. De Kings of Leon speelden nummers van hun huidige album ‘Come around sundown’, de voorganger ‘Only by the Night’ (en die albums heb ik allebei) en ook van de albums die ze eerder hebben uitgebracht. Geweldig, die gasten zijn goed! Een beetje in de lijn van wat Jenny van Doorn zei toen ze hoorde dat de Kings of Leon in Austin zouden spelen: “Ja, dat weet ik, and I hate you for that” (ze is helemaal gek van live muziek): het was super, inderdaad reden voor Jenny om jaloers te zijn. Het was echt heel erg cool. Ik ben erg blij dat ik dit gedaan heb. Zie foto’s en video’s!
Moeilijk hoor, kaarten bestellen…
Half februari werd bekend dat de Kings of Leon naar Austin zouden komen. Ik zag dat toen ergens op een billboard aangekondigd, en het leek me wel wat om daar heen te gaan. Ook zo rond die tijd zijn Leah en ik voor de eerste keer wezen eten bij de Clay Pit. Op de weg daarheen bleek dat zij de cd’s van Mumford & Sons en van Adele in haar cd-speler had zitten. Dat zijn momenteel mijn favoriete albums, dus onze muzieksmaak kwam overeen. Dus toen ik haar voorstelde om samen naar de Kings of Leon/Band of Horses te gaan was ze erg enthousiast.
Ik ging de kaarten bestellen. Nu gaat dat hier anders dan bij ons, kwam ik achter. En eerlijk gezegd ga ik in Nederland praktisch nooit naar concerten in stadions, dus ook in mijn thuisland heb ik amper ervaring. Ik ging dus – net zoals ik in Nederland zou doen – naar de website van het Frank Erwin Center, de ‘arena’ (18.000 plaatsen) waar het concert zou worden gehouden. Op de dag dat de kaartverkoop startte, kon ik toen eigenlijk alleen nog maar ‘mezzanine’ kaarten kopen, dat is de bovenste, buitenste ring, en dan helemaal bovenin. Weliswaar voor niet al te veel geld (40 dollar per kaartje).
Ik zag ook dat er wel kaarten te koop waren bij resellers. Maar ook zag ik dat de kaarten daar minstens 3 keer over de kop gaan. Dus voor een kaartje ‘vooraan’ bij de staanplaatsen betaal je al gauw 600 dollar (in plaats van de 180 dollar die ze origineel kosten). En die mezzanine tickets, met een iets beter zicht dan die ik direct bij het Frank Erwin Center kon kopen, waren bij die resellers ook al 100 dollar. Nu weet ik dat doorverkoop eigenlijk illegaal is bij ons, dus ik heb die gok niet genomen. Omdat ik door mijn verkennend onderzoek tijd verloor en daardoor steeds lulligere kaarten kreeg, heb ik op een gegeven moment maar de knoop doorgehakt. Dan maar ‘crappy seats’, het gaat mij immers toch om de muziek en niet om het uiterlijk van die gasten.
Toen kreeg ik een smsje van Leah: “feel free to buy the seats you want, my maximum is 500 dollars”. Huh? Ik dacht dat ze een grapje maakte of tenminste een typefout. Maar dat was niet zo. Kom ik aanzetten met kaarten van net 40 dollar per stuk in de buitenste buitenring, verwacht zij blijkbaar ‘vooraan’ plaatsen (die allang al op waren via de normale, officiële verkooppunten…). De volgende maandag kwam ik er achter dat het reseller-principe hier legaal is, en dat het eigenlijk de enige manier is om aan fatsoenlijke kaarten te komen. Leergeld voor mij, dus. Leah vond het niet erg – we zouden een fantastische avond hebben op de meest ‘crappy seats’ in het Frank Erwin Center.
Bovenin, achterin, zijkant!
En toen kwamen we dus bij het Frank Erwin Center. Tot mijn ontzettend grote verbazing waren alle parkeerterreinen in de wijde omtrek vol, en het was ontzettend druk in de stad. Zelfs parkeerterreinen die normaal gratis zijn werden nu als ‘event’-parkeerterreinen ingeschakeld en dus moest je er nu voor betalen. Dat is een groot verschil: hier komt echt iedereen met de auto, zelfs mensen uit de stad, treinen zijn hier niet (ja, twee keer per dag!), en dus heb je veel parkeerterreinen nodig. Dat ‘event’ was trouwens het concert van de Kings of Leon – had ik ook niet door, ik dacht dat er wat anders aan de hand was. Maar ik was dus wel in ‘the place to be’.
We zaten in sectie 95. En die 95 is niet het aantal ‘punten’ (des te hoger getal des te beter), maar is meer indicatief voor de rangorde (des te hoger getal des te slechter, dus). Het ging om sectie 95 van de 95 nota bene. We zaten helemaal aan de zijkant, op de tweede (en bovenste) ring. Rijnummer 24. Rijnummer 24 bleek helemaal bovenaan, achteraan te zitten. Dat was nogal een opgave, want ik heb hoogtevrees en zo mogelijk Leah nog erger, en de trap naar die rij 24 was erg steil. En we zaten op z’n hoogst - we hadden helemaal niemand achter ons, en boven ons was het plafond. Op zich grappig.
Conclusie: waar ik al bang voor was: we hadden de slechtste plaatsen van heel het Frank Erwin Center. We hadden wel de grootste lol: de band leek wel een miniatuuruitvoering in Madurodam, op onze foto’s stond het plafond (!) en eigenlijk hingen de speakers en de lampen dichterbij de band dan dat wij zaten. Dat wij precies binnenliepen op het moment dat de Band of Horses ‘Laredo’ speelde (“Gonna take a trip to Laredo”, Laredo is een plaats in Texas en “Laredo” is een favoriet nummer van ons beiden) maakte al veel goed.
“The band holds tickets for those in the crappiest seats”
En toen kwam er een vrouw naar ons toe, met kaartjes in haar handen. Eerst dacht ik nog “ja, tuurlijk, nu heb ik ook nog dubbel verkochte kaarten, dat zul je net zien”, maar het was anders. Ze zei tot onze grote verbazing: “the band holds tickets for those in the crappiest seats in the venue, so I can offer you seats in section 22, row 23. But you should tell no-one, otherwise others will feel robbed”. Huh? Wat gebeurde hier? Ten eerste kregen we gratis een stuk betere kaarten, een volle ring naar beneden, weliswaar aan de zijkant, maar daardoor zaten we in feite dichterbij dan diegene die in dezelfde ring achter de staanplaatsen zaten. Ten tweede waren onze plaatsen daadwerkelijk erkend als ‘the most crappiest seats’ en dat voelde als een prestatie op zich. Maar in dit geval wel de ‘BEST crappiest seats’! Eenmaal beneden konden we goed zien dat de tent goed vol zat, en dat er ook nog steeds mensen zaten in de ‘crappy seats’ (bovenin, achterin, zijkant) aan de overkant van waar wij gezeten hadden. Mazzeltje, dus…!
Het concert zelf: Kings of Leon
En dan het concert zelf. Dat is wat lastig om onder woorden te brengen, want het gaat om muziek. Natuurlijk was het helemaal geweldig. De Kings of Leon speelden nummers van hun huidige album ‘Come around sundown’, de voorganger ‘Only by the Night’ (en die albums heb ik allebei) en ook van de albums die ze eerder hebben uitgebracht. Geweldig, die gasten zijn goed! Een beetje in de lijn van wat Jenny van Doorn zei toen ze hoorde dat de Kings of Leon in Austin zouden spelen: “Ja, dat weet ik, and I hate you for that” (ze is helemaal gek van live muziek): het was super, inderdaad reden voor Jenny om jaloers te zijn. Het was echt heel erg cool. Ik ben erg blij dat ik dit gedaan heb. Zie foto’s en video’s!
-
14 April 2011 - 07:36
Linda:
Wat een mazzel weer! Je hebt wel geluk met de muziek daar.. Enne 500 dollar voor een concert? Pfff, nou dat voorlopig toch maar even niet.. Maar wel gaaf, zo kom je toch ook weer aan je ontspanning toe! :)
Groetjesss -
14 April 2011 - 12:21
Hendrieke:
He Johanna!
Toch is Texas wel een beetje apart, daar komt bij dat het wel typisch is dat een vreemd land in jou voordeel werkt, terwijl je normaal verwacht dat de toerist wordt genaaid omdat hij/zij onwetend is. Doe je goed zus!
Wel een belediging dat je een stadion van 18.000 plaatsen met de Arena vergelijkt. De Arena passen zo ongeveer drie keer zo veel mensen in en dan de rest nog;)
Ik had trouwens een hersenkraker. Ik zat in de trein en ik zag iemand een boek lezen. Het boek heette: Wat is de wat? En ik kon toch niet meer op het verhaal komen?! Dus ik ben stiekem even naar de Bruna gegaan en heb even de achterkant gelezen en toen dacht ik: o ja, nu weet ik het weer! Tijd om dat boek weer eens te lezen dacht ik.
Liefs xx -
15 April 2011 - 18:20
Marrie En Roelof:
wat een intresante vverhalen heb je steeds weer we raken er aan verslaafd steeds weer zoveel op papier zetten en johanna je zal straks wel erg moeten wennen hier in nederland en het lekkere eten bedenk maar een een lekkere wrap voor on met de pasen groetjes van de kloosterweg -
16 April 2011 - 00:44
Johanna :
@ Marrie en Roelof: het zal straks inderdaad wel even wennen zijn als ik weer in Nederland ben. Het weer zal me vreselijk tegenvallen (ook in de zomer, want het is hier haast standaard mooier weer dan dat het in de zomer in Nederland is). Het eten zal weer even wennen zijn. Het verkeer zal weer even wennen zijn. En ik zal niet meer elke dag (of bijna elke dag) een verhaaltje schrijven... En dus zal ik minder van jullie horen! Maar ik ben nog lang niet thuis: over ruim twee maanden pas! -
16 April 2011 - 00:46
Johanna :
@ Hendrieke: deze 'arena' heeft wel een veel betere akoestiek dan de Arena in Amsterdam, overigens. Dus zo'n belediging is het niet, voor muziekdoeleinden zou ik het eerder een compliment noemen, haha! Klein verschil: er past geen voetbalveld in!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
