Naar de kust
Door: Johanna
Blijf op de hoogte en volg Johanna
03 Juni 2011 | Verenigde Staten, Coos Bay
Vanochtend zijn we eerst nog bij het Tillamook Forest Center geweest. Dat was erg interessant. Vanuit daar zijn we naar de kust gereden. Langs de kust loopt een ‘highway’ nummer 101, waarvandaan je een schitterend uitzicht op de Stille Oceaan hebt. En zo kwamen we uiteindelijk op onze kampeerplek aan.
Tillamook Forest Center
Het Tillamook Forest Center is een ‘interpretive center’, een soort half-informatiecentrum-half-museum om de Amerikaan uit te leggen hoe het bos werkt. Dit bos is speciaal en is erg belangrijk geweest voor Oregon. Begin 1900 zijn er pioniers naar dit gebied gekomen om bomen te kappen voor hout. In die tijd was er nog geen infrastructuur, dus die pioniers waren vaak lang op zichzelf aangewezen. Dat betekent dat ze inventief werden – ze maakten bijvoorbeeld van resten as zeep. De houthakkersindustrie hier groeide enorm. Er werd hier zelfs een spoorbaan aangelegd om het hout te vervoeren. Overigens, de houtkap gaat nu nog steeds door, we zien hier regelmatig enorme vrachtwagens met enorme boomstammen rijden.
The Tillamook Burn(s)
In 1933 ging het echter mis. Bij het inladen van een boomstam ontstond een vonk en dat heeft uiteindelijk tot een hele grote bosbrand geleid, waardoor duizenden voetbalvelden bomen in de hens hebben gestaan. Jammer is dat dit tot en met 1945 ieder jaar is gebeurd, want ze zijn wel doorgegaan met het houtkappen. Uiteindelijk is zo 365.000 are de fik in gevlogen. Ze hebben hier destijds het verbrande bos alsnog gekapt – het hout kon goed gebruikt worden – en ze hebben het hele bos opnieuw aangeplant. Dat was een operatie van tien jaar, gebruikmakend van militairen, en schoolkinderen uit de wijde omgeving.
In het museum was een videoruimte waar een film over die branden werd vertoond. Net toen de film begon stroomde de zaal vol met bejaarden (die hadden een uitje van het bejaardentehuis uit de regio) die vroeger stuk voor stuk die branden hadden meegemaakt. Om je heen hoorde je “yeah, that was really scary”, “my…”, en gekerm. Dat was een rare interactieve gewaarwording. Die branden hebben hier indruk gemaakt: we kregen bij de campground Gales Creek gisteren dan ook twee extra folders over het vermijden van bosbranden – die hebben we nog nooit eerder gezien.
Elephant seal bij de kust
Daarna zijn we naar de kust gereden. We zijn bij Coos Bay uitgekomen, dat ligt nog steeds in Oregon. Na een aantal keer onderweg gestopt te zijn voor een fotomomentje (“Het is hier mooi!”) zijn we uiteindelijk uitgekomen bij Sunset Bay State Park. Inmiddels is het alleen-zijn-op-de-campground-met-alleen-vogels-in-de-buurt voorbij, hier aan de kust is het een stukje drukker. Maar we hadden dan ook weer faciliteiten: douches en elektriciteit.
Bij het registreren vertelde me de ranger dat ze momenteel een ‘elephant seal’ (volgens mij een ‘zeekoe’) op het strand hadden liggen. Dat zijn van die enorme blubberbeesten, de grootste in de seal-familie. Volwassen beesten kunnen tonnen worden. Op het strand aangekomen leek het maar om een kleintje te gaan van zo’n 100-150 kilo, schat ik. Het beest in kwestie lag daar gewoon te liggen. Het blijkt dat hij aan het ‘molting’ was – uitrusten en vervellen – en dat proces duurt een week of drie. In die tijd eet hij niets en drinkt hij niets. Je mag uiteraard niet bij het beest in de buurt komen als ie daar zo voor pampus ligt. Het was een mooi gezicht.
Tillamook Forest Center
Het Tillamook Forest Center is een ‘interpretive center’, een soort half-informatiecentrum-half-museum om de Amerikaan uit te leggen hoe het bos werkt. Dit bos is speciaal en is erg belangrijk geweest voor Oregon. Begin 1900 zijn er pioniers naar dit gebied gekomen om bomen te kappen voor hout. In die tijd was er nog geen infrastructuur, dus die pioniers waren vaak lang op zichzelf aangewezen. Dat betekent dat ze inventief werden – ze maakten bijvoorbeeld van resten as zeep. De houthakkersindustrie hier groeide enorm. Er werd hier zelfs een spoorbaan aangelegd om het hout te vervoeren. Overigens, de houtkap gaat nu nog steeds door, we zien hier regelmatig enorme vrachtwagens met enorme boomstammen rijden.
The Tillamook Burn(s)
In 1933 ging het echter mis. Bij het inladen van een boomstam ontstond een vonk en dat heeft uiteindelijk tot een hele grote bosbrand geleid, waardoor duizenden voetbalvelden bomen in de hens hebben gestaan. Jammer is dat dit tot en met 1945 ieder jaar is gebeurd, want ze zijn wel doorgegaan met het houtkappen. Uiteindelijk is zo 365.000 are de fik in gevlogen. Ze hebben hier destijds het verbrande bos alsnog gekapt – het hout kon goed gebruikt worden – en ze hebben het hele bos opnieuw aangeplant. Dat was een operatie van tien jaar, gebruikmakend van militairen, en schoolkinderen uit de wijde omgeving.
In het museum was een videoruimte waar een film over die branden werd vertoond. Net toen de film begon stroomde de zaal vol met bejaarden (die hadden een uitje van het bejaardentehuis uit de regio) die vroeger stuk voor stuk die branden hadden meegemaakt. Om je heen hoorde je “yeah, that was really scary”, “my…”, en gekerm. Dat was een rare interactieve gewaarwording. Die branden hebben hier indruk gemaakt: we kregen bij de campground Gales Creek gisteren dan ook twee extra folders over het vermijden van bosbranden – die hebben we nog nooit eerder gezien.
Elephant seal bij de kust
Daarna zijn we naar de kust gereden. We zijn bij Coos Bay uitgekomen, dat ligt nog steeds in Oregon. Na een aantal keer onderweg gestopt te zijn voor een fotomomentje (“Het is hier mooi!”) zijn we uiteindelijk uitgekomen bij Sunset Bay State Park. Inmiddels is het alleen-zijn-op-de-campground-met-alleen-vogels-in-de-buurt voorbij, hier aan de kust is het een stukje drukker. Maar we hadden dan ook weer faciliteiten: douches en elektriciteit.
Bij het registreren vertelde me de ranger dat ze momenteel een ‘elephant seal’ (volgens mij een ‘zeekoe’) op het strand hadden liggen. Dat zijn van die enorme blubberbeesten, de grootste in de seal-familie. Volwassen beesten kunnen tonnen worden. Op het strand aangekomen leek het maar om een kleintje te gaan van zo’n 100-150 kilo, schat ik. Het beest in kwestie lag daar gewoon te liggen. Het blijkt dat hij aan het ‘molting’ was – uitrusten en vervellen – en dat proces duurt een week of drie. In die tijd eet hij niets en drinkt hij niets. Je mag uiteraard niet bij het beest in de buurt komen als ie daar zo voor pampus ligt. Het was een mooi gezicht.
-
11 Juni 2011 - 10:23
Hendrieke:
He Johanna en Michiel!
Wat erg, ik heb al zo lang niet op jullie verhalen gereageerd, dus bij deze ga ik er weer even goed voor zitten om alle verhalen te lezen en een berichtje te plaatsen.
Elke keer als een verhaal van jullie lees dat over een bos gaat, dan zie ik jullie echt voor me rijden over een soort Oldenhof. Dat jullie dan met de camper op een camping (dat is het volgens mij niet te noemen op de Oldenhofd) staan zonder water en elektriciteit.
Dat beest dat jullie hebben gezien, daar heb ik ook familie van gezien. Zou je zo mee kunnen nemen naar Dolfinarium, zijn ze vast heel blij mee:p Hoe lang ligt dat beest daar al? Zijn het wel vriendelijke beesten of gaat hij je vermoorden met zijn speklapjes als je te dicht in de buurt komt?
Liefs xx
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
