I might have been impolite...
Door: Johanna
Blijf op de hoogte en volg Johanna
07 Februari 2011 | Verenigde Staten, Austin
Bij Ordina hadden we in het kader van persoonlijke groei wel eens over de stadia van ontwikkeling: vaak ben je eerst onbewust onbekwaam (je weet niet dat je iets niet kunt), daarna bewust onbekwaam (je weet dat je iets niet kunt, dan pas kun je wat leren), dan weer bewust bekwaam (je hebt geleerd) en als hetgeen je geleerd hebt een automatisme wordt, word je zelfs onbewust bekwaam. In krijg deze dagen inzicht in mijn onbekwaamheid op sociaal gebied, veroorzaakt door mijn directheid. Olifant in de porseleinkast, zeg maar.
The Dutch tell you their opinion
Hoewel Amerikanen bij ons op tv soms overkomen als vrij direct, bijvoorbeeld in talkshows (Jerry Springer), nieuwsprogramma's (Fox News) en tijdens politieke campagnes, is dat voor een groot deel voor de show. Vrij veel Amerikanen zijn heel erg fatsoenlijk. Of hypocriet. Of ze draaien om de hete brij heen.
Dat Nederlanders in de regel aan de directe kant zijn wisten we. Je ziet dat bijvoorbeeld in Tilburg: de Belgische zijn een stuk chiquer in hun taal dan Nederlanders (uitzonderingen daargelaten natuurlijk, deze generalisatie geldt niet voor twee hele landen). Binnen het Nederlandse spectrum zit ik ook nog eens aan directe (dominante?) kant. Dat blijkt zo nu en dan... Bijvoorbeeld op het EMAC Doctoral Colloquium in Kopenhagen - toen werden mijn groepsgenoten zowat bang voor mij. Ja, okee, discussies ga ik fel in, zeker als ik ergens een mening over heb of als mijn mening wordt gevraagd, maar ik ben ook niet te beroerd om me te laten overtuigen als je met goede argumenten komt.
Misstappen
Die directheid van mijn persoontje, die deels (maar niet helemaal... weet ik) door mijn Nederlanderschap komt, brengt mij soms in onhandige situaties, die ik zelf soms niet helemaal door heb, hork die ik ben :-) dat ook nog eens. Als mensen mij meenemen voor de lunch wil ik (tenminste in ieder geval) mijn eten betalen, wat schijnbaar dan net niet de bedoeling is. Als iemand vraagt hoe het gaat, zeg ik dat ik beroerd geslapen heb (net als in Tilburg, vraag Anne maar), terwijl dat niet de bedoeling is. Als mensen mij met de auto thuis brengen, zoals dit weekend, weet ik niet goed of het dan 'impolite' is om te zeggen dat een bushalte ook prima is. En ik zal tig keer vergeten hebben om (overdreven) "dank je wel" te zeggen.
En ook vanwege onwetendheid ga ik soms de mist in. Zo kwam ik er achter dat ik gisteren bij het bestellen van de drankjes op het feestje ook fooi had moeten geven. Dat wist ik niet. Had ik het geweten, dan had die kerel een fooi gekregen. Wat ik wel zei, en dat is die directheid van me, dat ie een "show-off" was. Hij stond immers te goochelen met flessen, bekers en ijs. En naderhand niet eens fooi :-( Zo doe ik het imago van de Nederlander geen goed natuurlijk.
Seminar: papers bekritiseren
Ik volg hier in Austin één cursus, dat is de cursus van Raji, mijn gastprofessor hier. Ter voorbereiding moeten we vier papers lezen, vaak ‘seminal’ papers (dat zijn de klassiekers). Een van die papers moet je reviewen in een paar kantjes. Tijdens het college gaan we die papers dan verder bespreken. Het is dan de bedoeling dat we kritisch zijn. Of de auteur in kwestie nu een Nobelprijswinnaar is, behoort tot de éminence grise van het vakgebied of een eendagsvlieg. Nu is het altijd wel de bedoeling om papers binnen hun doelstellingen te beoordelen, maar dat terzijde.
Ik merk dat sommige studenten van hier professoren op een wel heel hoog voetstuk zetten (nu doe ik dat ook wel een beetje hoor, maar toch, in Tilburg zit je met z’n allen aan de lunchtafel: ook hoogleraren zijn gewoon mensen, daar kun je best mee praten). Maar die studenten lijken commentaar gelijk te stellen aan disrespect. Dat is niet zo, tenminste, “not in my book”. Als je een totaal oninteressant stuk hebt geschreven, heb je dikke kans dat ik er niets over te zeggen heb. Heb je daarentegen een gedurfd, zeer interessant stuk, dan heb je mijn aandacht en hebben we een interessante discussie. Wetenschap is een falsificatieproces, en kritiek is dus per definitie een onderdeel daarvan.
Bij het bekritiseren van papers in mijn colleges zeg ik dus wat ik denk, positief en negatief, inclusief onderbouwing en dergelijke, zoals het hoort. En daarbij ben ik dan vrij direct, ik draai niet om de hete brij heen. Raji zegt van zichzelf dat ze direct is, en dat ik zo mogelijk nog erger ben. Ik heb daar zelf geen problemen mee, maar ik vrees dat ik zo hier en daar zonder het te weten op enkele tenen heb getrapt…
Studenten hier stellen de vraag soms aan de professor: is het niet zo dat aanname X sterk is in sommige situaties? Ik zeg: in situaties A, B en C is de aanname X onrealistisch. De studenten zagen dat er binnenkort een paper van Raji zelf op het programma staat. Zij voelen zich daar niet senang bij: ik vind het prima om die paper dan maar te reviewen.
Soms is het ook wel vermakelijk. Vandaag was Sandeep aan het gapen tijdens een discussie over de aannames die neoklassieke economische theorie (op zich snap ik dat wel, maar de discussie was erg interessant). En dus zei Raji dat dat wel erg direct was, “and you’re not even Dutch!” was mijn toevoeging. Bij deze wordt dus elk gedrag wat enigszins ongepast is als ‘Dutch’ beschouwd, en ben ik blijkbaar meteen geëxcuseerd voor potentiële sociale misdragingen (bewust of onbewust). Niet goed voor het imago van de Nederlander, maar het komt mij nu wel goed uit!
The Dutch tell you their opinion
Hoewel Amerikanen bij ons op tv soms overkomen als vrij direct, bijvoorbeeld in talkshows (Jerry Springer), nieuwsprogramma's (Fox News) en tijdens politieke campagnes, is dat voor een groot deel voor de show. Vrij veel Amerikanen zijn heel erg fatsoenlijk. Of hypocriet. Of ze draaien om de hete brij heen.
Dat Nederlanders in de regel aan de directe kant zijn wisten we. Je ziet dat bijvoorbeeld in Tilburg: de Belgische zijn een stuk chiquer in hun taal dan Nederlanders (uitzonderingen daargelaten natuurlijk, deze generalisatie geldt niet voor twee hele landen). Binnen het Nederlandse spectrum zit ik ook nog eens aan directe (dominante?) kant. Dat blijkt zo nu en dan... Bijvoorbeeld op het EMAC Doctoral Colloquium in Kopenhagen - toen werden mijn groepsgenoten zowat bang voor mij. Ja, okee, discussies ga ik fel in, zeker als ik ergens een mening over heb of als mijn mening wordt gevraagd, maar ik ben ook niet te beroerd om me te laten overtuigen als je met goede argumenten komt.
Misstappen
Die directheid van mijn persoontje, die deels (maar niet helemaal... weet ik) door mijn Nederlanderschap komt, brengt mij soms in onhandige situaties, die ik zelf soms niet helemaal door heb, hork die ik ben :-) dat ook nog eens. Als mensen mij meenemen voor de lunch wil ik (tenminste in ieder geval) mijn eten betalen, wat schijnbaar dan net niet de bedoeling is. Als iemand vraagt hoe het gaat, zeg ik dat ik beroerd geslapen heb (net als in Tilburg, vraag Anne maar), terwijl dat niet de bedoeling is. Als mensen mij met de auto thuis brengen, zoals dit weekend, weet ik niet goed of het dan 'impolite' is om te zeggen dat een bushalte ook prima is. En ik zal tig keer vergeten hebben om (overdreven) "dank je wel" te zeggen.
En ook vanwege onwetendheid ga ik soms de mist in. Zo kwam ik er achter dat ik gisteren bij het bestellen van de drankjes op het feestje ook fooi had moeten geven. Dat wist ik niet. Had ik het geweten, dan had die kerel een fooi gekregen. Wat ik wel zei, en dat is die directheid van me, dat ie een "show-off" was. Hij stond immers te goochelen met flessen, bekers en ijs. En naderhand niet eens fooi :-( Zo doe ik het imago van de Nederlander geen goed natuurlijk.
Seminar: papers bekritiseren
Ik volg hier in Austin één cursus, dat is de cursus van Raji, mijn gastprofessor hier. Ter voorbereiding moeten we vier papers lezen, vaak ‘seminal’ papers (dat zijn de klassiekers). Een van die papers moet je reviewen in een paar kantjes. Tijdens het college gaan we die papers dan verder bespreken. Het is dan de bedoeling dat we kritisch zijn. Of de auteur in kwestie nu een Nobelprijswinnaar is, behoort tot de éminence grise van het vakgebied of een eendagsvlieg. Nu is het altijd wel de bedoeling om papers binnen hun doelstellingen te beoordelen, maar dat terzijde.
Ik merk dat sommige studenten van hier professoren op een wel heel hoog voetstuk zetten (nu doe ik dat ook wel een beetje hoor, maar toch, in Tilburg zit je met z’n allen aan de lunchtafel: ook hoogleraren zijn gewoon mensen, daar kun je best mee praten). Maar die studenten lijken commentaar gelijk te stellen aan disrespect. Dat is niet zo, tenminste, “not in my book”. Als je een totaal oninteressant stuk hebt geschreven, heb je dikke kans dat ik er niets over te zeggen heb. Heb je daarentegen een gedurfd, zeer interessant stuk, dan heb je mijn aandacht en hebben we een interessante discussie. Wetenschap is een falsificatieproces, en kritiek is dus per definitie een onderdeel daarvan.
Bij het bekritiseren van papers in mijn colleges zeg ik dus wat ik denk, positief en negatief, inclusief onderbouwing en dergelijke, zoals het hoort. En daarbij ben ik dan vrij direct, ik draai niet om de hete brij heen. Raji zegt van zichzelf dat ze direct is, en dat ik zo mogelijk nog erger ben. Ik heb daar zelf geen problemen mee, maar ik vrees dat ik zo hier en daar zonder het te weten op enkele tenen heb getrapt…
Studenten hier stellen de vraag soms aan de professor: is het niet zo dat aanname X sterk is in sommige situaties? Ik zeg: in situaties A, B en C is de aanname X onrealistisch. De studenten zagen dat er binnenkort een paper van Raji zelf op het programma staat. Zij voelen zich daar niet senang bij: ik vind het prima om die paper dan maar te reviewen.
Soms is het ook wel vermakelijk. Vandaag was Sandeep aan het gapen tijdens een discussie over de aannames die neoklassieke economische theorie (op zich snap ik dat wel, maar de discussie was erg interessant). En dus zei Raji dat dat wel erg direct was, “and you’re not even Dutch!” was mijn toevoeging. Bij deze wordt dus elk gedrag wat enigszins ongepast is als ‘Dutch’ beschouwd, en ben ik blijkbaar meteen geëxcuseerd voor potentiële sociale misdragingen (bewust of onbewust). Niet goed voor het imago van de Nederlander, maar het komt mij nu wel goed uit!
-
08 Februari 2011 - 10:59
Je Zus:
Hork dat je d'r bent ;) Maar voor nu mag je wel even het nederlanderschap 'misbruiken' hoor. Humor.
Dus als ik het goed begrijp en iemand vraagt: hoe gaat het? - Antwoord: het gaat per definitie altijd goed.
Als ze iemand vraagt: Heb je goed geslapen? - Antwoord: je hebt altijd goed geslapen
En als iemand aan je vraagt hoe zijn kleding staat dan staat het dus altijd goed.
Op zich wel makkelijk. Hoef je nooit na te denken en nooit eerlijk te zijn. Want het is altijd goed! Lekker discussieloos, haha.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
